kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 10-01-2009 voor het laatst bewerkt.

Lawrence Malstaf

Belgische kunstenaar, geboren in 1972 te Brugge.

Na zijn studie Industrieel Ontwerpen in Antwerpen zoekt Lawrence Malstaf, zoon van kunstenaar William Malstaf, zijn heil in het theater. Wat begint met het ontwerpen van props, groeit uit tot ware scenografieën voor o.a. de Canadees Benoit Lachambre, de Deense Kirsten Delholm en de Amerikaanse performer Meg Stuart. Malstaf creëerde bijvoorbeeld een doorzichtige ruimte (waarin dansers bewogen) die langzaam werd leeggezogen. Ook experimenteerde Malstaf door een danser met één voet in emmer ijskoud en de andere in dampend heet water op het toneel te zetten. 'Prepared bodies' noemt Malstaf dat.

Het is Stuarts Crash_ Landing (1997) dat Malstaf als een ankerpunt ziet in zijn werk: "Het ging er om het materiaal dat ik aanbracht in beweging te brengen, te confronteren met de performers. Niet de betekenis van de voorwerpen was belangrijk, wel hoe de confrontatie gebeurde, hoe snel, hoe traag, wat ze genereerde." ,,Het was fantastisch om met mensen als Meg Stuart te mogen werken. Langzamerhand groeide mijn decorstukken uit tot scenografieën. Het nadeel van dans is dat het publiek op afstand blijft. Ik wil de mensen direct betrekken.''

Bij de installaties van Lawrence Malstaf is de ervaring 'being in the middle' van groot belang. In plaats van de indirecte ervaring van de getuige bij een performance (iemand anders beleving) of een foto (een uitwendig object), wordt de bezoeker een essentieel lichamelijk onderdeel van wat er gebeurt en beleeft hij of zij dit van binnen uit, in plaats van het te denken of te interpreteren van buiten af. Dit laatste komt pas nadien. Het zijn dus geen statische beelden of momentopnamen. Het zijn mechanismen die een proces op gang brengen, materialen, voorwerpen of een ruimte in beweging brengen . Het zijn levende installaties en in die zin zijn ze vergelijkbaar met een performance. Het zijn handelingen in 'loop' met een tijdsduur die weliswaar afhankelijk is van de bezoeker.


Een voorbeeld van dit 'BEING IN THE MIDDLE' is de Installatie Nemo Observatorium, die tijdens Chambres Séparées (2002) in Galerie Fortlaan 17 te zien was. De bezoeker neemt plaats in een fauteuil in een Monumentale transparante cilinder. Na een druk op een knop ontstaat er een wervelstorm van polystyreen bolletjes. Een interessant gegeven in deze draaikolkervaring is voor Malstaf de overgave: "Het is een Installatie die geen letterlijke boodschap draagt, het is veeleer een katalyserende context die bij de bezoeker ervaringen en herinneringen losweekt op een wijze verwant aan de maieutiek." Voor een volgende 'ervaring' moet je enkele bordjes in een zuigende zuil gooien en onder die zuil gaan liggen om de bordjes te zien dansen tot ze mekaar stuk kaatsen en de scherven naar beneden vallen.

In Malstafs Installaties ervaart de bezoeker zelf Concrete of abstracte situaties. Je kunt zijn Installaties vergelijken met anti-automaten. Machines of mechanische ruimtes die heel precies geconstrueerd zijn maar eenmaal ze geactiveerd worden afhankelijk zijn van een Reeks toevalfactoren inherent aan de materialen, de omgeving of de bezoeker: "Je hebt de beweging niet in de hand, het is elke keer anders. Waarom is dat zo aantrekkelijk? Vergelijk het met de golven van de zee, het patroon is nooit hetzelfde. Zo is het ook met de wereld die ons omringt, je hebt het leven niet in de hand." Het gaat om constructies die het verborgen leven 'zichtbaar' maken, om observatie in plaats van creatie: "Onzichtbare mechanismen beïnvloeden ons: geluids- en luchtvervuiling, airconditioning, vibratie, jetlag, magnetische straling. Ik ben gefascineerd door de bijproducten : gezoem van neonlicht of de computer, de luchtdruk in de metro. Het lichaam moet zich voortdurend heraanpassen in een lange of korte tijdsspanne. We hebben voor dit soort 'ruis' geen werkelijke vocabulaire ontwikkeld. Zulke toevalligheden wil ik voelbaar maken."

Achter de schermen van onze geïndustrialiseerde leef- en werkomgeving gebeurt heel veel waar we ons mentaal of lichamelijk vaak onbewust dienen aan aan te passen. Geluid - en lichtpollutie, airconditioning, vibraties, jetlags, seizoensprongen, luchtdrukwissellingen, magnetische straling.... Dit zijn randfenomenen in onze westerse 'technotoop'. Hier ontwerpen Architecten niet langer gebouwen maar 'social machines for the management of passenger flow' en marketingmanagers ontwikkelen onzichtbare mechanismes 'to engineer feelings'. Ik ben geen back to basics profeet, maar wil de aandacht vestigen op de invloed van deze alomtegenwoordige randfenomenen en op de soms wonderbaarlijke mutaties die ermee gepaard gaan. Misschien kan je mijn installaties als trainingmachines zien, abstracte simulatoren waarin de bezoeker zich kan oefenen in flexibiliteit voor veranderingen in zijn milieu. Een training voor gevoeligheid en openheid voor het ongekende." (Lawrence Malstaf)

Lawrence Malstaf won in november 2008 de Witteveen+Bos-prijs voor Kunst en Techniek.

Websites:
. www.kunstbus.nl/agenda/2004
. 2004 Brakke Grond - BEING IN THE MIDDLE Lawrence Malstaf
. www.trouw.nl


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 82.

Tweets by kunstbus