kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 28-10-2008 voor het laatst bewerkt.

Jo Baer

Amerikaanse schilderes, geboren 7 augustus 1929 te Seattle, Washington.

Schilderes van de Minimal-Art,

Zij was biologe en werkte lange tijd als wetenschapper (postdoctoraal onderzoek in de fysiologische psychologie). Zij debuteerde in de jaren vijftig met abstract-expressionistisch werk, maar vanaf ongeveer 1960 evolueerde het in de richting van de hard-edge: vierkante of rechthoekige schilderijen, waarbij elke illusie van diepte uitgesloten was, wat eigenlijk ook een kenmerk van de Minimal Art is. Een wit of grijs middenveld is omsloten door een zwarte rand en een band in een andere, zachtere kleur. Zij maakte uitgebreid studie van kleurtheorieën. Vanaf het begin van de jaren ‘70 bracht zij art déco-achtige effecten in haar werk aan door met gebogen vormen en kleurbanden te werken. Aan het einde van de jaren zeventig veranderde haar werk radicaal; zij ging figuratief werken en schilderde lichaamsdelen (vnl. achterwerken) van mensen en dieren, daarnaast studies van zittende naakten, vaak in zwart-wit. - (Encarta)

Jo Baer bracht tijdens haar studietijd in New York een minimalistische, monochrome wijze van schilderen tot ontwikkeling. Haar werk vertoonde een opbouw uit geordende structuren, waarvan de kleurigheid steeds verder wordt gereduceerd. Alleen de structuur was bij haar bepalend voor de compositie. Vaak bracht zij een wit vlak in het midden van het schilderij in harmonie met de totale compositie.

Jo Baer genoot in de Jaren Zestig en zeventig samen met de generatiegenoten Robert Mangold en Frank Stella, veel bekendheid als vertegenwoordiger van de Minimale Schilderkunst. Op het hoogtepunt van haar roem, na een solotentoonstelling in het Whitney Museum te New York in 1975, besloot zij een geheel andere, volgens haar minimalistische collega’s niet acceptabele, richting op te gaan; die van de herkenbare beelden (‘image work’) en liet de abstracte, in haar ogen betekenisloze, minimalistische Schilderkunst achter zich.
De schilderijen werden opnieuw het toneel van een voorstelling door het gebruik van betekenisvolle abstracte symbolen uit primitieve culturen.

In de loop van de tijd gingen meer en meer figuratieve symbolen uit verschillende culturen en tijdperken de voorstellingen verrijken. In combinatie met het gebruik van poëtische titels zorgde dit voor complexe beeldverhalen met veel verschillende betekenislagen.

Elementen in haar werk als paarden of andere dieren, stuwdammen of toiletpotten zijn veelal ooit gevonden in boeken, kranten of het Internet of zelfs gebaseerd op oude grottekeningen. Door op papier veelvuldig de verschillende scenario’s voor een schilderij in ontwikkeling te zetten, daarna digitaal te fotograferen, te bewerken en de geprinte versie opnieuw met verschillende materialen aan te passen, komen de schilderijen uiteindelijk na een lang proces tot stand. Tezamen met poëtische titels zorgen haar werken voor complexe, niet eenduidige beeldverhalen.

15/09/2001 <> 27/10/2001 Expositie in Galerie Paul Andriesse: Jo Baer - 'Flush'. Nieuwe schilderijen en tekeningen uit de Jaren Zestig.
Met de tentoonstelling 'Flush' van Jo Baer (USA, 1929) in Galerie Paul Andriesse worden twee nieuwe schilderijen getoond, een aantal documentatietekeningen die betrekking hebben op deze schilderijen en enkele tekeningen uit de jaren zestig.
De schilderijen "Shrine of the Piggies (The Pigs Hog it All and Defacate and Piss on Where From They Get it and With Whom They Will not Share. That's it)", 2000 en "Testament of the Powers That Be (Where Trees Turn to Sand, Residual Colours Stain the Lands)", 2001 hebben een sterke politieke lading die niet eenduidig is. De gebruikte beelden zijn meestal bestaande beelden waar lange studies naar verricht worden. De Compositie van het schilderij komt zeer geleidelijk tot stand en is in de loop van de tijd aan veel veranderingen onderhevig. Het proces van het componeren van de beelden vindt plaats met behulp van de computer. Door opnamen van de verschillende stadia waarin het schilderij zich bevindt opnieuw te bewerken in de computer ontstaan nieuwe beelden die weer verder Leiden tot het uiteindelijke schilderij. Om de toeschouwer enig inzicht te verschaffen in dit proces besloot Jo Baer om ook deze documentatietekeningen op te nemen in de tentoonstelling.

