kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Lidwien van de Ven

Nederlandse kunstenaar, geboren 1963, Hulst. Woont in Rotterdam en Parijs.

Lidwien van de Ven verwierf bekendheid met haar indringende foto's, film- en videoinstallaties. Haar foto's zijn dubbelzinnig, zonder sensatie of zaken expliciet te willen maken. Van de Ven speelt met het gegeven dat mensen in hun hoofd verhalen maken bij beelden, zij levert aanwijzingen.

1981 1982 Breda - St. Joost,fotografie
1982 1985 Enschede - AKI, gemengde media
Van der Ven studeerde in 1985 af op beeldende kunst aan de AKI in Enschede. Tijdens haar studie en in haar beeldend werk is de fotografie de belangrijkste uitingsvorm.

1989 Charlotte Kohlerprijs
1990 Raad voor de Kunst Amsterdam, voor installatie's

Foto's van Lidwien van de Ven zijn nooit voor een speciaal doel gemaakt maar worden voor de gegeven situatie geselecteerd uit een uitgebreid beeldarchief dat ze in de loop der jaren over de meest uiteenlopende onderwerpen heeft aangelegd. Lidwien van de Ven zoekt in haar werk naar een structuur waarbij verschillende verhaallijnen door elkaar lopen en diverse combinaties mogelijk zijn. Het geheel vindt zijn crux in de mogelijkheid om rond het gepresenteerde beeld een beeld te vormen in relatie tot de werkelijkheid. Dat kwetsbare grensgebied tussen droom en werkelijkheid, tussen intuïtie en verstand, dat mysterieuze terrein van geheimzinnige gedachten vormt haar eigenlijke werk.
Karel Schampers 1998 solo-expositie Seule / la main qui efface / peut écrire in het MUHKA te Antwerpen en Het Domein te Sittard. (www.kunstbus.nl/agenda/2001)
De tentoonstelling bestaat uit 13 fotoprojecten over onbelichte onderwerpen binnen de Europese eenwording zoals de gevolgen voor het landschap en voor plaatselijke culturen, jeugdcultuur, de verpretparking en de betekenis van 'Europese geschiedenis'.
In haar recente werk spelen politiek en religie, maar vooral de zichtbaarheid en onzichtbaarheid ervan een grote rol. De plaatsen waar zij fotografeerde getuigen hiervan en de titels die zij meegeeft aan haar beelden vormen vaak een belangrijke tweede laag naast de beelden. Soms zijn deze directief, meestal echter geven zij een locatie, tijd of personage aan. Zo toont de filminstallatie 'Untitled (The Belgium affair)' uit 1997 enerzijds beelden van 'Dutroux' huizen in de 'loop'. Anderzijds tonen de monumentale zwart-wit foto's van de tentoonstelling 'Cinema/Olympiastadion, Berlin/Judith/Reichstag. Berlin/Judith' in Galerie Paul Andriesse (1998) de beelden als opgenomen in de titel.

Lidwien van de Ven's recente werk draait om het boeiende verhouden tussen werkelijkheid, beeld en verbeelding. In verhouding tot onze hedendaagse beeldcultuur, die erop gericht is alles te willen tonen en die erin gelooft dat alles toonbaar is, is van de Ven's werk opmerkelijk stil. Hoewel haar beelden wel degelijk 'tonen', doen zij dit nooit op sensationele wijze. Juist doordat Van de Ven's beelden altijd een gelaagdheid bezitten, maar deze niet zonder meer prijsgeeft, vindt het werk precies op deze grens van zichtbaarheid en onzichtbaarheid plaats, waarbij inhoud, poëzie en verontrusting in zorgvuldige balans bijeen gebracht zijn.

In 2001 werd haar ook de Maria Austriaprijs voor fotografie van het Amsterdamse Fonds voor de Kunst toegekend.
NVF-lid Lidwien van der Ven krijgt op 11 september de Maria Austriaprijs van het Amsterdams Fonds voor de Kunst uitgereikt door burgemeester Job Cohen en cultuurwethouder Saskia van Bruines. De taal van het beeld en de patronen van de interpretatie vormen de basis van het beeldende fotowerk van Van der Ven. Na hoofdzakelijk in een museale omgeving te hebben gewerkt, wil Van der Ven zich meer verdiepen in de taal van het beeld in de journalistiek. Werkte ze altijd voor zichzelf, nu wil Lidwien meer in opdracht gaan werken. Van der Ven stelt dat er 'in het dagelijks leven niet zo'n visuele cultuur heerst, die ervan uitgaat dat een foto alles kan zeggen. De foto is nog te veel ondersteunend aan de tekst.' Dit in tegenstelling tot de museale kunst. Die vraagt een totaal andere aandacht. "Meer ruimte en meer lucht en het beeld is niet gekoppeld aan tekst. In een museum is er alleen een titel die zegt wat het beeld is."

2001 deelname aan groepstentoonstelling "Ach Europa! Oh Europe!" in het Nederlands Fotoinstituut.

