kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 02-02-2010 voor het laatst bewerkt.

Louis de Cordier

Belgische kunstenaar, geboren in 1978 in Oostende.

Website: sculpturen en installaties die vertrekken vanuit een ruim kosmisch wereldbeeld. Refererend aan architectuur en techniek trachten ze ruimtes te zijn van gedachten en gevoelens. Louis De Cordier is een Uomo Universale, zowel wetenschapper, als filosoof en kunstenaar. Met bioloog Angelo Vermeulen creëert hij structuren op de grens van architectuur en biologie. Hij experimenteert met elektromagnetische golven. Met zijn vriendin Sarah Pillen maakt hij een collectie kledingstukken en sculpturen in vilt.

Hij interesseert zich voor de kosmos, voor elektromagnetische golven… In zijn installaties probeert hij eigenlijk het ongrijpbare grijpbaar te maken. Hij creëert verplaatsbare modules, een soort cocons of capsules en zo werkt hij gestaag verder aan een heel eigen persoonlijk universum. - sculpturen gemakkelijk naar een andere context verplaatst worden. En in zijn tekeningen smelt alles samen tot één geheel: geluid, gevoel en beeldende kracht. - oeuvre van Louis De Cordier kan op vele manieren geïnterpreteerd worden. In zijn werk combineert hij architectuur, natuur, kunst, techniek en wetenschap. Zijn modules en installaties zijn nauw verbonden met de natuur. Elke module is een plaats om te wonen en te overleven terwijl men beschermd wordt van de buitenwereld en de natuurelementen. De modules kunnen naar een andere locatie worden verplaatst, net zoals sommige dieren hun huis met zich kunnen meedragen. - sculpturen, tekeningen en installaties op een architecturale en wetenschappelijke manier die sterk aan de natuur gelinkt is. Elk sculptuur is een woonplaats, een schuilplaats waar men zich fysiek en/of mentaal kan in projecteren. De sculpturen doen sterk aan vormen uit de natuur denken, zoals een schelp of een cocon en worden in tekeningen op een architecturale en poëtische wijze onderzocht door middel van doorsneden. Elk sculptuur wordt een plaats om afgeschermd van de buitenwereld te wonen. Ze kunnen telkens getransporteerd worden naar een andere context, net zoals in de natuur sommige dieren hun huis meedragen. De sobere en eenvoudige materialen variëren. Het metalen karkas wordt met gips bekleed of er wordt met plastic een huid over gespannen. Het is een onderzoek dat op een poëtische manier de kern van de groeikracht wil omvatten en tegelijkertijd een tijdelijk onderkomen wil bieden voor elke persoon die er zich lichamelijk of geestelijk wil in nestelen. De kunstenaar geeft met bescheidenheid en plastische kracht een gestalte aan zijn oeuvre, waarbij de lichamelijke confrontatie met het werk als zeer intens wordt ervaren. - (Ischa Tallieu, 2001)

Biografie
Vanuit zijn interesse in filosofische vraagstukken schreef Louis De Cordier zich in aan de faculteit wijsbegeerte van de KU Leuven. Een jaar later ruilde hij deze studie voor een architectuuropleiding in Gent, maar zijn oorspronkelijke interesse in de metafysica blijft behouden en vindt zijn weerslag in zijn oeuvre.

Als jonge man helpt Louis zijn vader Thierry De Cordier bij diens creaties voor de Biënnale van Venetië in 1997. Daarna maakt hij zelf functionele minimalistische objecten.

