kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Lonnie van Brummelen

Lonnie van Brummelen (1969, Soest)

Nederlandse kunstenares,

Gerrit Rietveld Academie, Amsterdam
Universiteit van Amsterdam, twee jaar filosofie UvA (1995)
Rijksacademie, Amsterdam (1999)

Lonnie van Brummelen studeerde aan de Gerrit Rietveld Academie, alvorens twee jaar filosofie te studeren aan de UvA. In 1999 rondde ze haar werkperiode aan de Rijksakademie af. Sindsdien heeft ze aan verschillende internationale (groeps)tentoonstellingen deelgenomen in Europa en de VS, en organiseert ze samen met Siebren de Haan de tentoonstellingsserie Disclosures. Van Brummelen is genomineerd voor de Prix de Rome 2005.

Lonnie van Brummelen begeeft zich in haar werk op meerdere terreinen: ze maakt films en foto's, schrijft essays, ontwerpt, initieert tentoonstellingsprojecten en doet 'site specific interventions'. Lonnie van Brummelen (1969) is bekend van de 'langzame' films waarin van een grote afstand bepaalde gebieden aan onderzoek worden onderworpen. Haar films (voornamelijk 16 en 35 mm) worden nationaal en internationaal vertoond, net als dat haar exposities (solo of in groepsverband) op diverse plekken te zien zijn.

Route Sedentaire / 16mm / 270 min / 2001
De eerste drie maanden van 2001 maakte beeldend kunstenaar Lonnie van Brummelen een tocht van Amsterdam (NL) naar de grotten van Lascaux (F). Al lopende, sleepte zij hierbij een massief gipsen beeld achter zich aan over het wegdek. Het aanvankelijk 100 kg zware beeld, slijt langzaam af, een wit spoor achterlatend. Bij Lasceaux aangekomen is nog slechts een onherkenbare gipsklomp overgebleven. Deze reis is vastgelegd op 4,5 uur omkeer film. Van dit filmtype kunnen geen kopieën gemaakt worden; het camera-origineel is de enige print. Bij vertoning slijt het filmbeeld (evenals het gipsen beeld op de film) langzaam weg.

In haar werk van de afgelopen jaren observeert ze van enige afstand actuele conflictsituaties.

'Obstructies' (2003), 29', 16mm, geen geluid
Lonnie van Brummelen richt in haar nieuwste film OBSTRUCTIES de camera op bouwputten bij kruispunten, gefilmd alsof je half in gedachten uit een raam kijkt. Landschappen vol aandoenlijke mensjes, druk bezig om de projectjes die ze bedacht hebben voor elkaar te boksen.
Voor Obstructies, een 16 mm zwartwit-film uit 2003, filmde de kunstenaar een vijftal drukke, opgebroken kruispunten in Amsterdam en Den Haag. Opbrekingen die de vloeiende verplaatsing van mensen en vervoermiddelen ontregelen, en zo de passanten tot improvisatie dwingen. Voetgangers, automobilisten en fietsers zoeken in de film naar alternatieve routes binnen de openbare ruimte en lijken die ook daadwerkelijk te vinden. Op het ene moment zien we een auto, tram of persoon stilstaan of lastige manoeuvres uithalen, op het andere moment zien we de oorzaak hiervan. Obstructies leert ons op een andere manier kijken naar de dingen om ons heen doordat individuele verschijnselen in een groter verband worden getoond. Obstructies toont ons de locaties in lange, vloeiende shots - soms weids en registrerend (de camera bevindt zich steeds op enige afstand, op een hoger gelegen plek), dan weer zoekend en ingezoomd op particuliere details. Haar film lijkt een onderzoek naar de juiste manier van kijken en filmen.

In de uitermate gedetailleerde beelden van grote opengebroken verkeerspleinen vallen steeds weer nieuwe situaties te ontdekken van krioelende weggebruikers die op gelaten wijze de onoverzichtelijke situatie proberen meester te worden.

Het essay 'Autonomie als Strategie' (2004) gaat in op het spanningsveld van afsluiten en openstellen, zoals dat zich momenteel in kunst en maatschappij lijkt te manifesteren.

Grossraum (2004/2005) (kleur, 35 mm)
In haar serie werken over Europese buitengrenzen wordt de werking onderzocht van de geopolitieke infrastructuur die Europa omsluit. Ook in Grossraum staan knelpunten centraal. Ditmaal filmde van Brummelen grensovergangen op twee lokaties in de periferie van het verenigde Europa: Ceuta, een Spaanse enclave in noord-Marokko; en Hrebenne, een grenspost tussen Polen en Oekraïne. Onmiskenbaar politieker van aard dan Obstructies, laat deze film zien hoe de ogenschijnlijk lineaire structuur van landsgrenzen kan oplossen in chaotische opstoppingen, en hoe er naast officiële routes alternatieve paden en wegen ontstaan. We zien eindeloze rijen auto's die de Pools-Oekraïense grensposten willen passeren. In Ceuta nemen mensen naast de officiële grensovergang alternatieve routes en is te zien hoe men grote blauwe pakketten over metershoge prikkeldraadversperringen werpt.

