kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 02 12 2016 16:15 voor het laatst bewerkt.

Jan Fabre


detail portretfoto van Malou Swinnen 2004

Vlaamse internationaal gereputeerd theatermaker, choreograaf en beeldend kunstenaar, geboren 14 december 1958 te Antwerpen.

Websites: Jan Fabre maakt tussen de disciplines geen onderscheid. Zijn werk is al op vele plaatsen te zien geweest, zoals de Biënnales van Venetië en Sao Paolo, de Documenta in Kassel en de megatentoonstelling Metropolis in Berlijn. Solotentoonstellingen had hij in het Stedelijk Museum in Amsterdam, het Museum van Hedendaagse Kunst in Gent en in musea en kunstinstituten over de wereld.

Jan Fabre creëerde o.a. de opera's Das Glas im Kopf wird vom Glas en Silent Screams, Difficult Dreams.

Zijn producties en perfomances komen voort uit een volgens Jan Fabre, romantische drang om op een volstrekt eigenzinnige manier een wereldbeeld te vormen. De kern van zijn verhalen is vaak een acteur die op het podium heen en weer loopt, valt springt en vecht. Vaak gebruikt hij ook lichamelijke pijn die steeds wordt herhaalt.

Jan Fabre omschrijft zijn werk zelf als een ode 'aan de verbeelding van de leugenaars'. En zijn kunstwerken samen vormen een soort dagboek.

Biografie
Jan Fabre studeerde aan het Stedelijk Instituut voor Sierkunsten en aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten te Antwerpen.

Hij is begonnen als decorateur, set- en kostuumontwerper. Vanaf 1976 was hij actief in de performance en schreef hij een aantal toneelstukken.

In 1978 heeft hij al een sculptuur gemaakt waarin vlees als materiaal wordt gebruikt. Het beeld stelt een man voor die iets onderzoekt onder een microscoop. Onder andere de benen van de man en de poten van de tafel waaraan hij zit, zijn van vlees gemaakt. Sindsdien is het idee beginnen te rijpen om iets gelijkaardigs op grote schaal te doen.

Bekend werd hij met zijn 8 uur lange voorstelling in 1980 'Dit theater heeft moeten wachten en verwachten'.

Theater geschreven met een K is een kater (Antwerpen, 1980)

In 1982 wordt hij internationaal bekend met ‘Het is theater zoals te verwachten en te voorzien was’

De macht der theaterlijke dwaasheden (Biënnale Venetie, 1984).

Troubleyn
Troubleyn/Jan Fabre is een theatergezelschap met een uitgebreide internationale werking. Jan Fabre is artistiek leider sinds de oprichting in 1986.
Eind 1999 nam Jan Fabre met zijn theatergezelschap zijn intrek in het afgebrande Ringtheater te Antwerpen. Hij heeft er kantoren, een decoratelier, een dansstudio en een repetitiezaal met een plateau van 17 meter breed, 12 meter diep, kortom een artistiek laboratorium.
In 2007 werden verbouwingswerken mede gefinancierd door de Vlaamse Gemeenschap en de stad Antwerpen afgerond. Architect Jan Dekeyser, tevens lichtontwerper van de compagnie en theatermaker, tekende de plannen. Bovendien werden er permanente kunstwerken geïntegreerd in de architectuur van o.a. Marina Abramovic, Wim Delvoye, Romeo Castellucci, Henk Visch, Enrique Marty, Luc Tuymans, Jan Van Imschoot, ...
Troubleyn/Laboratorium is in de eerste plaats een huis voor creatie en onderzoek. Jonge makers kunnen er vrij van productiedruk experimenteren en creëren. Het pand wordt ook intensief gebruikt door andere gezelschappen uit Vlaanderen en daarbuiten. Daarnaast vinden er workshops plaats van theatermakers en onderzoekers.
Maart 2007 opende het Troubleyn/Laboratorium feestelijk de deuren met een buurtconcert, voorstellingen van de productie Angel of Death, een buurtquiz en een inhuldigingsceremonie.

Documenta 8
Jan Fabre maakte zijn debuut in choreografie in 1987 met Dance Sections op de Documenta 8 van kassel, bedoeld als studie voor zijn eerste opera 'Das Glas im Kopf wird vom Glas' in 1990 voor het eerst uitgevoerd op de Vlaamse opera van Antwerpen.

'Het interview dat sterft' (Antwerpen 1989).

Ook in 1989 maakt hij op uitnodiging van William Forsyth drie voorstellingen voor het Ballet van Frankfurt en produceerde Fabre de Balletvoorstelling 'Sound of one clapping hand'.


In zijn Bic Art krabbelt, schrijft en tekent hij vele papieren vol, of werden de meest uiteenlopende voorwerpen met blauwe inkt besmeurd. Met de krassende bewegingen van zijn hand krijgt hij het effect van koortsachtige energie. Het blauw geeft een mysterieuze sfeer bij zijn werk. In 1990 kleurde hij met behulp van anderen een met zijdepapier bekleed kasteeltje in het park Tivoli in Mechelen blauw met zijn Bic-pennen.