2003 Observatorium [LVN1]
Observatorium [LVN1] is een hybride vrijplaats die tegelijkertijd als laboratorium, atelier en tentoonstellingsruimte functioneert.
Op de binnenplaats van STUK toont Louis De Cordier een antennemodule die kosmische radiogolven opvangt. De signalen lopen via een kabel langs de gevel naar de hoger gelegen expozaal. Naast deze zelfgebouwde antenne wordt ook een schotelantenne geplaatst van meer dan 3 meter diameter. Deze antenne werd specifiek ontworpen om buitenaardse intelligentie op te sporen, (SETI, Search for Extra Terrestrial Intelligence) en zal gedurende het ganse project radiostraling opvangen en analyseren. In de expozaal worden de radiogolven van beide antennes via luidsprekers in de bio-installatie verwerkt. Op deze manier ontstaat een real-time contact tussen de microkosmos in de zaal en miljoenen kilometers ver verwijderde hemellichamen. Het project verbeeldt zo op een experimentele manier kosmische schaalverhoudingen en interplanetaire alsook artistieke communicatie.
Hoewel beide objecten op de binnenplaats antennes zijn, is het duidelijk dat degene die ontworpen werd door Louis De Cordier een andere sculpturale impact heeft. De kunstenaar vertrekt voor zijn werk vanuit een architecturale, wetenschappelijke visie. Tégelijkertijd doen zijn structuren sterk denken aan vormen uit de natuur, zoals een schelp of een cocon. In de krijtschetsen die Louis De Cordier aanbracht op de muren van de inkomhal van Labo-, Soete- en Paviljoenenzaal worden ze op een poëtische wijze onderzocht. Tegelijkertijd refereren de tekeningen aan de totstandkoming van dit project. De sobere en eenvoudige materialen die De Cordier aanwendt voor zijn werk variëren: hier wordt er met plastic een huid gespannen over een ijzeren geraamte, verbonden met kippengaas. De sculptuur lijkt een plaats los van de buitenwereld, een mentaal onderkomen voor iedereen die zich er in wil nestelen. - expositie/installatie te maken in Kortrijk in het kader van het 'invited artist program'. Via regelmatige contacten, korte verblijven in de stad en regelmatige atelierbezoeken werd het nieuwe project 'Vibrator(s)' ontwikkeld. Liebaert Projects vroeg de kunstenaar de inwendige mechanismen die hij maakt verder uit te werken en toonbaar te maken. Na zijn werk in de tentoonstelling 'station-to-station' (Brugge 2002) was Liebaert Projects geïntegreerd door de aparte invalshoek van Louis De Cordier. Via wetenschappelijke en architecturale kennis denkt hij na over nieuwe modaliteiten en uit fantasie gegroeide modellen met een sterke plastische vorm. 'Vibrator(s)' legde de inwendige denkwereld van Louis De Cordier bloot en toonde die via de tentoongestelde totaalinstallatie. Alle modules in de tentoonstelling vertoonden onderling connecties en interacties. Louis nam de ganse ruimte en de omgeving in met zijn installatie en er werd een buitenmodule geinstallleerd met camerabewaking, zodat beelden van buiten in de binneninstallatie verwerkt konden worden. Er stonden buiten ook zonnecelpanelen om via zon-energie modules in werking te zetten. Het hart van de tentoonstelling, waar alles samenkwam en ook vertrok was een kleine werktafel midden in de tentoonstelling die als een hersenstructuur fungeerde die in verbinding stond met de andere modules. Vibrator(s) creëerde een geïntegreerde interactieve leefwereld vanuit de fantasie van de kunstenaar.

Coral Fashion Awards 2003 - Sarah Pillen & Louis De Cordier
Sarah Pillen (°1976) en Louis De Cordier (°1978) leven en wonen samen, maar naar aanleiding van hun deelname aan de Coral Fashion Awards 2003 werken ze voor het eerst met z'n tweeën aan een project. Sarah Pillen studeerde in 2000 af aan de textielontwerpafdeling van de Gentse Academie voor Schone Kunsten. Louis De Cordier is opgeleid als architect en is nu voltijds beeldend kunstenaar. 'We zitten allebei in de artistieke sector,' zegt Sarah Pillen, 'en daarom voelt het niet vreemd aan dat we nu samenwerken. Onze collectie bestaat uit 9 vilten silhouetten. Het vilt is helemaal artisanaal door ons vervaardigd. Volgens de eeuwenoude techniek, met de hand. Het begint bij schapenwol, die via wrijven en kneden aan elkaar 'gevilt' worden. Tijdens dat proces kan je het vilt in gelijk welke vorm duwen. Zo zijn we tewerk gegaan. Onze kledingstukken zijn eerder driedimensionale sculpturen. Er is geen enkele naad of stiksel. We hebben het procédé van ontwerpen anders moeten benaderen. Patroondelen, nepen, zomen, die komen er niet aan te pas. Bij het 'beeldhouwen' moeten we ook rekening houden met de draagbaarheid. Halzen, heupen, benen, ze moeten allemaal zonder probleem kunnen passeren. We komen dan ook vaak uit op basisvormen, maar wel met andere volumes en andere praktische oplossingen’. De silhouetten hebben een witte kleur, maar toch krijgen ze allemaal een tintje mee. 'We hebben detailfoto's gemaakt van planten en vruchten. Die macrobeelden gaan we tijdens de show overheen de kledingstukken projecteren. Zo krijgt elk silhouet een tweede huid, al is het maar heel vluchtig. Tekeningen of prints zou ik het niet noemen. Eerder structuren uit de natuur, die aan het vilt telkens weer een ander karakter geven’.

