kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

La Raeven

L.A. Raeven is een tweeling die speelt met tweelingclichés en het gangbare vrouwbeeld. De twee vrouwen geven aan genoeg te hebben van het snoezige beeld van tweelingen en van het gegeven dat mensen altijd direct zoeken naar verschillen tussen hun twee. Ze ontdekten dat ze samen, als twee-eenheid ook een bedreiging kunnen vormen. Dat de geheimzinnige band tussen een eeneiige tweeling ook als iets heel engs ervaren kan worden, wanneer die kwaadaardig wordt, bijvoorbeeld.

De maatschappij neigt naar het uitsluiten van mensen, die niet voldoen aan de standaardnormen. Volgens L.A. Raeven wordt die standaard opgedrongen door commercie, mode en media. Door hun extreme uiterlijk (zeer mager) voelen L. en A. zich buitenbeentjes in de samenleving. Vanuit hun outsiders positie maken zij kunstwerken waarmee zij zich verzetten tegen de dwingende eenheidsworst. Hun 'anders zijn' is onderwerp van hun kunst. Zij creëren een subcultuur waarvan zij zelf de standaard zijn. Zij maken daarbij gebruik van dezelfde strategieën als de commercie: beelden, geluiden en in bijv. 'Wild Zone' geuren.

Opleiding
Jan Van Eyck Akademie, Maastricht (1999)

Het duo laat zien dat ze (de een liep stage bij Nan Goldin, de ander werkte als assistent van Jean Paul Gaultier) geïntrigeerd is door de manier waarop de maatschappij omgaat met mooie en met jonge mensen, met tweelingen, met mode en met consumptie. De video-installatie Killer Queen laat een groepje mooie jongeren zien dat zich in een kale, witte ruimte te goed doet aan champagne en aardbeien. Ze zijn aangekleed en opgemaakt als topmodellen en spelen een drankspel waarbij het erom gaat merknamen van alcoholische dranken te noemen. Naarmate de tijd vordert, worden ze almaar meer dronken en verloedert de ruimte door gemorste champagne, gevallen aardbeien en andere omgegooide troep.
«Esthetisch terrorisme» noemt L.A. Raeven dat.

In een nagebouwde hotelkamer in New York lieten ze modellen een Prada-modeshow doen, alleen wel een heel lange en extreem uitputtende. Prada adverteert in glossy kunsttijd schriften, L.A. Raeven wilde laten zien hoe gemakkelijk glossy's, grote modemerken en kunst worden gecombineerd.

Voor Rest Room werden jonge modellen gevraagd zich uit te kleden en vervolgens drie uur in hun ondergoed in een koude kamer opgesloten.

Voor Ideal Individual wordt met een huidplooimeter bij modellenmeisjes het vet gemeten. Ze moeten voldoen aan een aantal strenge eisen die ook gelden voor de ontwerpsters zelf. Uiteindelijk met een legertje L.A. Raevens zou zo een geheel eigen brand gecreëerd kunnen worden.

The Guardian weigerde een advertentie van de twee. Er werd een Ideal Individual gezocht, die onmogelijke kenmerken moest bezitten als: «underdevelopment of the secondary sex characters, no full breast development» en «unusual food and drink habits». Ze werden geworven als aanstaande leden van een L.A. Raeven Army, een legertje eetgestoorden dus.