Art Unlimited te Basel (2002)

Op de 'Paris Photo' te Parijs (2002), was zij een van de zes Nederlandse fotografen die op uitnodiging van Els Barents [directrice Huis Marseille] en Rik Gadella [artistiek directeur Paris Photo] het Nederlandse Statement vormden.

Fotografie is volgens haar gebonden aan de werkelijkheid en verplicht je tegenover de werkelijke wereld uit te drukken. Vooral de laatste tijd leunen haar foto's zeer sterk aan tegen journalistieke fotografie, maar dan op het niveau en de grootte van het historiestuk.

Seule la main qui efface peut écrire
The title of this book by Dutch artist Lidwien van de Ven is a quote from French filmmaker Jean-Luc Godard. A few years after World War II, Godard spoke these words to express his thoughts about the incapacity of art and film to discuss the Holocaust. In her own introverted and intense black-and-white films and photographs, van de Ven concerns herself with ethical matters and questions about what an image can and cannot tell us: about how the visible relates to the invisible, and about the processes of registration, perception, concealing, and revealing.
Artimo 2003 Paul Andriesse: Nieuw fotowerk
Werkende vanuit de opvatting dat fotografie zich nooit los kan maken van de verbintenis die het noodzakelijkerwijs aangaat met de werkelijkheid, geeft zij in haar nieuwe fotowerk daaraan invulling door de werkelijkheid van haar onderwerpen juist op te zoeken. Veel van de nieuwe werken zijn ontstaan met beeldmateriaal dat zij maakte op verschillende reizen naar bijvoorbeeld Iran, het Midden-Oosten of Europese steden als Wenen, Berlijn, Brussel of Parijs. In het nieuwe werk spelen thematische lijnen als politiek, religie en de media een belangrijke rol, maar vooral de zichtbaarheid en onzichtbaarheid ervan. Wat 'bestaat' in ‘mediale’ zin? Welke reikwijdte heeft beeld? Wat is de werkelijkheid van een foto?
In deze tentoonstelling toont de kunstenares nieuw fotowerk, waaronder een achtdelig werk dat een panoramische blik toont vanaf de berg Nebo waar Mozes uitzag op het bijbelse Beloofde Land, nu het strijdtoneel van het Israël-Palestinaconflict. Eenmaal bewust van dit gegeven gaat het mooie karakter van de beelden een directe relatie aan met dat wat we vrijwel dagelijks te zien krijgen in de media over dit conflict. Andere beelden die getoond worden zijn bijvoorbeeld ‘Falastinsquare, Tehran’ (2002), ‘Mohammed’ (2001) en ‘Nacht in de Woestijn’ (2002).

Het recente werk van Lidwien van de Ven staat op dergelijke wijze meermaals in relatie tot (actuele) gebeurtenissen. In de achtergrond van haar werken speelt het onderzoek dan ook vaak een belangrijke rol. Tegelijkertijd blijft ze door de monumentale presentaties van de beelden de relatie tot en context van de beeldende kunst aanspreken.

In 2003 verschijnt het boek ‘Seule / la main qui efface / peut écrire’. Het bevat ondermeer een essay van Jorinde Seydel en een interview van Mariska van den Berg met de kunstenares. De vormgeving is in handen van Gabriele Götz en het boek zal worden uitgegeven door Stichting Artimo te Amsterdam.

Het is mogelijk het grofkorrelige oppervlak van een foto het uiterlijk of de glans van een lichaam te geven. Het blijft natuurlijk een beeld, dat een spoor zichtbaar maakt en vastlegt, of dit nu een lichtspoor is of graffito uit de Oudheid. Maar als het glanst als een lichaam, als vlees, projecteert het beeld een bepaalde impressie: dat het onderwerp of de inhoud of zelfs de compositie van dat beeld deel uitmaakt van je eigen herinnering en dat het in de loop van de tijd zelfs kan veranderen of transformeren. (politiek en religie en hun representatie in de pers. Bovendien stelt ze vragen over het onzichtbare in de gebeurtenissen die de media vastleggen. Hiervoor reist ze vooral veel in Europa en het Midden-Oosten en volgt vaak dezelfde paden als journalisten terwijl ze vragen verkent over representatie, de werking van beeldperceptie, welke reikwijdte beeld heeft en wat zichtbaar en onzichtbaar is. Haar werken tonen vaak datgene wat buiten beeld van het nieuws ligt, ze zoeken de marges op en manen de beschouwer tot langzaam kijken. Van de Ven maakt naast haar foto's ook grote billboardaffiches die zij veelal naast haar foto's presenteert.

2007 Documenta 12 - Grote zwart-wit foto's. De ene keer stille straten in Parijs of details van een boom, de andere keer de botsing van de religies in beeld gebracht aan de hand van demonstraties tegen de Deense Mohammed-karikaturen in Parijs.

Websites: www.schouwburg.rotterdam.nl


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 2051.