Felt Collection 2003, textiel
We hangen vandaag minder aan kabels vast voor ons dataverkeer. Waarom zouden we dan nog genoegen nemen met een ‘vaste’ architectuur, zoals het kantoor? En als onze buitenomgeving zich vult met stralingen en data, moeten we ons dan niet anders gaan beschermen? Waarom kunnen we onze architectuur niet meedragen op ons lichaam? Dat zijn vragen die Louis De Cordier en Sarah Pillen opwerpen met ‘Felt’, een kledingstuk uit dik vilt, een handgemaakt organisch materiaal. Het materiaal belichaamt levensstijlen en tradities, opgeslagen in ons collectieve geheugen. De vroege nomaden droegen dit materiaal reeds om zich te beschermen tegen weer en wind. De Cordier en Pillen gebruiken het opnieuw als een nomadische of draagbare architectuur die ons lichaam beschermt in onze informatie-omgeving. Zij doen dat met een esthetische en technologisch doordachte ingreep en vestigen zo onze aandacht op de aanwezigheid van technologische netwerken in onze omgeving.

2004 KORTRIJK - Kunstwerk: Module 1 (Buik)
Bij het opmaken van het ontwerp werd zowel door de bouwheer (de Regie der Gebouwen) als door de ontwerper (S. Beel & A. Bossuyt) het idee naar voor gebracht om op het voorplein van Gerechtsgebouw II (Beheersstraat 41) een kunstwerk te plaatsen. Uit verschillende voorstellen werd het ontwerp van de kunstenaar Louis De Cordier weerhouden. Zijn sculptuur werd op 2 juni 2004 onthuld.
Gerechtsgebouw II te Kortrijk werd in juni 2002 officieel geopend. Het voorplein van het gerechtsgebouw situeert zich iets boven het niveau van het voetpad en benadrukt het openbaar karakter van het gebouw. Bij de opmaak van het ontwerp van het gebouw, bleek duidelijk dat de integratie van een kunstwerk op het voorplein wenselijk was. Gezien het gebouw een sfeer van sereniteit, transparantie kortom een ‘open huis’ uitstraalt, dient het kunstwerk architecturaal deze transparante openheid te weerspiegelen, als het ware te communiceren met het gebouw.
De sculptuur van Louis de Cordier is drie meter hoog en werd gemaakt in glasvezel-epoxy, met een gewicht van 750 kg. Door de organische vormgeving treedt het kunstwerk in dialoog met de rechtlijnige vormgeving van de architectuur van Gerechtsgebouw II.
Door de transparantie van het materiaal, wordt het kunstwerk van binnen uit zeer mooi verlicht. Iedereen kan in de sculptuur stappen; dit weerspiegelt de openheid, de geestelijke confrontatie met het ‘open huis’.
Louis De Cordier: In mijn werk ben ik op zoek naar rust. Zo is mijn voorstel voor het gerechtsgebouwplein van Kortrijk, heel eenvoudig van concept. Ik zal een architecturale sculptuur realiseren. De module heeft inwendig een open gedeelte en een gescheiden ruimte, die toegankelijk is via een kleine opening. Architecturaal gezien is het een module voor één persoon. Met een slaapruimte en een open gedeelte voor de berging van bagage. De functionaliteit van het werk vormt eigenlijk de basis voor de verdere mentale opbouw. Het werk is een onderzoek dat op een poëtische manier de kern van de groeikracht wil omvatten en tegelijkertijd een tijdelijk onderkomen wil bieden voor elk persoon die er zich lichamelijk of geestelijk wil in nestelen. - Art Rotterdam.
Op Art Rotterdam 2006 brengt De Cordier een nieuw touwsculptuur ‘City (scale-model)’ geïnspireerd op Gaudi’s bogenconstructie van de ‘omgekeerde hangende kettingen’ en Marcel Wanders ‘Knotted Chair’.

