kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 29-03-2009 voor het laatst bewerkt.

Jef Diederen

Nederlands schilder en graficus, geboren 25 augustus 1920 in Heerlen, Limburg - overleden 26 maart 2009 in zijn woonplaats Amsterdam.

Jef Diederen wordt met kunstenaars als Ger Lataster, Lei Molin, Pieter Defesche en Pierre van Soest gerekend tot de naoorlogse schilders die ook wel de ‘Amsterdamse Limburgers’ werden genoemd. Ook wordt hij wel benoemd als Post Cobra schilder.

Het karakter van Jef Diederen's werk is lyrisch-abstract. De zogenaamde lyrisch expressionistische stijl ontwikkelde zich in Nederland in de jaren vijftig naast de CoBrA-beweging. Diederen schilderde lyrische, kleurrijke werken op de grens van figuratie en abstractie en sterk beïnvloed door de stijl van CoBrA.

Zijn schilderijen, werken op papier en grafiek tonen een openheid in vorm, kleur en lijn. Hij is een meester in het beheersen van technieken die hij gebruikt om dat wat hem voor ogen stond te realiseren. Hij vernieuwt het schilderen ook in vaktechnische zin door onder meer gebruik te maken van aanvullende materialen zoals metaalverf, plastic folie en spuitbusverf.

Jef Diederen schilderde en tekende over grote politieke problemen: de oorlog in Vietnam, de onderdrukking van Palestijnen en Indianen en over de Tweede Wereldoorlog en vervolging van Joden. Op een geheimzinnige wijze weet hij zijn emotie weer te geven en draagt hij de machteloosheid en het grote onrecht op de beschouwer over.

Daarnaast keren de mijnen en het Zuid-Limburgse landschap vaak terug in zijn werk. Ook Frankrijk, het land waar hij vaak verbleef, is voor hem een onuitputtelijke bron van inspiratie. De kastelen, kathedralen, historische figuren, het landschap en vooral de tuinen zijn onderwerpen die hij op authentieke wijze verbeeldt. De ontroering over de natuur, architectuur, dans en muziek hebben hem voortdurend geïnspireerd tot nieuwe series kleurrijk werk.

Bekende opdrachtwerken van zijn hand zijn onder meer het schilderij ‘Spelende kinderen’ (Gemeente Heerlen – 1954), de monumentale plafondschildering ‘Icarus Atlanticus’ (Mauritshuis te Den Haag 1987-1988) en het grote fresco ‘Het laatste oordeel’ (Paleis van Justitie in Arnhem – 1996).

Biografie
Jozef (Jef) Diederen werd in 1920 in een mijnwerkersgezin in Schaesberg geboren. Hij doorloopt van 1939 tot 1943 de Middelbare Kunstnijverheidsschool te Maastricht, waar hij Pieter Defesche en Ger Lataster leert kennen. Vanaf 1943 vervolgt hij zijn opleiding aan de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam. Onderbroken door de oorlog en een korte terugkeer naar Limburg voltooit hij zijn opleiding in Amsterdam van 1947-1951. Zijn leermeesters zijn o.a. Heinrich Campendonk en Gé Röling.

In Amsterdam zijn naast Lataster ook Appel en Corneille zijn studiegenoten.

In 1948 heeft hij zijn eerste groepstentoonstelling. Hij nam deel aan de groepsexpositie Amsterdamse schilders van Nu.

Koninklijke subsidie in 1948-1949, 1950.

In 1954 worden landschappelijke gouaches, tekeningen en een olieverf 'Landschap bij Heerlen' evenals een aantal etsen in Kasteel Hoensbroek geëxposeerd. Zijn stijl uit die tijd noemt hij later cezannesque. Zijn vroege werk bestond uit realistische landschappen van zijn geboortestreek Zuid-Limburg, met mijnindustrieën; later ontwikkelde hij zich, evenals Ger Lataster, in abstracte richting, hoewel bij hem het landschap een grote inspiratie bleef. De afmetingen van zijn olieverfschilderijen waren vaak eigenzinnig en vielen daardoor op. Ook combineerde hij doeken in diverse maten met elkaar.