Obstructies en Grossraum bestaan uitsluitend uit beeld: geen geluid, geen titels. De films benaderen actuele sociaal-politieke thema's als migratie en de frictie tussen grens en individu, gebruikmakend van een ingetogen, kalm-onderzoekende esthetische beeldtaal. Deze houdt het midden tussen documentaire registratie en cinematografische compositie - de afwezigheid van een soundtrack zorgt bovendien voor een intensivering van het kijken.

SMBA Frontyards and Backyards
Ouderwets vertrouwd ratelt de 16 mm filmprojector in het Stedelijk Museum Bureau Amsterdam, waar Van Brummelen op Frontyards and Backyards twee van haar recente films, Obstructies en Grossraum, vertoont.

SMBA Nieuwsbrief no.85 publiceert een tekst van Jan van Adrichem over het werk van Lonnie van Brummelen. Bij de tentoonstelling Frontyards and Backyards zal eveneens een tweede druk van het essay Autonomie als Strategie, geschreven door Lonnie van Brummelen en Siebren de Haan met foto's van Jeroen de Rijke, verschijnen.

Avant-garde, non avant-garde
Het menselijk improvisatievermogen is een interessant onderwerp, het lijkt in directe verbinding te staan met de wortels van de moderne kunst. De historische avant-garde richtte zich vanaf 1850 niet meer op het kopiëren van de werkelijkheid, als wel op zaken als originaliteit en het afwijken van de starre academische traditie. Het was een vlucht uit het benauwende kunstcircuit met haar traditionele 'Salons'. De mensen in de films van Van Brummelen lijken symbool te staan voor deze traditionele strijd tussen vernieuwende en traditionele wegen. Aan de andere kant, het zijn niet de mensen die vernieuwing in het landschap forceren, het zijn de overheden met hun bepalingen waarop de mensen anticiperen. Door dit gegeven krijgt de film een complexe gelaagdheid die verzonken lijkt in tegenstrijdigheden.

Prix de Rome 2005
Lonnie van Brummelen presenteert het derde deel uit een reeks landschappelijke filmwerken die, onder de overkoepelende titel Grossraum (2004/2005), de organisatie van het landschap rond de contour van Europa aftasten. Het filmwerk, waarvan de eerste twee delen onlangs nog te zien
waren in Stedelijk Bureau Amsterdam, kwam op uiteenlopende locaties tot stand, zoals Hrebenne, een lintdorp langs de veelgebruikte landweg naar de Oekraïense stad Lviv en Ceuta, een kleine Spaanse enclave in Marokko.
Anticiperend op een mogelijke Turkse toetreding tot de Europese Unie, onderzocht zij gedurende de werkperiode van de Prix de Rome, de mogelijkheden om de Turkse buitengrens in beeld te brengen. Tijdens de tentoonstelling presenteert zij een nieuwe film en een publicatie met een verslag van de moeizame toestemmingsproceduren die noodzakelijk waren voor de filmopnamen.

Voor Prix de Rome was ze aanvankelijk van plan grenzen van Turkije te filmen, maar daar kreeg ze geen toestemming voor van de Turkse autoriteiten. Van Brummelen is toen uitgeweken naar het gedeelte van Cyprus met een Turkse invloedsfeer. De film is te zien op 35 mm. Naast de film die ze maakte van deze grenzen, is The Formal Trajectory ook onderdeel van haar project. Hierin doet Van Brummelen verslag van de worsteling met eerst de Turkse en daarna de Cypriotische autoriteiten.

In kleur en op het scherpe 35 mm-film formaat volgt ze de strategie van aftasten en afstand nemen, die de organisatie van het landschap rond de contour van Europa ontsluiten. Het filmen over de grenzen van Europa is zoals ze zelf zegt ‘niet alleen een maatschappelijk onderzoek, maar ook een formeel experiment waarbij een contour wordt afgetast van een ongrijpbaar lichaam, en waarbij de strategie van ‘optical traveling' wordt ingezet om een grens mentaal en visueel te overschrijden.'


1e prijs Prix de Rome 2005
Lonnie van Brummelen heeft de Prix de Rome 2005 gewonnen. De tweede prijs is voor Yael Bartana en twee basisprijzen zijn uitgereikt aan Esther Tielemans en Kan Xuan. De winnaar ontvangt een geldbedrag van € 45.000. Werken van alle genomineerden zijn t/m 7 augustus te zien bij Stichting de Appel Amsterdam. .


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 6055.

Tweets by kunstbus