2007 Kasteel d'Ursel
In het kader van de tentoonstelling Freestate kennen wij hem als de maker van de Seapod, een peulvormig vaartuig, maar ook een sculptuur, klaar om het Kanaal over te steken. Poëtisch, architecturaal, functioneel en toch onmiskenbaar kunst. Seapod is een amfibisch vaartuig voor twee personen, waar hij het afgelopen jaar tijdens de kunstbiënnale de kust en rivieren van Zuid-Korea mee verkende. Op het water functioneert het voertuig als een catamaran, terwijl het op land in principe als een slede voortgetrokken kan worden. In de nabije toekomst krijgt de ‘Seapod’ een elektrische motor om de romantische ambitie te realiseren het Kanaal over te steken.

2008 Hawara - Egyptisch labyrint
Louis De Cordier is sinds lange tijd geïntrigeerd door een indrukwekkende tempel met de naam 'Labyrint', gelegen in de omgeving van het Egyptische Hawara. Begin dit jaar onderzocht De Cordier met zijn Mataha-expeditie de ondergrond van het labyrint. Ondertussen staat hij in het brandpunt van de belangstelling met zijn ontdekkingen in Egypte. De ‘Hall of Records’ van een verdwenen beschaving? Hij koesterde de droom om het mythische labyrint van Egypte op te sporen, zette een wetenschappelijke expeditie op en ontdekte het legendarische verloren labyrint in de woestijn. Louis De Cordier slaagde aldus in wat velen onmogelijk achtten...
Begin Maart 2008 start een Belgisch-Egyptisch onderzoeksteam met het scannen van het Egyptisch labyrint. De expeditie, gefinancierd door Louis De Cordier, zet na 100 jaar het onderzoek van de befaamde archeoloog Flinders Petrie verder. Eind vorig jaar stelde De Cordier met de hulp van auteur en researcher Patrick Geryl zijn exploratieteam samen, en verkreeg de nodige vergunning om de opzoeking te starten.
Dr. Abbas Mohamed Abbas van het National Research Institute of Astronomy and Geophysics (Caïro), zal nu met de modernste archeologische technieken de site tot 20 meter diep scannen. Hierbij zal het scan-project definitief uitsluitsel geven of het labyrint, inderdaad in het verleden afgebroken is tot op de stenen fundering van 304 bij 243m, zoals Flinders Petrie in 1888 concludeerde. Of dat het artificieel plateau dat zich 5 meter diep bevindt, niet de fundering is, maar het dak van het gebouw. Een stelling die gestaafd wordt door Strabo, een Griekse historicus die 2000 jaar geleden het gebouw bezocht en het dak als een massieve stenen vlakte beschreef.
Louis De Cordier bekostigd dit project zelf via lezingen en de verkoop van zijn ontwerp; de "Golden Sun Disk". Het project krijgt de steun van de Isel Foundation en de Associatie Universiteit Gent onder begeleiding van curator Guy Bovyn. Kaderend binnen een onderzoeks- programma van het Postgraduaat 'Tentoonstelling en Beheer van Actuele Kunst', en het kunstplatform 'Kunst-Zicht'. Eind 2008 worden de onderzoeksresultaten door de Universiteit Gent bekend gemaakt met een publiekslezing.

En groot nieuws: hij heeft het labyrint intussen gevonden. Geofysische scanning van de ondergrond bij de piramide van Hawara, tachtig kilometer ten zuiden van Caïro, bevestigde de lang gekoesterde hypothese van de jonge kunstenaar en zijn Mataha-expeditie (mataha is het Arabisch woord voor labirint): het tempellabyrint, dat in de vijfde eeuw voor Christus werd bezocht en beschreven door de Griekse geschiedschrijver Herodotus, werd in zijn ruwe contouren zichtbaar op hun schermen.