1957 zijn eerste solotentoonstelling. Tientallen tentoonstellingen in binnen-en buitenland volgen, evenals docentschappen aan enkele kunstacademies.

Zijn werk wordt met verschillende kunstprijzen beloond. Naast zijn indrukwekkende oeuvre aan schilderijen en werken op papier, krijgt hij diverse opdrachten voor wandschilderingen en glasramen.

Voor zijn grafiek vindt hij veel voldoening in de samenwerking met Piet Clement en ontstaan op de steendrukkerij van Metten Koornstra in 1957 de eerste lithografieën. Het maken van grafiek werd een geregelde bezigheid en vormt een onderbreking voor zijn schilderen en stimuleert hem bij het ontwikkelen van nieuwe thema's. Zo ontstaat een serie tekeningen en litho's over de verdediging van Stalingrad, die voorbereidingen zijn op een groot doek over dit onderwerp.

In 1959 wint hij de Talensprijs.

In de laten jaren vijftig en begin jaren zestig wordt het figuratieve steeds meer geabstraheerd. Zijn interesse gaat meer en meer uit naar de vorm en kleur binnen een compositie. Diederens oeuvre is echter nooit geheel abstract geworden; bij hem is altijd een afdruk van een hand of voet aanwezig als een spoor van 'het afwezige'.

Begin zestiger jaren is zijn werk ook internationaal te zien. Het laat zich typeren als geabstraheerde landschappen: elementen van vorm en kleur die verwijzen naar de natuur, waarvan Diederen ook verklaart uit te gaan.

In de tweede helft van de zestiger jaren neemt Diederen deel aan diverse, ook internationale, grafiek tentoonstellingen en is hij benoemd tot docent schilderen en grafiek aan de Kunstacademie te Den Bosch.

Diederen voerde samen met de experimentele dichter Bert Schierbeek projecten uit, bijv. 'De val' (1965).

In 1969 ontdekt hij Frankrijk als inspiratiebron. Dit land, met zijn rijke historie, biedt hem motieven als kastelen, kerken en figuren uit het Franse verleden. Maar van groter belang is echter de atmosfeer, de zee van licht die daar aanwezig is.

In de zeventiger jaren krijgt Diederen de beschikking over een groot en hoog atelier waar vroeger de schilders Breitner en Maks hebben gewerkt. Hier kan hij met zijn grote formaten en veelzijdige technieken beter uit de voeten.

Men kan constateren dat Diederen in uiteenlopende ervaringen aanleiding heeft gevonden voor een werk of een serie op papier. Zo vervaardigde hij in de vroege jaren tachtig de serie 'Indianen'. Uitgangspunt daarvoor was een boek van T.C. McLuhan, dat de geschiedenis van dit volk vertelt door middel van uitspraken en teksten van Indianen uit de periode 1608-1976. Van geheel andere aard zijn de saxofoonklanken van jazzmusici als Albert Ayler en Hamiet Bluiett. Zij spraken eveneens tot zijn verbeelding. Een derde voorbeeld is een televisie-reportage over een Palestijns gezin. Daarin was zichtbaar hoe de kinderen elke ochtend de deur uit gingen om stenen te gooien, hun enige bezigheid. Getroffen door dat aspect van 'stenen gooien' vervaardigde Diederen aan het einde van de jaren tachtig de serie 'Palestijnen'.

Maastricht - Beeldend kunstenaar Ger Lataster heeft uit handen van gouverneur Léon Frissen de Provinciale Erepenning van Limburg ontvangen. Gedeputeerde Staten hebben besloten de onderscheiding aan Ger Lataster toe te kennen uit waardering voor zijn veelzijdige en prominente bijdragen aan de hedendaagse kunst en zijn voorbeeldrol voor tal van collega-kunstenaars nationaal en internationaal. De uitreiking vond plaats in het Gouvernement in Maastricht.

Jef Diederen overleed in 2009 op 88-jarige leeftijd. De kunstenaar had al geruime tijd problemen met zijn gezondheid.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 130.