kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Manu Baeyens

Manu Baeyens (1972, Gent)

Manu Baeyens toont schilderijen, tekeningen en voor het eerst ook installaties. Ooit werd hij ‘lyrisch conceptueel' genoemd, deze kunstenaar, die in alle nuances tussen zwart en wit zijn filosofieën tot zingen brengt.

Zwart op wit
Ondanks een gedegen kunstopleiding heeft Manu Baeyens alles van de gedreven autodidact. Hij praat graag en uitbundig over zijn werk, als een moeder over haar kinderen. En hij is uitermate productief: “Ik hou van het fysieke aspect van het metier', zegt hij. “Zoals een landbouwer zijn veld bewerkt, zo wil ik schilderen.' Hij heeft dan ook veel te vertellen, uit te leggen, zichtbaar te maken. Dat verklaart waarom hij aan de voorkant niet genoeg heeft, maar achter op zijn werk verder tekent, voetnoten aanbrengt. Dat verklaart ook zijn lange, complexe titels in een wonderlijk opgestapeld Engels. Hier heerst de drang om te verklaren, te begrijpen, te grijpen.

Aan de voorzijde, de buitenkant, heerst merkwaardig genoeg een bijna poëtische stilte. Alles speelt zich af in het scala tussen zwart en wit. Die afwijzing van kleur is een constante in zijn werk, al vanaf zijn academietijd. Het zwart-wit staat overigens niet voor ongenuanceerd positief of negatief, evenmin voor somberheid. Kleur zou hier alleen maar afleiden. In de beperking reveleert zich juist de rijkdom van de nuance.

Maar Manu Baeyens hanteert het zwart ook als een schrift, - zwart op wit - als tekens op een zwijgende achtergrond. Voor alles is hij zoeker, filosoof, alchemist, schrijver van beelden. Alles betekent hier iets, alles is verhaal, alles staat met alles in verband. Zijn onderwerpen verraden iets van dit zoeken naar wat ongrijpbaar is: kristalstructuren, gassen, glazen sferen, ruimte, religieuze symbolen, het proces van de inspiratie zelf, of “Hoe de ideeën zich kronkelend een weg naar buiten banen en tot een beeld stollen.'

Een logische stap zijn dan ook de installaties, die hij hier voor het eerst exposeert. ‘Ideeënboeken' noemt hij ze. Ze laten zich lezen als een ruimtelijke uitbreiding, een projectie van zijn andere ‘platte' werken. Zoals hij daar experimenteert met lakken, pigmenten, tegenstellingen tussen glanzende en matte vlakken, onderzoekt hij hier de materie en creëert met stof, steenkool, lijnolie donkere ‘satellieten'... “Mijzelf als opzuiger van het universum.”

In deze beelden is geen ‘zo maar', geen toeval, geen louter zoeken naar esthetiek of effecten. Alles is bedoeld, maar de bedoeling blijft verborgen achter de tekens. Het beeld vertelt en verzwijgt tegelijk; het geheim blijft.
tekst Jef Kenis

Artikel geplaatst: 7-2-2005, laatstgewijzigd: 7-2-2005.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 100.

Tweets by kunstbus