Fabre heeft deelgenomen aan belangrijke internationale tentoonstellingen als de Biënnale van Venetië (1984, 1990 en 2003), de Documenta in Kassel (1987 en 1992), de Biënnale van Sao Paolo (1991), de Biënnale van Lyon (2000), de Biënnale van Valencia (2001) en de Biënnale van Istanbul (1992 en 2001).

1992: "Prijs van de Vlaamse Gemeenschap voor Beeldende Kunst"

1992 - In de monoloog Vervalsing zoals ze is, onvervalst van Jan Fabre, gaat een vrouwelijk model in een beeldrijke en repetitieve taal een dialoog aan met de beelden die zij en de mannen van haar hebben. Wat is echt? Wat is schijn?

1993 - Tijdens “Antwerpen '93 Cultuurhoofdstad van Europa” dirigeerde Koen Kessels de wereldcreatie Silent Screams Difficult Dreams van Jan Fabre en componist Eugeniusz Knapik. Dit werd de nationale en internationale doorbraak van Koen Kessels.

In 1993 kreeg Fabre de Thaliaprijs voor zijn hele oeuvre.

1995 - Om schoonheid te creëren maakt Fabre wel vaak gebruik van iet of wat macaber materiaal, denk maar aan de doodshoofden volgekleefd met kevers die hij in 1995 nog in het National History Museam in Londen tentoonstelde. Zijn interesse in insecten heeft hij van zijn grootvader, een befaamd entomoloog.

1995 - Choreografie Quando la Terra si Rimette in Movimento voor Het Nationale Ballet.
In een choreografie die Jan Fabre onlangs voor Het Nationale Ballet maakte zit een massascène waarin een heleboel dansers door elkaar krioelen wordt in een paar tellen ontrafeld en valt uiteen in duo's. Stijfjes poseren deze tweetallen met de gezichten naar het publiek, als opgezette figuurtjes in een kijkdoos. Ze dragen ouderwetse operakostuums. Ineens wordt duidelijk wat de dansers wisten te verbergen zo lang ze aan het bewegen waren: ze zijn per tweetal identiek gekleed. Vanuit de verte zijn het net tweelingen.
Het is niet de eerste keer dat Jan Fabre zich met tweelingen bezighoudt. In de ensceneringen van zijn eigen toneelteksten die Fabre de afgelopen jaren realiseerde, haalde hij een paar keer een werkelijke tweeling op het toneel. Ook in minder letterlijke vorm duikt de tweeling in bijna al zijn theatervoorstellingen op. Personages worden verdubbeld, in een perfecte symmetrie gespiegeld, of krijgen een onafscheidelijk alter ego toebedeeld. In Mestkever van de verbeelding, een recent verschenen boekje met essays over Jan Fabre, verklaart dramaturge Sigrid Bousset dit thema vanuit Fabres biografie. Fabre is geboren als deel van een tweeling, schrijft Bousset. Van zijn vroeggestorven broer hangt bij zijn ouders thuis nog het portret aan de muur.

1995 - Toneelvoorstelling 'Een doodnormale vrouw'

1997 - De Griekse geleerde Galenus (129 - 199) ging er van uit dat de mens vier lichaamsstoffen heeft, waarvan de onderlinge verhouding het uitzicht, de gezondheid en het temperament van iemand bepaalt. Overwicht van een bepaalde stof leidt tot een sanguinisch, een cholerisch, een flegmatisch of een melancholisch temperament. Op basis van deze stelling, die tot in de Middeleeuwen het uitgangspunt bleef voor de geneeskunde, creëerde Jan Fabre een reeks solodansen die op Klapstuk '97 in première gingen.

1997 - KURA's theaterfestival ‘97 met ‘De keizer van het verlies'.

Biennale van Venetie '97


1998 - bronzen beeld "De man die de wolken meet", als installatie op het dak van het S.M.A.K. te Gent en De Singel te Antwerpen en in de sculputerentuin van Catanzaro (Italië)

‘My Movements are alone like Streetdogs'
Fabre creëerde deze danssolo in juli 2000 voor het Festival d' Avignon 2000. De kritieken waren lovend. Le Monde noemde de solo sensationeel en bestempelde Fabres choreografie als “één van de grote momenten van het festival”. Op het podium zit de danseres Omarsdottir tussen opgezette honden en een levende, blaffende hond aan de ketting. Voor dat beeld alleen ging de Franse pers uit de bol, maar de gedrevenheid van haar dans en spel kregen evenzeer lovende kritieken.

