kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Jannie Regnerus

Beeldend kunstenaar en schrijver, geboren 9 september 1971 te Oude Bildtzijl.

Jannie Regnerus studeerde aan de kunstacademie in Maastricht (1990-1994), daarna aan de Rijksakademie in Amsterdam (1995-1996) en later in 2000/2001 in Japan aan de CCA Kitakyushu. Zij stelt regelmatig tentoon in onder meer Tokio, Parijs en Amsterdam. In 2005 verscheen bij Wereldbibliotheek De volle maan als beste vriend. Twee jaar in Mongolië en in 2006 Het geluid van vallende sneeuw. Herinnering aan Japan.

Soloshows:
Galerie Nichido Contemporary Art/Tokio/JP - 2005
Ellen de Bruijne Projects/Amsterdam/NL - 2004
Ellen de Bruijne Projects/ Amsterdam/NL - 2002
Galerie Anne de Villepoix/ Paris/FR - 2002
Galerie Koyanagi/Tokio/JP - 2001
Stedelijk Museum Bureau /Amsterdam/NL - 1999

  • Jannie Regnerus de schrijfster
    De volle maan als beste vriend
    Jannie Regnerus was net afgestudeerd aan de Rijksacademie in Amsterdam toen zij in 1998 met haar vriend Paul meeging naar Mongolië. Hij ging daar twee jaar voor de Verenigde Naties milieuprojecten begeleiden. Zij was vrij kunstenaar, had alle tijd van de wereld en had wel zin in een verre reis.
    In 1998 en 1999 woonde en werkte zij twee jaar in een volkswijk in Ulaanbaatar, de hoofdstad van Mongolië. Zij vertrok naar het land met hooggespannen verwachtingen, maar bij aankomst wachtte teleurstelling. Haar nieuwe woonplaats had een trieste aanblik en ze ontdekte dat het leven in Ulaanbaatar keihard is. Na de eerste cultuurshock kwam de verbazing en de verwondering. Langzaam maar zeker ging Regnerus inzien dat ze in een prachtig, magisch land was terechtgekomen. Over haar ervaringen in Mongolië schreef zij het boek 'De volle maan als beste vriend'. ( Jannie Regnerus: Het geluid van vallende sneeuw. Herinnering aan Japan

    In 2000/2001 bood het Fonds voor Beeldende Kunsten, Vormgeving en Bouwkunst haar de kans een jaar lang in Japan te wonen en werken. Over haar Japanse ervaringen schreef zij het boek 'Het geluid van vallende sneeuw dat werd genomineerd voor de VPRO Bob den Uyl prijs 2007.

    De jonge kunstenares Jannie Regnerus bracht in het kader van haar studie een jaar in Kyoto door, en maakte van die gelegenheid gebruik om uitgebreid door Japan te reizen. Ze schreef een onbevangen verslag, waarin individuele ervaringen en meer algemene observaties over Japan op een prettige manier hand in hand gaan. Ze bezoekt een ceremonie waar afgedankte fototoestellen ritueel worden verbrand, zuivert haar geweten door het drinken van maanwater op het maanfeest en leert in de zentuinen luisteren naar het geluid van vallende sneeuw. Regnerus betoont zich iemand die uitstekend kan kijken en luisteren, die zonder expliciete oordelen toch een mooie, persoonlijke toon weet te treffen. Haar Japan, 'het land waar mensen zwijgend ruzie maken', is afwisselend poëtisch, hardvochtig, onbegrijpelijk, esthetisch, verheven, intimiderend en onbedaarlijk komisch. (Japan, aan een kunstacademie in Kitakyushu, ver van 'alles'. Ze komt er terecht in een 'volledig geplastificeerd' appartement, en verzandt al snel in de 'rust, reinheid en regelmaat', de kilheid en onmogelijkheid tot communicatie, waarin haar energie doodslaat. Haar studievriendin uit Nederland, Etsuko, begeleidt haar in haar eerste kennismaking met het land en de gecompliceerde beleving van esthetiek en cultuur. Alles is ook zo tegenstrijdig: de muzikale WC-brillen, de kersenbloesem-euforie in het voorjaar, het eindeloze vermogen tot afzien (buigen maar niet breken), karaoke, de onbekende codes, de rituelen rond dood en de ziel van elk object (rituele camera-verbranding, bijv). Haar liefdevolle aandacht voor details (in haar tekenwerk herkent Etsuko meteen het Japanse begrip 'Mono no aware') en haar niet-aflatende verwondering staan borg voor veel herkenning bij lezers die Japan al enigszins kennen. Ontspannen verslag van een verkenning. (Biblion recensie)

