kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Jenny Montigny

Jenny Montigny geboren te Gent op 10 december 1875, gestorven te Deurle in 1937.

Haar vader, Louis Charles Montigny, is rechtskundige en politicus en wordt later hoogleraar aan de Rijksuniversiteit van Gent. Haar moeder Yohanna Elena Mair is van engelse afkomst. Gezien de bourgeois mentaliteit van haar familie kan ze op weinig begrip rekenen wanneer ze op 17 jarige leeftijd kiest voor de schilderkunst.

Na het zien van het schilderij ‘ijsvogels' van Emile Claus besluit ze bij hem les te gaan volgen in zijn atelier te Astene bij Deinze. Ze wordt aanvaard als leerling en reist gedurende jaren over en weer van Gent naar Astene. Emile Claus is 26 jaar ouder dan Jenny en een grote persoonlijkheid. Het is dan ook normaal dat zijn invloed op haar werk duidelijk merkbaar is. Ze beginnen ook een verhouding die zal duren tot aan de dood van Emile Claus in 1924.

In 1905 verhuist Jenny Montigny naar Deurle, in de buurt van Astene, waar ze lid wordt van de ‘luministen', een groep impressionistische kunstenaars.

Bij het begin van de eerste wereldoorlog vertrekt Emile Claus met zijn echtgenote naar Londen, en enige tijd later, slaagt Montigny erin hem daarheen te volgen. Uit die tijd dateren schilderijen van o.a. Hyde Park.

Na de oorlog keren ze terug naar België.

Jenny Montigny is een opvallende persoonlijkheid die deelneemt aan talrijke salons en regelmatig tentoonstelt in Parijs. Ook op de wereldtentoonstelling te Gent in 1913 is er werk van haar te zien. In 1923 wordt ze zelfs benoemd tot ‘membre sociétaire' van de ‘Société des Beaux-Arts de Paris'. Ze is ook lid van meerdere kunstkringen zoals ‘Vie et Lumière' waarvan ze medestichtster is, en de ‘Cercle Royal artistique et littéraire de Gand'.

Stilaan onttrekt Montigny zich aan de invloed van Emile Claus, ze verheft het luminisme tot een optimistische kunst, spontaan en intens, vooral wanneer ze kinderen schildert. Moeder en kind is één van haar geliefde onderwerpen, hoewel ze zelf ongehuwd en kinderloos blijft. In haar eigen stijl, meestal met gladde dikke verf, schildert ze ook de anekdotische charme van het boerenleven, waarbij ze, net zoals Emile Claus, dikwijls dezelfde onderwerpen schildert maar met de kleurenvariaties van de verschillende seizoenen. Mannelijke figuren komen zelden voor in haar werk, behalve in de taferelen van Hyde Park en natuurlijk de portretten van Emile Claus.

Na de dood van Emile Claus krijgt Jenny het moeilijk. Dagelijks legt ze verse bloemen op zijn graf, en er wordt zelfs beweerd dat de weduwe van Claus daarom het lichaam heeft overgebracht naar de tuin van haar villa ‘Zonneschijn' in Astene. Maar zelfs daar zou Jenny nog dagelijks een boeket over de haag gegooid hebben…

Behalve moreel wegens het verlies van haar grote liefde, krijgt Montigny het ook financieel moeilijk vanwege de evolutie in de schilderkunst die het impressionisme naar de achtergrond dringt. Gelukkig kan ze rekenen op de steun van haar zuster en van enkele vrienden in deze zwarte periode.

Wanneer Jenny Montigny sterft te Deurle in 1937, vervaagt haar naam al snel.

Op het einde van de jaren tachtig is de belangstelling voor haar werk weer opgeflakkerd. Er waren werken van haar te zien op een tentoonstelling in Deurle in de zomer van 1987, en eveneens op een tentoonstelling in Deinze van 31 oktober 1987 tot 4 januari 1988.

Ook in het buitenland is er weer belangstelling voor haar werk: een retrospektieve tentoonstelling met een uitgebreide catalogus vond plaats in het museum van Pontoise in 1995.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 89.