kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Herman de Vries

herman de vries wordt in 1931 in alkmaar geboren en studeert aan de rijkstuinbouwschool te hoorn.

herman de vries - hij spelt zijn naam opzettelijk zonder hoofdletters om hiërarchieën te vermijden - begon in de tweede helft van de jaren vijftig met 'informele' schilderijen en collages. In 1961 was de vries samen met Henk Peeters en Armando, de NUL-groep, betrokken bij de oprichting van het tijdschrift Revue Nul=0 en vanaf dat moment maakte hij witte, 'lege' schilderijen en structuurreliëfs waarin vorm en voorstelling geen rol spelen. Het gebruik van toeval als ordeningsprincipe komt tot uitdrukking in werken met letters, cijfers en abstracte vormen.

Vanuit de Nulgroep begon de vries in de jaren zestig te experimenteren met het boek als beeldend middel. In 1962 verscheen zijn geheel blanco boek Wit in vijf exemplaren, dat in 1967 in een grotere oplage werd herdrukt. Afgezien van de omslag en de titelpagina, bestaat het boek enkel uit onbedrukte bladzijden. Vorm en inhoud van het boek zijn een geworden. In zijn boek Noise uit 1974 begeeft herman de vries zich op het terrein van de concrete poëzie door het onderzoeken van de ruimtelijke mogelijkheden van taal. De bladzijden in dit boek bevatten elk een aantal woorden in het Engels of ‘Hindi', die in abstracte composities zijn gegoten.

Vanaf 1969 gaat hij zich geheel wijden aan het kunstenaarsschap en zegt hij zijn baan bij het instituut voor toegepast biologisch onderzoek op. In zijn werk komt zijn voorliefde voor de biologie wel terug: de plantenwereld is het thema van zijn beeldend werk. De biologie is voor hem geen wetenschap meer, maar heeft een poetisch karakter. De verstoorde relatie tussen mens en natuur komt zo tot uitdrukking en hij verwerkt de encyclopedische kennis die hij van de natuur heeft. Vroeger maakte de natuur deel uit van ons dagelijks bestaan, nu zijn we van haar vervreemd.

In 1970 trok de vries zich terug in het Beierse dorp Eschenau en vanaf deze tijd vormen de natuur en Oosterse denkwijzen belangrijke elementen in zijn werk. Verandering en tijdelijke ordeningen zoals die heersen in de natuur komen bijvoorbeeld tot uitdrukking in werken met gevallen boombladeren of in een verslag van een onderzoek naar planten gevonden op een afgeperkt stuk weiland. Vanaf 1970 maakt herman de vries lange en verre reizen. daar zoekt hij de mens die nog natuurlijk georienteerd is, en niet cultureel zoals in de westerse wereld.

Kenmerkend voor zijn werk is dat het waardevrij en neutraal is. de werken staan open voor de interpretatie van de toeschouwer, zodat die geen persoonlijke opvattingen van de kunstenaar krijgt opgedrongen. Hij beschouwt de wereld als een 'totaalconcept', een ondeelbaar en gelijkwaardig geheel. de natuurlijke werkelijkheid is zijn vakgebied.

Herman de vries verzamelt documenten uit de natuur en stalt deze objecten als het ware uit, zoals hij dat zag op de oosterse markten. De voorwerpen hebben geen symbolische waarde, het enige dat telt is hun aanwezigheid. Herman de Vries verandert of manipuleert gegevens niet, er wordt geen 'kunstwerk' van de natuur gemaakt, want natuur is volgens hem hetzelfde als kunst.

Tekenend voor de natuur is dat zij altijd concreet is; dit is een tegenstelling van het concept, dat menselijk is. De natuur bestaat zonder menselijke interpretaties en heeft, in zijn visie van zichzelf al betekenis.

De film filmnotes uit 1979 toont kabbelend water en wuivende halmen. Herman de Vries laat zich hiermee niet alleen als verzamelaar van tastbare voorwerpen uit de natuur zien, maar ook als verzamelaar van 'beelden'. De observaties in de film hebben iets van de kunst van het minimale. De rust en continuïteit geeft ruimte voor contemplatie en reflectie. Deze minimalistische inslag komt overeen met ander werk dat hij in deze periode maakte, ook hier speelt herhaling een belangrijke rol. de kalmte en continuiteit van de wuivende halmen die tekenend zijn voor het werk van herman de vries komt overeen met de rust die het uitzicht op het water en de oever dat het paviljoen biedt.

De film van het beschermde natuurgebied de weerribben watergoed kop van overijssel gaat over een project waarvoor herman de vries is gevraagd om te bekijken welke inbreng hij als kunstenaar zou kunnen hebben om het door de mensen aangetaste gebied weer een moerasgebied te maken. Hij deed een voorstel voor de inrichting van het nieuwe natuurgebied. Dit vindt hij belangrijk omdat hij een voorstander is van de uitbreiding van de mogelijkheden voor natuurbeleving. Herman de Vries ziet de natuur als onze primaire werkelijkheid en de ervaring van natuur als een fundamentele waarde en draagt graag bij aan het intensiveren ervan. bijzonder is eigenlijk dat pas over zo'n tachtig jaar dit kunstwerk voltooid zal zijn. of misschien is zij dit wel nooit...

Vanaf de jaren tachtig ligt de nadruk in zijn werk op de verstoorde relatie tussen mens en natuur waardoor volgens de vries een belangwekkende bron van kennis verloren dreigt te gaan. In boeken documenteerde hij een grote verzameling kruiden en gewassen, in werken op papier gebruikte hij verschillende soorten aarde als pigment en ook exposeerde hij grassen, geurige rozenblaadjes en planten met een hallucinerende werking. Naast een groot aantal kunstenaarsboeken maakte de vries ook foto's, films en tekstwerken.

2000 - herman de vries vind het belangrijk dat de natuur kan bestaan zonder te veel menselijke ingrepen. dat zij zich in alle rust moet kunnen ontwikkelen is te zien in het kunstwerk dat hij voor kunstmatige natuurlijke netwerken zal realiseren. hij wil dat zijn vierde sanctuarium in zeewolde komt te staan. eerder plaatste hij er drie, in munster, stuttgart en digne. het sanctuarium wordt een omsloten tuin. dit is van oudsher een plek die de wilde natuur buitensluit. zo ontstaat een soort buitenkamer. binnen de omheining wordt het oorspronkelijke landschap bewerkt en omgevormd tot een door de mens beheerst areaal. in het sanctuarium van herman de vries worden de rollen omgekeerd. hier is de natuur veilig en kan zich volgens haar eigen wetten ontwikkelen. de buitenwereld moet zich tevreden stellen met een blik door het vergulde hek in de met een dichte rozenhaag begroeide ronde aarden wal. voor het hek komt een steen te liggen met de tekst to be: de natuur is er, zonder begin en zonder einde. het verlangen de magische grens tussen deze buiten- en binnenwereld over te mogen gaan wordt zwaar op de proef gesteld. hoe langer de natuur hier 'slaapt' des mooier wordt zij. sanctuarium is eigenlijk een heilige plek. het engelse woord sanctuary betekent ook wel natuurreservaat. hier wordt niet alleen natuur maar ook kunst gekoesterd. kunst heeft te maken met bewustmakingsprocessen. natuur is bewust zijn, zegt herman de vries. natuur is kunst. oeuvre is de grote consequentie van zijn beeldend onderzoek en zijn voortdurende zoektocht naar vrijheid en openheid waarbij, zoals de vries in 1965 al stelde, wetenschap en kunst geen tegenstellingen meer vormen.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 2075.