Een Belgisch Egyptisch onderzoeksteam bewijst de aanwezigheid van een kolossaal labyrint onder het zand nabij de piramide van Hawara. Gangmaker en financier van het gigantische project is de Vlaamse kunstenaar Louis De Cordier: 'Het labyrint is een kennisbastion van de oude Egyptische cultuur.' Het Egyptische instituut (NRIAG) heeft de officiële resultaten bekendgemaakt van het scanning onderzoek onder de bodem van deze site bij de piramide van Hawara in de Fayoem oase, op 80 kilometer ten zuiden van Caïro. Allereerst werd er onderzoek verricht naar de precieze lokalisatie van grondwater, dat de hele site en haar historische monumenten aantast. Tezelfdertijd, in opdracht van de Belgische partners van de Universiteit van Gent, werd gespeurd naar het kolossale tempellabyrint dat in de 5de eeuw v.C. werd beschreven door de Griekse geschiedschrijver Herodotus.
Sinds de Britse archeoloog Flinders Petrie in 1888 stelde dat er van het labyrint niets meer restte dan de fundamenten, was er geen verder archeologisch onderzoek meer naar gebeurd. De Vlaamse kunstenaar Louis De Cordier lanceerde de hypothese dat de funderingen van Petrie weleens het dak van het labyrint kon zijn, en dat het bouwwerk zich nog onder het zand moest bevinden. Louis De Cordier zocht een nauwe samenwerking met de Universiteit Gent en financierde het scanningproject in Hawara. Een team van twintig geofysici scande in de lente van 2008 met zes verschillende technieken twee grote zones tot op vijftien meter diepte. Grondwater werd al op vier meter diepte vastgesteld. Een meter dieper lag het dak van Petrie. En daaronder, jawel, het rastervormig patroon van een bouwwerk, over verschillende hectaren verspreid. Het gaat om honderden ruimten van vijf bij vijf meter, als cellen. De hoge dichtheid van de muren wijst op een gesteente dat de dichtheid van graniet heeft. Ook werd vastgesteld dat het labyrint schuin (een hoek tussen 20 en 25 graden) tegenover de piramide ligt, precies zoals het door Herodotus werd beschreven. Het verhoopte archeologische vervolg van het verhaal is een afdaling in het labyrint, en de ontcijfering van de door de Griekse historicus aangetroffen hiërogliefen. Het kan evengoed nog jaren duren vooraleer men afdaalt in het Labyrint daar er tonnen zand moeten onderzocht worden op archeologische vondsten.
- (Knack Magazine)

Ga naar Pyramide van Hawara:
. metalen geometrische sculptuur Solid of tijdscapsule, verankerd op het strand van Bredene. Die staat in verband met een bijzonder nieuw object van hem, The Golden Disk. Het moet alle informatie van de wereld bevatten en de ruimte worden ingestuurd naar analogie met de Voyager 2, de Nasa-missie van 1977, met aan boord inderdaad een golden disk.
In het werk dat hij voor Beaufort03 concipieerde koos hij voor een grote metalen geometrische sculptuur op het strand. Dit metalen object werd niet gegoten, maar aan elkaar gelast tot één volume. Daarmee verwijst hij naar enkele grote kunstenaars uit het verleden die tijdloze vormen hebben afgebeeld. De Cordier denkt heel speciaal aan de renaissancekunstenaars Pierro della Francesca, Luca Pacioli, Leonardo Da Vinci, Nicolas Neufchatel en Albrecht Dürer. De mysterieuze vormen die in hun werk terug te vinden zijn, zijn veelvlakkige volumes gekend als ‘Platonic & Archimedean solids’ (verwijzend naar de Griekse wijsheren Plato en Archimedes). Deze mysterieuze vormen zijn uitvoerig beschreven geweest en worden in relatie gebracht met de gulden snede (de perfecte verhouding), het hermetisme, de kosmische elementen, de heilige geometrie en zelfs met alchemie. Louis De Cordier ziet deze objecten als de boodschappers van ons intellectueel bestaan die enorme tijdsoverspanningen hebben gemaakt. Hij sluit hier aan bij een ander ontwerp: ‘de Golden Disk’, een archeologisch artefact van de toekomst. Het is de wens van de kunstenaar dat de objecten tijdens Beaufort03 een intieme relatie uitbouwen met de zee, die met haar overweldigende kracht de mens confronteert met zijn ijdelheid en met het begrip tijd (zie ook bij A. Dürer, Melancolia). Voor Louis De Cordier behoort deze ‘Solid’ reeds tot het bestaande culturele kusterfgoed en sluit hij aan bij de poëzie van de anonieme constructies en vormen die onder meer de dijken moeten beschermen. - www.isel.be)

Verwijzingen:
. http://verbekefoundation.org/louis-de-cordier.html


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 941.