kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 11 10 2016 011:39 voor het laatst bewerkt.

Honoré Daumier


detail foto Nadar van Daumier

Franse schilder, cartoonist, karikutarist, lithograaf en beeldhouwer, (Marseille, 26 februari 1808 — Valmondois, 1879).

Daumier was van proletarische afkomst; in tegenstelling tot kunstenaars als Flaubert en Hugo kon hij het zich dus niet permitteren zich maandenlang in meditatie op te sluiten en dan met een meesterwerk naar buiten te komen. Hij moest werken om den brode, constant produceren, en leefde permanent onder druk van zijn opdrachtgevers. Net zoals Molière moest Daumier constant vechten tegen vooroordelen die de komedie als minderwaardig bestempelden. Hij is er tijdens zijn leven dan ook nooit in geslaagd als kunstenaar au sérieux genomen te worden bij het cultureel establishment. Tijdens zijn leven stond Daumier vooral bekend als politiek en sociaal satiricus. Na zijn dood begon men ook de esthetische kwaliteit van zijn schilderijen en beeldhouwwerken in te zien.

Biografie
In 1818 kwam hij met zijn ouders naar Parijs, waar hij al gauw in de galerijen van het Palais Royal, destijds het middelpunt van het uitgaande Parijs, allerlei schilders en schrijvers leerde kennen en de antieke beelden en de werken van de oude meesters in het Louvre begon te bestuderen. Vanaf 1822 nam hij tekenles. In 1828 begon hij zich bezig te houden met de pas ontwikkelde techniek van de lithografie. Omstreeks 1830 ging hij zich ook toeleggen op de schilderkunst.

Daumier begon zijn loopbaan als grafisch artiest na een opleiding in de lithografie; daarvoor had hij ook nog een jaar automechanica en elektronica gestudeerd. Zijn eerste baan op een deurwaarderskant bezorgde hem een blijvende afkeer van juristen en bureaucraten.


Frankrijk voedt Gargantua.

Honoré Daumier werkte als cartoonist voor het in 1830 gestichte tijdschrift La Caricature. Hij werd samen met zijn uitgever en de drukker in 1832 gevangen gezet en kreeg een boete van 500 francs toen hij koning Louis Philippe afbeeldde als Gargantua, een reus uit de verhalen van François Rabelais.

Nadat in 1835 de censuur was verscherpt en in 1837 La Caricature verboden was geworden werd hij medewerker van een ander tijdschrift, Le Charivari, waarvoor hij 28 jaar bleef werken. Voor dit blad en voor andere bladen vervaardigde hij zo'n 4000 litho's met politieke en sociale satire. Zijn karikaturen richtten zich nu niet meer rechtstreeks tegen het regime, maar met bijtende spot tegen de 'bourgeois', de steunpilaar van het regime. Hij schrok er zelfs niet voor terug om ook zijn eigen milieu, dat van de kunstenaars kritisch te becommentariëren, onder andere in de series 'De kunstenaars' en 'De Landschapschilders'.

Sinds het einde van de jaren veertig gebruikte hij vaker waterverf en oliën in plaats van lithografieën.

Zijn aquarellen en gewassen tekeningen van rechtbankscènes en het alledaagse leven zijn gespeend van ieder romantisch gevoel voor schilderachtige armoede. Hij trachtte daarmee de realiteit van de sociale ongelijkheid weer te geven.

Daumier was bevriend met de buitenschilders van de School van Barbizon, maar zelf werkte hij nooit in de open lucht. Zijn grote olieverfschilderijen hebben vaak Don Quichotte als onderwerp. Hij vervaardigde bovendien enige sculpturen.

Zijn schilderwerk werd - anders dan tegenwoordig - door zijn tijdgenoten minder gewaardeerd. Zijn overstappen op de schilderkunst valt ongeveer samen met het revolutiejaar 1848. Tot zijn vriendenkring behoorden, behalve schilders als Jean-François Millet, Théodore Rousseau, Camille Corot en Eugène Delacroix, ook schrijvers als Honoré de Balzac en Charles Baudelaire. Ook zijn olieverfschilderijen hebben een sociaal-kritisch elan, dat echter indirect en in een andere richting tot uitdrukking komt. Hij negeert de gangbare historieschilderkunst van zijn tijd volledig en haalt zijn thema's vooral uit het leven van eenvoudige mensen, wier grootsheid en de vorm in zijn schilderijen laat al overeenkomsten met het impressionisme zien.

Net zoals nu werd de 'artistieke' kant van Daumier in zijn tijd slechts gewaardeerd door een beperkte schare fervente bewonderaars. Die bewonderaars waren echter niet de eerste de beste. Balzac merkte over hem op: 'ce gaillard a Michelange sous la peau'. Delacroix kopieerde zijn werken, Camille Corot hing ze op aan de muur van zijn atelier en Baudelaire prees de manier waarop hij in zijn cartoons doordrong tot de ziel van de mensen.

Toen hij in 1860 zijn contract beëindigde om als vrij kunstenaar te werken, zat hij opeens helemaal zonder geld. Hoewel hij daarom nog eens naar zijn tijdschrift moest terugkeren, was hij vooral in zijn laatste levensjaren, waarin hij bovendien nog bijna blind werd, volledig afhankelijk van de financiële steun van zijn overgebleven kunstenaarsvrienden. De landschapschilder Corot stond hem in die laatste jaren financiëel bij en verschafte hem een huisje in Valmondois war hij ook zou sterven.

Daumiers belang als tekenaar is vooral dat hij de karikatuur tot een zelfstandige kunstvorm heeft verheven. Uitgaand van de Engelse karikaturen van de 18e eeuw, vooral van William Hogarth, en van de lithografieën van Goya, probeerde hij de uitdrukkingskracht van de tekeningen in de vormgevende middelen te concentreren, doordat hij symbolen en typen creëerde die zo veel mogelijk voor iedereen begrijpelijk waren. Het onderschrift wordt bij Daumier daarom bijzaak. Zijn karikaturen worden ondanks hun scherpe kritische inhoud nooit gekenmerkt door distantiërende objectiviteit, maar altijd door persoonlijk engagement en medeleven.

Een werk van Daumier, Christus en zijn apostelen, hangt in het Rijksmuseum Amsterdam. Daumier's spotprenten op advocaten en rechters zijn nog steeds zeer populair onder juristen en sieren menige adocatenpraktijk. Meer dan 7500 werken van Daumier worden behouden in het Hammer Museum in Los Angeles.

Eigengereid is Daumier niet enkel in zijn thema's; ook zijn stijl is vaak dermate persoonlijk dat hij de intuïtieve voorloper genoemd wordt van een heleboel twintigste-eeuwse stromingen. De grove penseelstreken, de expressieve lijnstijl, de reductie van het onderwerp tot de basisvorm en het schijnbaar onafgewerkte karakter van vele schilderijen verwijderen hem op een fascinerende manier van de courante stijlen.

Dat Daumier iets had van een nar is zeker, maar dan wel een nar zoals die opduikt in de stukken van Shakespeare; een figuur die er met zijn humor op een unieke manier in slaagt de mensen binnenstebuiten te keren en ze onverbiddelijk met zichzelf te confronteren.

Wij hebben werk(schilderij)van Daumier,waar kunnen wij dat laten taxeren???? Groet Fam Bos.
Maak een foto en email dit naar Christies of Sotheby's. Zijn zij niet geïnteresseerd probeer dan een ander veilinghuis.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 313.

Tweets by kunstbus