kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 20-07-2008 voor het laatst bewerkt.

Joep van Lieshout

Joep van Lieshout (1963) / Atelier van Lieshout

Nederlands beeldhouwer, installatie-kunstenaar, maakt 'gebruikskunst'. Sinds 1995 werkt hij met een team onder de naam Atelier van Lieshout.

Atelier van Lieshout maakt autonome kunstwerken, maar vooral objecten die zich begeven tussen het grensgebied van beeldende kunst en toegepaste kunst. Van Lieshout maakt beelden die in sterke mate lijken op gebruiksvoorwerpen en in sommige gevallen ook echt functioneel zijn. Zijn sculpturen zijn bedoeld om de toeschouwer in verwarring te brengen en zijn kijk op alledaagse voorwerpen aan te scherpen. Op deze manier probeert hij de kloof tussen kunst en het leven van alledag te verkleinen. Alle activiteiten van Joep van Lieshout staan in het teken van een liberale opvatting over wat kunst is; zelfs slachtwerktuigen kunnen tot dat domein behoren. Van Lieshout's productie bestrijkt ieder terrein van het dagelijkse overleven.

Altijd zijn Van Lieshouts' architectonische ontwerpen als beeldende kunst tentoongesteld, of het nu ging om sanitaire voorwerpen of om wooneenheden. Van Lieshout haalde zich met zijn meubelsculpturen de gefrustreerde hoon van ontwerpers op de hals: deze als autonome kunstwerken geprijsde objecten waren toch gewoon design?

Joep van Lieshout ontwierp o.a. voor de collectie van Moooi en werkte veelvuldig samen met OMA, het architectenbureau van Rem Koolhaas.

In 2005 staat Joep van Lieshout op de 6de positie in de top100 elsevier, de 1e in de top100 Kunstbeeld en als 3de in de Kunstbus top 100.

levensloop
Joep van Lieshout werd geboren als Johannes Petrus Antonius Lieshout op 28 september 1963 in Ravenstein en bracht zijn middelbare schoolperiode in Oss door.

Opleidingen:
Tijdens zijn opleiding op de Academie voor beeldende kunsten in Rotterdam (1980-1985) maakt hij al organisch ogende meubels met een surrealistische inslag en hoekige ijzeren sculpturen. Op de Ateliers 63 in Haarlem (1985-1987) begon hij met polyester te werken.
Villa Arson, Nice (1987)

Gestandaardiseerde afmetingen
In het midden van de jaren tachtig maakt Joep van Lieshout in navolging op Andy Warhol's Brillo-dozen, sculpturen van opeengestapelde bierkratten en stoeptegels. Hij zoekt hierbij naar ideale proporties en vaste composities. Door deze objecten, die zijn voorzien van gestandaardiseerde afmetingen, op verschillende manieren te rangschikken en te stapelen ontstaan steeds nieuwe vormen. Op bijna miraculeuze wijze blijken de verschillende objecten steeds in hetzelfde meetschema te passen. Met deze constructies ontdekt Van Lieshout een basisframe waaruit hij zijn kunstwerken kan opbouwen. Met het gebruik van attributen zoals bierkratten en stoeptegels, legt hij bovendien een belangrijke link tussen kunst en de realiteit van het dagelijks leven.

In de loop van de jaren tachtig maakt Van Lieshout steeds meer gebruik van de vormentaal die oorspronkelijk afkomstig is uit de meubelmakerij. Zijn Collectie 1989 waarmee hij heeft geëxposeerd in verschillende galeries en musea, bestaat voornamelijk uit boekenkasten en tafels. Ook hier maakt Van Lieshout gebruik van gestandaardiseerde afmetingen. De objecten zijn niet uniek. Ze worden seriematig gemaakt en kunnen ook in opdracht vervaardigd worden. Doordat de afmetingen allemaal passen binnen een vast meetschema, kunnen de meubels onderling met elkaar verbonden worden.
Het werk heeft op het eerste gezicht veel weg van moderne meubels die verkrijgbaar zijn bij de voordelige winkels op de bekende meubelboulevards. Toch is er een belangrijk verschil. Goedkope meubels zijn veelal vervaardigd van goedkoop vervangingsmateriaal. Dit kan bijvoorbeeld triplex zijn in plaats van hout. Van Lieshout maakt zijn meubels van polyester. Het kunstmatige karakter van dit materiaal wekt niet de illusie op iets anders te zijn dan het werkelijk is. What you see is what you get!