    Websites: Jannie Regnerus de kunstenaar
    In het werk van Jannie Regnerus speelt de fascinatie voor de bijna vanzelfsprekende kleine voorvallen en verschijnselen in de natuur een grote rol. Zij werd gegrepen door de rituelen die zij op haar verschillende verre reizen tegen kwam, en leefde lange tijd met mensen die de natuur, en alle dingen om hen heen, als bezield ervaren: Animisme, shintoïsme, sjamanisme. Dat kan leiden tot absurde taferelen, wanneer bijvoorbeeld honderden japanners tegelijk een greppel in duiken op zoek naar de jaarlijks terugkerende vuurvliegjes. Maar ook tot een innerlijke rust, waarbij de geesten om ons heen gunstig gestemd moeten worden, hetgeen neer komt op het in harmonie leven met de Natuur.

    In de 16mm Film “Water written secrets” schrijft Regnerus haar best bewaarde geheimen, met een kwast gedoopt in water, op de straat. De warmte van de zon laat de woorden verdampen. In videomontage programma's heb je daar 'fade in-fade out' knoppen voor. Maar de Film laat dit proces in “real time” zien.

    In “Colorful silence” (2001) knipt Regnerus de geluiden die ze ter plekke, in het bos, om zich heen hoort uit in papier en hangt die tussen de bomen op als een zichtbaar gemaakte geluidsfactor.

    In “Ingrediënts for A poem” laat ze grote komma's, gemaakt van papier maché, op het strand aanspoelen. In geschreven taal staat een Komma voor een adempauze. De aangespoelde komma's kunnen een zichtbaar gemaakte ademhaling van de zee zijn, het zuchtende geluid van de branding. Tegelijkertijd is het werk een becommentariëring op de zee als onuitputtelijke inspiratiebron voor schrijvers, dichters en kunstenaars.

    Liever wil Regnerus de zee zelf aan het woord laten zoals ze in “Fanmail” de regen aan het woord laat; In 1969 maakte Marcel Broodthaers de Film Le pluie waarin hij een brief in de regen schrijft. De regendruppels veranderen zijn schrift in een tekening en maken de tekst zo goed als onleesbaar. In wezen is Broodthears niets anders dan een mediator tussen de regen en poëzie. Onder dezelfde weersomstandigheden retourneert Regnerus een fanmailbrief aan haar inspirator. (“Fanmail” 2004)

    In weer een ander filmpje lijken herfstbladeren in een snelstromende rivier, onder water meegezogen door de stroming, al tuimelend opnieuw te vallen ofwel eindeloos te blijven vallen. “Terwijl ik aan een oever voor me uit zat te staren, ondertussen luisterend naar het ruisende water, “prikte” mijn oog door het spiegelende en daardoor op het eerste oog “niet transparante” wateroppervlak en zag ik ineens hoe de bladeren ergens halverwege bodem en wateroppervlakte alsmaar blijven “vallen”. Net zoals ze op de wind draaien en tuimelen, zo ook onder water”.

    (Website www.edbprojects.nl)



    Websites: boeken.vpro.nl, www.edbprojects.nl, www.jannieregnerus.com
    Test je competentie op YaGooBle.com.

    Pageviews vandaag: 917.