kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Len Lye

Geboren 5 juli 1901, Christchurch, Nieuw Zeeland, gestorven 15 mei 1980, Warwick, Rhode Island
Vooral bekend als meester van de animatiefilm en kinetisch beeldhouwer

Len Lye was een experimenteel filmer, dichter, schilder en kinetisch beeldhouwer en één van Nieuw Zeelands bekendste modernistische kunstenaars. De archieven en studio collectie van de Len Lye Foundation zijn ondergebracht in de Govett-Brewster Art Gallery.

Len Lye geboren in Nieuw Zeeland in 1901, was voornamelijk autodidact en werd gedreven door een constante passie voor beweging, energie en de mogelijkheid deze te componeren tot een kunstvorm. Zijn interesses brachten hem ver buiten Nieuw Zeeland. Na verblijven in de Zuid Pacific, hij vertrok in 1921 naar Australië, waar Lye Aboriginal motieven bestudeerde aan het Australian Museum en kunstenaars uit Sydney ontmoette waaronder Rayner Hoff. Tussen 1922 en 1923 leefde hij in Samoa totdat hij gedeporteerd werd, terug naar Sydney, omdat hij met de lokale bevolking leefde.

In 1926 verhuisde Len Lye naar Londen, waar hij al snel lid werd van de Seven and Five Society, een modernistische groep Britse artiesten (waaronder Robert Graves, Laura Riding en Ben Nicholson), waarmee hij exposeerde. Lye was echter ontevreden over het statische visuele medium en begon te experimenteren met animatiefilm, dat beter aansloot bij zijn interesse in beweging.

Tussen 1926 en 1929 maakte Lye tekeningen voor wat uiteindelijk zijn eerste film zou worden, Tusalava (1929). De film bestond uit zo'n 4000 tekeningen en het resultaat was uniek in zijn stijl, een semi-abstracte animatiefilm, beïnvloedt door modernisme, Maori-, Aboriginal- en Samoaanse kunst. De film werd gedeeltelijk gefinancierd door zijn vrienden Robert Graves en Laura Riding.

Len Lye had moeite met het vinden van sponsors voor zijn films en maakte nog slechts één film voordat hij lid werd van de GPO Film Unit, Experimental Animation (ook wel genoemd Peanut Vendor, 1933), een drie minuten durende poppenfilm, gesponsord door Sidney Bernstein.

Lyes doorbraak kwam in 1934-35 toen hij ontdekte dat hij films kon maken door direct op celluloid te tekenen. Een geïnspireerde oplossing voor het probleem dat hij zich niet kon veroorloven een camera te huren. Lye is de pionier van de ‘direct film’, waarbij films zonder camera gemaakt worden door direct op het celluloid te werken met verf of door krassen te maken. Licht en beweging werden zijn primair werkmateriaal. Len Lye wordt vaak in een adem genoemd met Norman McLaren, omdat hij ook met ritmes, het geluidsspoor en schilderen direct on stock werkte.
Om aan de sponsor eisen te voldoen was Len Lye verplicht advertentie slogans in zijn eerste GPO film te verwerken, A Colour Box (1935), maar slaagde hierin zonder afstand te doen van zijn abstracte doelstellingen. In plaats van één lijn van beweging te volgen, presenteerde Lye een massa van complexe en een samenraapsel van bewegingen, door direct op het celluloid te schilderen. In tegenstelling tot Tusalava was A Colour Box populair bij het publiek.

In 1944, verhuisde Lye naar New York's Greenwich Village, om te werken aan de The March of Time films en werd een leidende figuur in de kinetische kunstbeweging van de vijftiger en zestiger jaren. Dit markeerde een nieuwe fase in zijn carrière en in de naoorlogse periode. Hij continueerde experimenten in abstract filmmaken, zowel als dat hij een aantal kinetische sculpturen maakte.

Len Lye "A Colour Box" '1935) + "Free Radicals" (1958)

In de veertiger en vijftiger jaren leerde Len Lye veel abstract expressionistische kunstenaars kennen, op wiens feestjes hij zijn films vertoonde, en voelde een affiniteit tussen hun schilderijen en zijn films. Ondanks dat hij geen sponsors kon vinden voor het maken van zijn films bleef hij doorgaan. In Color Cry bouwde Lye de 'rayogramme' methode uit in nieuwe richtingen, waarbij hij overal gebruik van maakte, van filmstrips tot patroonstof tot een blues lied van Sonny Terry.

In Free Radicals, de serie waartoe Particles in Space behoort gebruikte hij zwarte film stock en kraste lijnen en stippen in de emulsie. Lye gaf het gebruik van kleur op om zich volledig te concentreren op de meest basale filmelementen licht en beweging. Er bestonden al verschillende versies van de film maar Lye herwerkte hem nog eens volledig in 1979 met de hulp van Steve Jones en Paul Barnes. Het resultaat is een swingend patroon van lijnen en puntjes die op minutieuze wijze gesynchroniseerd werden op het opzwepende ritme van Afrikaanse drummuziek.

In 1977 keerde Len Lye terug naar zijn geboorteland in verband met zijn eerste Nieuw Zeelandse tentoonstelling in de Govett-Brewster Art Gallery. Vlak voor zijn dood in 1980, richtten Lye en zijn aanhangers de Len Lye Foundation op, waaraan hij zijn werk gaf. Len Lye's sculpturen zijn ook ondergebracht in de collecties van verscheidene grote kunstmusea, waaronder het Museum of Modern Art (MoMA), het Whitney Museum in New York, en het Art Institute of Chicago.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 543.