Naast tafel- en kastconstructies houdt Atelier van Lieshout zich ook bezig met het ontwerpen en vervaardigen van sanitair en keukenunits. Collection 1990 is hier een sprekend voorbeeld van. Ook deze serie is op bestelling te verkrijgen.

1990 Bar voor het Museum Boijmans van Beuningen, Rotterdam !.
Reeds lange jaren fungeert zijn monolithische barmeubel in het Rotterdamse museum Boijmans Van Beuningen als 'gebruikskunst' in het museumcafé.

1991 Reconstructie van industrieel monument in Amsterdam.
1991 Buffetkast voor Ninaber/Peters/Crouwel.

Charlotte Köhler Prijs (1991).

In 1992 winnaar Prix de Rome Beeldhouwen.

1992 Tien sculpturen voor een technische school in Gouda.
1992 Conceptueel kunstwerk voor de GGD in Spijkenisse.

Bioprick (1992)
In het werk van Joep van Lieshout is er een voortdurende spanning tussen de realiteit van alledag en extravagante wensen en verlangens. Naast de werken die zijn gemaakt voor een direct gebruik, zoals de meubels en de bouwsels, die vaak een zekere ongecompliceerde directe 'normaalheid' hebben, is er ook een reeks werken die worden bepaald door uitgesproken oerdriften, door eros en thanatos. Voorbeelden zijn de werken die bestaan uit gigantische uitvergrotingen van het woord 'kut', uitgevoerd in letters, twee- dan wel drie-dimensionaal; de Biopik en de Zielige. Kut is een vorm van brutale graffiti die de steriele ruimtes van musea en galeries schoffeert.
De gigantische geabstraheerde fallussen herinneren vaag aan de abstracte kunst van de jaren '50, maar ze missen ten enenmale de suggestie van sensualiteit. Eerder doen ze in hun materiële gladheid denken aan reusachtige dildo's. Dat heeft tot gevolg dat ze er op zich vrij zinloos en wezenloos uitzien. Ze krijgen echter een geheel andere lading als we ons realiseren dat ze tamelijk licht zijn, eenvoudig kunnen worden opgetild en voorgehouden, als een uitbreiding van de mannelijkheid. Hoewel ze nog steeds wezenloos en absurd overkomen, worden het plotseling werktuigen, machines. Daarmee sluiten ze tamelijk onverwacht aan bij de rest van het werk, dat immers ook allemaal bruikbaar is, en dat ook werktuigen en sieraden in de vorm van wapens omvat. Werktuigen zijn uitbreidingen van het lichaam, meubels en architectuur eigenlijk evenzeer. Als een lichaamsdeel wordt geamputeerd, rest vaak nog heel lang een fantoompijn: een vaak heftige pijn, die zich lijkt voor te doen in het verdwenen lichaamsdeel. Voor het succesvol gebruik van prothesen en werktuigen is het noodzakelijk dat zij worden opgenomen in de proprioceptie van het lichaam. De gigantische pikken van Joep van Lieshout zijn een uiting van het verlangen om het lichaam uit te breiden, een verlangen dat zo heftig is, dat het wel een fantoompijn lijkt. Typisch is wel, dat het daarbij alleen om een uitbreiding van de mannelijke geslachtsorganen gaat. 'Kut' blijft een abstract woord.

1993 Kantoorruimtes voor Galerie Fons Welters in Amsterdam (i.s.m. Klaar van der Lippe).
1993 Receptie voor de Jack Tilton Gallery in New York.

1994 Toileteenheden voor het Centraal Museum in Utrecht.
1994 Containerbar voor het Museumpark in Rotterdam (i.s.m. Marc Schendel, Jeanne Gang, Klaar van der Lippe).
1994 Receptiebalie voor het Museum Almere.
1994 Toileteenheden voor het Sportmuseum in Lelystad (architect Victor Mani).

1994 Convention Centre in Lille
Bar, toiletblokken, fonteintjes en receptiebalies voor het Grand palais in Lille (Rem Koolhaas, OMA)
Van Lieshout behoort nu tot de best verkopende Nederlandse kunstenaars. Niet alleen met musea doet hij goede zaken, ook andere opdrachtgevers staan in de rij voor zijn deur. Van Rem Koolhaas mocht hij bijvoorbeeld diens Convention Centre in Lille van sanitair voorzien. Dat gebeurde in de meest waanzinnige kleuren waarvan het palet, zoals de kunstenaar losjes uit de doeken deed, op basis van toeval is samengesteld.