In de achterruimte worden een aantal tekeningen en Gouaches uit de Jaren Zestig getoond. Ondanks het feit dat deze werken op het eerste gezicht een abstracte voorstelling hebben wordt er door titels als "Cradle" en "Glass Slippers" toch enige betekenis aan het geheel verleent. De zorgvuldigheid en precisie in de behandeling van materiaal en Compositie vormen een constante die men ook terugvindt in het recente werk.

16/04/2005 <> 21/05/2005 Galerie Paul Andriesse: Groepstentoonstelling Some painting
Van Jo Baer is haar laatste, niet eerder getoonde schilderij Altar of the Egos (Through A Glass Darkly) (2004) te zien, waarvan wij eerder de voorbereidende studies toonden. Vele getekende en door de computer gemodificeerde versies gingen aan het eindresultaat vooraf. Het werk, dat refereert aan zelfbeeldiconen uit diverse tijdperken, is op te vatten als een complex en niet eenduidig Beeldverhaal.

Werken:

olieverf, synthetische polymeer op doek, 3 doeken van 153x153, totale omvang variabel, New York, Museum of Modern Art
Baers minimalistische schilderijen verraden haar grondige kennis van de waarnemingspsychologie en haar fascinatie voor de werking van optische verschijnselen. De meeste van haar schilderijen uit de sixties gaan over een steeds terugkerend thema: een zwarte strook die de fysieke rand van het doek markeert naast een smallere binnenrand, die doorgaans lichter van kleur is en de donkere omkadering scheidt van het witte binnenste. Verschillende formaten doek vereisen “Machtbanden”, zoals Baer die randen noemt, in verschillende kleuren en dikten. Men kan Baers werken beschouwen als netvliesabstracties die geactiveerd worden door de subtiele rode, groene of blauwe randen, die fungeren als sluiters of lensopeningen. De schilderijen gebruiken licht op een niet-illusionistische manier en behouden een Spartaanse strengheid. Baer onderzoekt de fysieke materie van verf op doek zonder speciaal de nadruk te leggen op een van de afzonderlijke componenten van het proces, om in haar doeken elke picturale hiërarchie te vermijden en een visuele vlakheid te bewaren. Oppervlak, lijn, kleur of verf steken er niet speciaal uit, maar delen een objectieve zichtbaarheid.
Primary light Group: Red, Green, Blue behoort tot een reeks van 12 schilderijen van verschillende afmetingen in een primaire kleur die samenhang vertonen door een systematisch gebruik van één verzadigde kleur. Elke dunne randlijn geeft het witte vlak een bepaalde tint; de kleur oefent invloed uit op het visuele vlak en differentieert de helderheid van elk doek als een onbewuste golf. Dit drieluik geeft ook blijk van Baers belangstelling voor seriële werken of reeksen die een niet-illusionistisch gevoel van beweging of compositie bewerkstelligen. De werken uit de reeksen zouden op meer dan 8.000.000 manieren gecombineerd kunnen worden, zonder dat één van die combinaties als superieur beschouwd kan worden.
Baers werk in het algemeen en haar reductionistische abstracte schilderijen in het bijzonder waren onderwerp van verschillende discussies rond de superioriteit van de ene kunstvorm boven de andere. Minimalistische fundamentalisten als Judd zagen het nut niet in van de schilderkunst in het kader van de nieuwe artistieke regels die hij en andere minimalistische beeldhouwers hadden opgesteld. Baers antwoord op deze discussie waren schilderijen die beschouwd moeten worden als visuele feiten die aan de kijker worden gepresenteerd om visueel gecompleteerd te worden. Vanuit haar optiek was “ouderwets” een kwestie van opvatting en niet van het oog. (Marzona 36) - (websthetica)


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 1679.