kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 27-04-2008 voor het laatst bewerkt.

Liza May Post

Liza May Post (Amsterdam, 1965)

Woont en werkt in Amsterdam.

Liza May Post werd bekend met theatrale foto- en videowerken waarin, volgens de Mondriaanstichting, 'altijd een element van ontheemding en kwetsbaarheid aanwezig is'. Liza May Post componeert haar foto's en films in een beeldende orakeltaal waarin laag over laag haar ideeën hun vorm vinden. Hoewel ze hoge eisen aan de technische kwaliteit van haar werk stelt, staat de techniek bij haar niet op de eerste plaats.

De foto- en videowerken van Liza May Post lijken vaak te gaan over de dwang die mensen ondergaan van hun omgeving en het verzet, of juist het gebrek aan verzet, dat zij er tegen in brengen. De films van Post worden meestal ernstig geïnterpreteerd, onder verwijzing naar menselijk gedrag met combinatie van komische situaties en tragiek verwijzend naar Freuds 'Der Witz'; de grap en haar relatie met het onbewuste; de humor.

Liza May Post is in 1991 gevraagd om Nederland te vertegenwoordigen op de 49ste Biënnale van Venetië. Zij heeft in het Rietveld Paviljoen een alomvattende installatie gemaakt bestaande uit video- en fotowerken. Onze Nederlandse afgevaardigde laat een aspect van menselijke interactie zien. Of liever gezegd: het gebrek aan interactie. Haar vervreemdende videoschilderijen geven een ontroerend beeld van autistische vegeterende wezens in een verduisterd Rietveld paviljoen.

Visitors, 1997,
Visitors laat een opname zien van een langzame dans van drie mensen in een kamer die volledig bekleed is met Perzisch tapijt. De personages gaan zelf ook in dit tapijt gekleed, alsof ze gecamoufleerd zijn en een geheel moeten vormen met de entourage. Het tapijt is van het soort dat in 'Oudhollandse' huiskamers en cafÌs te vinden is - het soort dat alles bedekt en waar van alles onder geschoven kan worden. Voor de goede verstaander verwijst het ook naar het tapijt dat altijd op de sofa van Freud lag en dat te zien is op de foto's van zijn spreekkamer. In een trage beweging zoomt de camera in op details: een stukje huid dat onbedekt is gebleven of de regelmatige beweging van de ademhaling.

(Bros, 1999),
Twee mannenlichamen, gekleed in geometrisch gestreepte clowneske pakken die met klitterband aan elkaar vastzitten, scheuren zich met veel omhaal en met hard krakend scheurend geluid van bewegingen van elkaar los. Post heeft haar video Bros. gedoopt: een verwijzing naar het krakende klittenband waarvan de pakken zijn gemaakt, én naar het feit dat de twee mannen broers (brothers) zijn.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 1460.