Lieshout leverde belangrijke bijdragen aan een reeks projecten van het Office for Metropolitan Architecture (OMA), zoals de lampen van het Educatorium in Utrecht en de bars en toiletten van het Grand Palais in Lille. Na een bar en toiletten voor Rem Koolhaas' Grand Palais in Lille te hebben gemaakt kon hij uitbreiden en assistenten in dienst nemen.

1995 Atelier van Lieshout
Vanaf 1995 werkt Joep van lieshout ook onder naam van Atelier van Lieshout, een groep van kunstenaars en medewerkers, een organisatie die vergelijkbaar is met een architectenbureau en die zowel in opdracht werkt als eigen werken produceert. Atelier Van Lieshout (AVL) is een multidisciplinair en internationaal georiënteerd bedrijf op het gebied van hedendaagse kunst, design en architectuur. Atelier van Lieshout heeft zijn basis in een oude fabriek op een Rotterdams industrieterrein.

De naam Atelier Van Lieshout benadrukt het feit dat de kunstwerken niet zozeer alleen aan het brein van Joep van Lieshout zijn onstsproten, maar juist door een creatief team worden gecreëerd. Van Lieshout maakt objecten zonder er het label kunst aan te hangen. De toeschouwer moet maar bepalen of het kunst is of niet. Van Lieshout ziet de kunstenaar dan ook niet als artistiek genie, maar meer als ondernemer. Door de term atelier voor zijn naam te plaatsen benadrukt hij dat des te meer. Het is nu een bedrijfsnaam geworden die duidt op een werkplaats en niet langer op de signatuur van de kunstenaar. AVL groeit uit tot een goed draaiend bedrijf met ongeveer 25 werknemers.

In het Atelier worden allerlei objecten vervaardigd die kunst en gebruiksobject tegelijk zijn: kasten, tafels en stoelen, maar ook complete inrichtingen voor keukens en badkamers. De meeste kunstwerken van AVL zijn praktisch en eenvoudig, doch stevig van aard. Ze lopen uiteen van beelden en meubilair, badkamers en mobiele wooneenheden tot complete architectonische verbouwingen. Het gebruik van glasvezelconstructies in opvallende felle kleuren zoals rood, geel en oranje is een opvallend handelsmerk geworden. De bekendste voorbeelden zijn de grote mobiele wooneenheden.

Mobile Homes
Het interdisciplinaire karakter van zijn werk wordt nog sterker als Van Lieshout architectuur erbij betrekt en in de jaren negentig een reeks van mobile homes ontwerpt en laat vervaardigen door zijn AVL-medewerkers. Zijn mobil homes zorgen op de internationale exposities nog steeds voor verbazing en opwinding. Het gaat hier om complete wooneenheden waarin gewoond, gewerkt, gegeten, geslapen en gevreeën kan worden en die bovendien verplaatsbaar zijn. Voor het huis van zijn galeriehouder Fons Welters in Amsterdam plaatste hij zelfs een kleinere mobil home in diens huis.
Het werk van Van Lieshout treft de vraag wat kunst is midden in het hart. Hoe moeten we zijn mobile homes kenschetsen: als uitingen van architectuur, design, beeldende kunst of als ambachtsproducten? Van Lieshout zelf ligt er niet wakker van: 'Ik ben kunstenaar', zei hij onlangs, 'dus wat ik maak is kunst.'

1995 Bolidt Floor Concepts.
1995 Mobile home voor het Kröller Müller Museum, Otterloo.
1995 Gallery-unit, galerie Bob van Orsouw, Zürich.
1995 Reconstructie van kantoren en dak van het Alliance Francaise in Rotterdam (ism Jeroen Thomas, OMA).
1995 Bar Bandol (architect Rudy Ricciotti), Bandol, Frankrijk.
1995 Opbergmeubelen voor het cafetaria van het Museum of Modern Art in New York.
1995 Catalogus stand, Museum Almere.

Atelier van Lieshout stookt alcohol en bouwt ook wapens. In 1995 werden zijn wapensieraden door de politie in beslag genomen: een handsieraad was tegelijkertijd boksbeugel en pistool, een ander kon dienst doen als steekwapen.

Katalogförderpreis 1996 (Alfried Krupp von Bohlen und Halbach Stiftung).

1996 Receptie-unit, Museum für Gegenwartskunst, Zürich.
1996 Informatie-unit, Migros, Aarberg.
1996 CASTmobiel, CAST, Tilburg.
1996 Cafetaria, Centraal Museum, Utrecht.