2000 - 'Over The Edges'.
Echte kunst schijnt gelaagd te zijn. Op de zuilen van de Gentse Unversiteitsaula ligt maar één laagje ham, maar toch zorgde het plak- en inpakwerk Benen van de rede ontveld van Jan Fabre al van de eerste dag voor relletjes. “Het ziet er stukken beter uit dan het ruikt,” liet een toeschouwer zich ontvallen tijdens het openingsweekeinde van Over The Edges. Met het S.M.A.K.-project Over The Edges wil Jan Hoet de Keizer Karel-vieringen een hedendaags tintje geven. Het betreft een tentoonstelling in en over het stadscentrum.

Na een artistieke triomftocht door Frankrijk is de Antwerpse kunstenaar terug in Belgie met een niet alledaagse podiumvoorstelling: As Long as the World Needs a Warriors Soul
De spelers/dansers geraken helemaal beklad en besmeurd met choco en ketchup, er worden met veel misbaar Barbiepoppen gebaard en omgekeerd brengt een Barbiepop zowaar ook een volwassen man ter wereld.

April 2001 - De Belgische koningin Paola wil een zaal van het paleis, die al een tijd niet meer in gebruik is, laten inrichten door Jan Fabre. Hij baarde vorig jaar opzien door pilaren van de Gentse universiteit met plakken ham te bekleden. Fabre heeft voorgesteld om het plafond en de luchter van de zogeheten koloniezaal te bekleden met bruine glimmende mestkevers. Fabre heeft meer van dat soort scarabee-werken op zijn naam. Het project kost ongeveer 4 miljoen frank (220.000 gulden). Volgens De Standaard zou het hof niet zoveel geld hebben.


2002 "Heaven of Delight"
In opdracht van Koningin Paola van België installeert hij in 2002 "Heaven of Delight" in het Koninklijk Paleis van Brussel, een verwijzing naar "De Tuin der Lusten" van Hieronymus Bosch of "Garden of (earthly) delights" (Museo del Prado,Madrid). De creatie bestaat erin, dat men het plafond van de grote spiegelzaal en een grote luchter volledig belegd heeft met anderhalf miljoen groen-blauwglinsterende schilden van Thailands-exotische juweelkevers (scarabee). Assistenten vulden de schilden met zwarte silicone en kleefden ze geordend tegen het plafond. Door de aftekening van de letter P verwijst hij naar naar de opdrachtsgeefster, koningin Paola. Het plafondwerk van Fabre is niet uit het niets ontstaan maar gaat terug op de fresco's uit de renaissance en de barok met de bekende fresco's van Michelangelo Buonarotti in de Sixtijnse Kapel (1508-12) te Rome in opdracht van Paus Julius II.

2002 - Jan Fabre regisseert ‘Het Zwanenmeer' van Tsjaikovski voor het Ballet van Vlaanderen. De muziek die Tsjaikovski voor Het Zwanenmeer heeft gecomponeerd, wordt live uitgevoerd door het 70-koppige VRO-orkest onder leiding van Koen Kessels.


Voor Beaufort 2003 plaatste hij Searching for Utopia: een vele keren uitvergrote schildpad met een naar de zee kijkend zelfportret-ruiter bovenop het schild. Het verwijst naar Utopia van Thomas More. Het indrukwekkende bronzen beeld is 7 meter lang, 3 meter hoog en weegt 5,5 ton. Het werk is permanent aanwezig op de dijk aan het strand van Nieuwpoort.

2004: Grootofficier in de Kroonorde.

In 2004 realiseert hij ook"De Totem" op het Ladeuzeplein te Leuven in opdracht van de KU Leuven naar aanleiding van haar 575e verjaardag. Het werk bestaat uit een 23 m hoge roestvrije stalen priem die een reusachtige kever doorboort.

In de zomer van 2006 is er een tentoonstelling van recente sculpturen, installaties en films van Fabre in het Museum voor Schone Kunsten te Antwerpen. Faber inspireerde zich op de bestaande verzameling oude kunst, die hem reeds van bij het begin van zijn artistiekee praktijk heeft beïnvloed. In de twintig monumentale tentoonstellingszalen confronteert Fabre zijn kunst met het werk van o.a. Rogier van der Weyden, Lucas Cranach, Pieter Paul Rubens en Henri De Braekeleer. Aldus ontstaat er een parcours van tekeningen, hommages, dialogen, transformaties die blijven boeien.

Voor Beaufort 2006 plaatste Fabre De astronaut die de zee dirigeert met een beeltenis van Dirk Frimout bovenop het dak van het Kursaal te Oostende. De Belgische astronaut-wetenschapper dialogeert daar met de zee.

Requiem für eine Metamorphose (op stapel staand voor 2007 voor de Salzburger Festspiele en de Ruhrtriënnale). Deze productie, opgevat als een theatrale dodenmis, wil zich eigenzinnig inschrijven in de muzikale traditie van het Requiem. De tekst belicht personages, wier beroep in nauw verband staat met de dood zoals doodgravers, begrafenisondernemers, balsemers en palliatieve zorgers.

Zie ook: http://d-sites.net/nederlands/fabredossier.htm


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 19.