Charlotte Köhlerprijs 2002

2002 - Angelique en Liesbeth Raeven (Heerlen, 1971) exposeren in het Institute of Contemporary Art (ICA) in Londen. L.A. Raeven manifesteert zich daar in de video Wild Zone 1 als twee verschrikkelijk dunne vrouwen die zich ogenschijnlijk nogal zitten te vervelen. Ze nemen eens een slokje wijn of een beetje water en samen eten ze iets onbeduidends. Af en toe zeggen ze iets in lijzig Limburgs, meestal kijken ze naar de camera. De troep die tijdens het verloop van het filmpje ontstaat, laten ze om zich heen slingeren. In de ruimte waar de video wordt vertoond, wordt een lichaamsgeur verspreid die niet van het prettigste soort is en gebaseerd op die van de vrouwen zelf. Geur kan mensen afstoten of juist aantrekken, zonder dat je je hiervan bewust bent. Deze eigenschap van geuren wordt steeds vaker ingezet voor commerciële doeleinden: luchtjes worden via de airconditioning in warenhuizen (koop!) verspreid. L. en A.'s reactie op dit 'misbruik' van geur, is het verspreiden van hun eigen lichaamsgeur. Zo bakenen zij hun territorium af.

De act op de video behelst een raar spel rond - onder meer - de vraag of ze anorexiapatiënt zijn of niet, dat zich voortzet buiten de tentoonstelling als journalist Sean O'Hagan van The Observer de vrouwen interviewt. Hij merkt dat mensen hen nastaren en afkeurende blikken toewerpen. Hun magerte doet, zegt hij, niet denken aan mierdunne modellen op een catwalk, maar eerder aan kanker- of aidspatiënten. Tijdens het interview nemen ze tegelijkertijd een chipje en wordt hun drinken precies afgemeten zodat ieder evenveel heeft. Maar een paar dagen later zeggen ze in Het Parool dat ze dat expres hadden gedaan, om het andere werk te adstrueren dat in het ICA wordt vertoond en Wild Zone 2 heet. Daarin vertoont een jongenstweeling hetzelfde gedrag als L.A. Raeven. Daartoe zijn de L.A. Raeven Rules 2002 ontworpen, die een van de jongens hardop voorleest: «(1) I WANT to become like HIM. (2) I WANT and I NEED to eat EXACTLY THE SAME as HIM, both in HOW MUCH and in WHAT I eat. (3) Together we need to decide WHAT to eat and the EXACT AMOUNT and WEIGHT.» Houden ze zich aan deze en nog tien andere regels, dan ligt de L.A. Army License in het verschiet.

L.A. Raeven is niet simpel een duo dat haar anorexiaprobleem exposeert. In een mooie aflevering van het VPRO-programma Bonanza zeiden de leading Dutch artists dat ze «bewust weten dat we misbruikt worden maar we proberen daar juist iets mee te doen».

2004 Sibling rivalry, het nieuwste videowerk van L.A. Raeven, gaat net als het eerdere werk over de westerse consumptiedrift en de negatieve effecten van de door de media en de mode-industrie opgelegde normen van perfectie. Tegelijkertijd, en dat is nieuw, dienen de twee hierin hun felle critici van repliek.

Het werk, dat op twee schermen naast elkaar wordt geprojecteerd, begint stormachtig. Twee fotomodellen met de hipste Louis Vuitton-creatie om het tengere lijf stampvoeten het Amsterdam Hilton binnen. De één, in een goudkleurig jurkje, sleept de ander, in het roze, aan haar arm mee de lift in en de gang door, naar de John Lennon en Yoko Ono-suite. Nog voor ze die bereiken, raken ze los van elkaar, waarop de camera ieder apart in beeld neemt en er een enorme rivaliteit blijkt te bestaan.

''Kom op, sneller!'' hoor je de één denken in het Engels. De ander: ''Ik haat haar.'' Even later, in de kamer met de bekende hair- en bedpeace-slogans op de ramen, trekt het meisje in de goudkleurige outfit de ander op een stoel tegenover zich en gebiedt haar een glas wijn te drinken. ''Waarom moeten ze ons toch altijd met elkaar vergelijken,'' vraagt deze zich af, terwijl ze met tegenzin het glas aan haar lippen zet. ''Hoe kunnen ze zeggen dat zij dunner is dan ik? Ik wéét dat ik dikker ben dan zij.''

Relevante verwijzingen: De Groene Amsterdammer: Esthetische terroristen en Tengere tweeling slaat terug


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 812.