1996 Clip-on
Voor het Centraal Museum in Utrecht ontwikkelde Van Lieshout (ism Klaar van der Lippe) de clip-on, een extensie die aan het museumgebouw wordt gehangen.

1996 Bibliotheek, Alliance Francaise, Rotterdam (ism Jeroen Thomas, OMA).
1996 Show cases, CBK, Rotterdam.

Chabot 1997 Prijs - Anjerfonds.

1997 Boijmans van Beuningen - De autarkie van Joep van Lieshout
Atelier van Lieshout, alleen voor echte mannen (autarkie = economische onafhankelijkheid = zelfvoorzienend leven)
Het allerleukste aan deze expositie is dat het publiek de meer dan honderd tentoongestelde werken niet alleen mag aanraken, maar er zowat alles mee mag doen wat het wenst. Op een paar werken na - zoals de Bioprick en zijn sculpturen van bierkratten uit de jaren tachtig - bestaat zijn oeuvre volledig uit gebruiksvoorwerpen. Zo is het toegestaan om op een zespersoonsbed met smetteloze witte lakens languit te liggen om naar een video over Atelier van Lieshout te kijken. Desgewenst kun je ook op een vierpersoonsbed liggen of een achtpersoonsbed, uiteraard zonder schoenen. Verderop kun je vrijelijk zijn campers binnenlopen. Stuk voor stuk bizarre wagens met onwaarschijnlijke uitbouwsels.
In de bijbehorende catalogus kan de liefhebber lezen hoe hij de mobil homes kan nabouwen. Mits het voor eigen gebruik is, mag het allemaal van Van Lieshout, wat trouwens allerminst wil zeggen dat het hem ontbreekt aan zakelijk instinct. Vooral de kleinere constructies zijn zeer vernuftige en goedkoop te vervaardigen bouwsels. Een slaapcabine met een schrijfbureau lijkt het ideale studentenhok voor wie niet al te veel huur wil betalen. Je kunt het in een tuin neerzetten, maar ook binnenshuis om je in alle rust terug te trekken.

Eén van de mobil homes siert de beeldentuin van Museum Kröller-Müller in Otterloo.
In opdracht van het Kröller Müller Museum in Otterloo maakte hij een soort woonwagen bestaande uit triplex en polyester, een materiaal waar hij zeer creatief mee omgaat. Wat opvalt zijn de heldere ruimten die weliswaar klein van oppervlak zijn, maar nooit een claustrofobische uitwerking hebben. Als buitenhuisje lijken ze ideaal.

Zo ontwierp hij zogeheten skulls, kleine isoleercellen op pootjes, waarin je net kunt liggen en met gesloten deur in diepe duisternis even weg bent van de wereld. Er staat ook een overcompleet ameublement met kastjes, tafels, krukjes, wastafels en badkuipen, allemaal even simpel gemaakt van polyester in rood, groen of blauw. Alsof het een opslagplaats is van Wehkamp kan ieder zijn eigen overlevingspakket samenstellen, want uiteindelijk is het Van Lieshout daarom te doen. In de catalogus staat zelfs een handleiding om varkens te slachten en vlees te bereiden. Het streven van de kunstenaar is niet op kunst als franje van het bestaan gericht, maar op het overleven zelf in de vorm van volledige autarkie. Van Lieshout: ,,Ik wil soeverein zijn.''

Mart Stam 1998 Award.

Joep van Lieshout met een freesje een tekening in de aluminium plaat die hem ter beschikking stond. Het resultaat is tegelijk elegant en onbehouwen. Net als zijn grove sieraden, meubelsculpturen of attributen voor vleesverwerking. De tekening is een interpretatie van het anatomisch theater. Er is hier echter geen sprake van een ronde collegezaal met steil oplopende tribunes, maar van een traditioneel lijsttoneel. U wilde theater? Dan krijgt u theater! Tegen een achterdoek met een idyllisch heuvellandschap speelt zich een wrede scène af in een operatiekamer. Een naakte verpleegster en een chirurg wroeten in het lichaam van een patiënt. Lichaamsdelen liggen als rekwisieten verspreid over het podium: darmen, het hart, een penis met ballen. De patiënt is overduidelijk slachtoffer. Temidden van deze restanten ligt een naakte vrouwenfiguur met gespreide benen. Voor het podium zien we een leeg hok met veertien stoelen, de orkestbak. De scène oogt als een 'sick joke', sardonisch als "A clockwork orange" van Kubrick. Er dringen zich allerlei associaties op. Met televisieprogramma's waarin we de 'reality' van auto-ongelukken, medische operaties of bizarre wenssex als entertainment voorgeschoteld krijgen. Maar ook met de buitenproportionele 'lichaamscorrecties' in cartoons en tekenfilms. De ambiguïteit in de scène is typerend voor het werk van Van Lieshout. De operatie is op zijn minst een botte ontleding. Het positieve van de medische actie - geïllustreerd door het smetteloze romantische tafereel op het achterdoek - gaat gepaard met agressie en wellust. Overigens verhoudt de prachtige 'zachte' en naïeve tekenstijl van de kunstenaar zich evenmin eenduidig met de agressieve en onnauwkeurige techniek van het frezen, of met het groteske van de afbeelding.

De laatste jaren heeft bij AVL een verschuiving plaatsgevonden van op bestelling gemaakt gestandaardiseerd meubilair naar kunstwerken die gebruikt kunnen worden om zelfvoorzienend en onafhankelijk te leven. Naast de ontwikkeling en productie van toegepaste kunst realiseert het atelier ook autonome kunstprojecten.

Onbehouwen en elegant, kunst en design, sieraad en wapen, behaagziek en ontregelend. De reeks tweeslachtigheden die het werk van Van Lieshout kenmerken kan verder worden uitgebreid.
De leden van het collectief profileren zich binnen de kunst als radicale vormgevers en aannemers en ruilen de uniciteit van een kunstproduct in voor een mentaliteit en een manier van leven. Het atelier heeft niet alleen raakvlakken met design, architectuur, beeldende kunst en ambachtswerk, maar ook met levens- of overlevingskunst.
Voor een toekomstige leef- en werkgemeenschap ontwerpt Atelier van Lieshout diverse 'units', waaronder een operatie-unit. De comfortabele leefomgeving (met veel aandacht en ruimte voor voedsel, drank en sex) wordt met controversiële en agressieve middelen (zware wapens, omheining) afgedwongen.
De afgelopen jaren maakte Van Lieshout voornamelijk objecten die een autarkische manier van leven mogelijk moesten maken. Hij richtte containers in als veldhospitaal, drankstokerij, slachthuis of wapenwerkplaats, bouwde composttoiletten en houtkachels. Het team voorziet zelfs in een handleiding om varkens te slachten en vlees te bereiden.

Wilhelminaring (2000), tweejaarlijkse oeuvreprijs voor beeldhouwkunst, Apeldoorn.

AVL-Ville
Atelier van Lieshout opende in april 2001 een kunstenaarsdorp AVL-Ville in het Rotterdams havengebied. Lieshout leek zijn streven naar artistieke en maatschappelijke autonomie definitief te verwezenlijken nadat hij op het terrein van zijn (immense) werkplaats in het havengebied van Rotterdam AVL-Ville oprichtte. AVL-Ville moest een vrijstaat worden met een eigen vlag, grondwet en AVL-geld. Inmiddels heeft de vrijbuiterstaat echter, onder druk van de tegenwerkende Rotterdamse ambtenarij, de deuren gesloten.

Joep van Lieshout was met AVL een van de vijf geselecteerde kunstenaars voor de Biënnale van Venetië 2001 en 2003.

Women on Waves
De tegendraadse 'gebruikskunst' van de Rotterdamse kunstenaarsgroep Atelier Van Lieshout vindt al geruime tijd gretig aftrek bij musea en andere culturele instellingen in binnen- en buitenland. De veelal uit polyester vervaardigde objecten, meubels, machines en luxueus uitgevoerde kampeerauto's (mobile homes) zijn dan ook, naast intrigerend van vorm en ingenieus geconstrueerd, verrassend multifunctioneel. Zo ontwierp en vervaardigde AVL recentelijk een uitermate handige dames en heren WC-unit met op zwaartekracht bewegende klapdeuren en een hellingbaan. Soms zijn AVL-werken naast bruikbaar ook controversieel, zoals de in opdracht van de pro-abortus beweging Women on Waves vervaardigde mobiele abortuskliniek.

Stedelijk Museum Schiedam: Muscles - Sportopia
In de tentoonstelling Muscles is het centrale werk de Mini-Sportopia, een compacte sportschool gemaakt van zware, ruwe en lelijke materialen, maar absoluut bruikbaar om de spieren mee te ontwikkelen. De sportopia's zijn een uitwerking van het AVL-Ville concept waarbij onderzocht wordt in een klein complex in vele behoeften te voorzien. De bedden kunnen niet alleen gebruikt worden om na het sporten te rusten, maar zijn ook beschikbaar om in te vrijen. Sport, sex en drank vormen hoofdingrediënten voor een plek waar men zich kan terugtrekken, plezier kan maken en zich kan uitleven.

2002 Mobiel Loungen in het Bonnefanten
Niet zonder trots kondigt het Bonnefanten de aankoop aan van twee elektrisch aangedreven relaxfauteuils mét minibar! van de kunstenaarsgroep Atelier van Lieshout. De vraag van het Bonnefanten, nu alweer ruim een jaar geleden, naar een bijzonder AVL-werk voor de collectie vormde voor Van Lieshout de aanleiding een oud - en destijds té ambitieus - plan alsnog te verwezenlijken. Onderstellen van elektrisch aangedreven indoor-rolstoelen liet hij in zijn werkplaats omvormen tot twee rijdende zitsculpturen mét minibar. Het is een waar genoegen de nieuwe museummobielen inmiddels op zaal te zien rijden. Ze brengen letterlijk en figuurlijk dynamiek in de collectie hedendaagse kunst van het Bonnefanten. In de nabijheid van de sofa's van Franz West winnen de eigenzinnige ontwerpen van Van Lieshout zelfs nog aan artistieke diepgang. En tussen de wandschildering met zitbank van Lily van der Stokker en het Japans woonhuis van Suchan Kinoshita vinden de leren fauteuils als vanzelfsprekend hun plek.

2002: Stankowski Award

2003 Bonnefantopia
De grootste museale aankoop van een werk van AVL tot op dan. Dit speciaal voor de koepelzaal van het Bonnefantenmuseum ontworpen werk is in feite een Maastrichtse variant op Van Lieshouts veelgeprezen Sportopia dat tijdens de biënnale van Sao Paulo is getoond.
Bonnefantopia is een opengewerkt bouwsel van één verdieping geconstrueerd uit ruw hout, steigermateriaal en gepolijst polyester waarin verschillende functies zijn ondergebracht: een wc, douche, keuken en luxe lounge-bed met speciale verlichting, muziek en sterke drank, een fitness- en SM-ruimte. Het geheel houdt het midden tussen een 'living' voor de moderne hedonist en een plek voor erotische martelpraktijken. Her en der verspreid hangen, hurken en liggen gestileerde polyester lichamen die zowel de mensfiguren van Henry Moore als die van Francis Bacon in herinnering roepen.
Het 'Doe-het-zelf-SM-center' dat Bonnefantopia eigenlijk is, past in Van Lieshouts streven naar een autarkisch bestaan gericht op het uitleven van primaire behoeften. Het is zijn antwoord op onze Westerse, overgereguleerde en op rationele grondslag opgebouwde maatschappij - het esthetisch en ethisch netjes aangeharkte Nederland. Een vrijbuiterbestaan leiden in Nederland? Dat kan eigenlijk alleen als autosloper, of als kunstenaar...
Een ensemble van elf werken op papier vormt daarnaast een zinvolle aanvulling op de installatie en kan gezien worden als een soort catalogus van mogelijkheden, uit te voeren in het Bonnefantopia. Het 'doe-het-zelf'-principe dat ten grondslag ligt aan Van Lieshouts oeuvre, vertaalt zich door de bewust knullige opzet van tekeningen (met de hand ingekleurde fotokopieën) naar een hoog 'dit kan ik ook'-gehalte.

2004: Kurt Schwitters Award

Van Lieshout begint met het opblazen van inwendige menselijke organen tot metershoge anatomische sculpturen, uitgevoerd in het vertrouwde polyester. ,,Ik werk graag met organen om iets te laten zien van de schoonheid van onze binnenkant en het systeem dat daarachter zit. Waarom ziet het er zo uit, waarom is het zo gemaakt? Dat zijn haast existentiële vragen.”

2006 Slave City
Met zijn creatieve team, Atelier van Lieshout genaamd, onderzoekt beeldend kunstenaar Joep van Lieshout al meer dan tien jaar de machinaties in de Westerse maatschappij. Op dit moment is hij bezig met Slave City, een concentratiekamp naar moderne maatstaven. Maxim Hartman sprak met Van Lieshout over zijn drijfveren en het ontwerp van zijn nieuwste project. - (vpro/picabia


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 381.