kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 23-03-2008 voor het laatst bewerkt.

Marc Mendelson

Schilder, aquarellist, zeefdrukker en beeldhouwer, geboren in 6 november 1915 te London.

Zijn werk evolueerde van magisch realisme naar een tactiele, meestal monochrome reliëfwerking: grote strenge, monochrome en sombere doeken in zwaar materiaal. Deze periode maakt omstreeks 1966 plaats voor polychrome kleurbehandeling en een zeer persoonlijke neofiguratieve kunst, die aanleunt bij het werk van Paul Klee. Een irrealistische en anekdotische periode met ondeugende en humoristische associaties en elementen, om tenslotte terug te grijpen naar het koloriet. Zijn schildersnatuur getuigt doorheen zijn hele oeuvre van een verfijnd gevoel voor de lijn, de kleur, de plaatsing van de beelding in het vlak en contrastenwerkingen. Mendelson maakte ook muurschilderingen, o.a. in de Kursaal te Oostende (1953) en het metrostation Park te Brussel (1974). Werk van Mendelson bevindt zich in talrijke Musea, o.m. in Antwerpen, Brussel, Elsene, Gent, Stockholm, New York (Guggenheim) en Pittsburgh (Carnegie).

Biografie
Zijn Britse ouders vestigen zich in 1922 in Antwerpen.

1933-39: studeert aan het Hoger Instituut te Antwerpen o.l.v. Gustave van de Woestijne en Isidoor Opsomer.

Debuteert in 1942 in Antwerpen. Zijn kunst wordt door de Duitsers als entartet beschouwd en hij wordt tijdens een tentoonstelling in 1943 in Brussel gearresteerd. Neemt deel aan de tentoonstellingen van Apport (1944-48).

In 1945 wordt Marc Mendelson medestichter en ontwerper van het logo van de Jeune Peinture Belge en deelnemer aan de tentoonstellingen van deze vereniging.

De generatie waartoe Mendelson behoort kan zich slechts bevestigen na het beëindigen van Wereldoorlog II, d.w.z. relatief laat. Na een magisch-realistische aanvangsperiode onderging Mendelson enige tijd de invloed van Picasso. Slechts na 1945 bekent hij zich tot de niet-figuratieve kunst. Hij wendt dan tachistische procédé's aan en gebruikt materialen als zand, gips en steen. In de grauwe, korrelige, gevoelig geknede verflaag brengt hij tekens, nerven en krassen aan die als een geheimschrift voorkomen. Aan de oorsprong van deze werkwijze ligt zijn belangstelling voor geologische, minerale en vegetatieve verschijnselen. Hij komt tot de non-figuratie, en zet de observatie van die verschijnselen om in een korrelige materieschildering. Fijne materialen als grind, zand en gips wendt hij aan om tot een ruwe ondergrond te komen. De aldus ontstane structuren hebben raakvlakken met die van gesteenten, schelpen, keien.

In verband met Mendelsons werk had het begrip abstrakt voorzeker een bijzondere betekenis. Mendelson ging omzeggens altijd uit van de realiteit, meer bepaald van het landschap. Van de landschappen die hem inspireerden schilderde hij echter niet de motieven die hij had waargenomen doch enkel de gevoelens die de waarneming ervan bij hem hadden opgewekt. Het kontakt met de natuur stimuleerde de kreativiteit van Mendelson en resulteerde in monochrome panelen waarin de kunstenaar lineaire komposities grifte zodat het uiteindelijk beeld een puzzel leek als een panoramisch landschap, gezien vanop grote hoogte. Het voornaamste element in dit oeuvre was de kleur want zij was het die de sfeer bepaalde, die de drager was van de gevoelens waaraan de kunstenaar gestalte moest geven. Van het landschap dat Mendelson tot schilderen aangezet, was geen objektieve weergave te herkennen, zodat zijn werk als abstrakt werd gekatalogeerd. - (review in: De Standaard)

Neemt van 1946 tot ‘49 deel aan de manifestaties van de groep Apport;

1951: wordt professor aan het Hoger Instituut voor Bouwkunst en Visuele Kunsten ter Kameren te Brussel (1951-80).
1952: medestichter van de groep Espace; Ondervoorzitter van Les Amis de l'Art en organisator van evenementen rond de moderne kunst.
1953: behaalt een vermelding op de Carnegieprijs te Pittsburgh;
Ca. 1952 invoering in België van een nieuwe techniek in voor wandschildering. Een voorbeeld hiervan is die in het Kursaal te Oostende (1953).
Verwezenlijkt in 1954 een muurschildering voor het Hotel Canterburry te Brussel;
1958: ontvangt een medaille op de Expo 58 te Brussel;

Tussen 1969 en 1971 vervaardigde hij ook gouden sculpturen in een surrealiserende, primitiverende vormentaal.

Na 1964 milderen figuratieve elementen vol speelse humor, vooral in zijn aquarellen, de strengheid van zijn vroegere werken.

Lid van de Koninklijke Academie (1965).
1966: wordt uitgenodigd als artist in residence aan de universiteit van Sussex;

1967 Galerij Jeanne Buytaert - Marc Mendelsons nieuwe figuratie.
Reeds tijdens een vroegere tentoonstelling was het duidelijk dat Marc Mendelson vaarwel zegde aan de abstrakte kunst om de realiteit opnieuw herkenbaar voor te stellen. De tentoonstelling van zijn recente werken die doorgaat in de galerij Jeanne Buytaert, toont aan dat deze evolutie zich verder voltrekt: geen enkele van de geëxposeerde aquarellen en olieverfschilderijen kan men nog tot de abstrakte kunst rekenen.
Net als zovele anderen heeft ook Marc Mendelson de bakens verzet: de herkenbare uitbeelding van de waargenomen realiteit is niet langer taboe in zijn werk. De verzamelnaam neo-figuratie dekt echter een zeer heterogene lading en de vormenwereld uit Mendelsons recente werken is een gans ander dan deze waaronder bv. Pol Mara de realiteit uitbeeldt. Mendelson nam geen bruuske sprong van de abstrakte kunst naar een rigoureus realisme; uit de huidige tentoonstelling kan men afleiden dat hij eerder aarzelend op zoek is naar een voor hem nieuwe vormentaal. Deze vaststelling houdt in dat deze tentoonstelling slechts een inzicht biedt in een overgangsfaze uit Mendelsons evolutie. De onevenwichtigheid is wellicht hieraan toe te schrijven.
Het landschap is en blijft blijkbaar het motief dat Marc Mendelson het sterkst aanspreekt. Omzeggens de ganse tentoonstelling bestaat uit reisindrukken. Reisindrukken betekent in dit geval echter niet de uitbeelding van een pittoresk hoekje of een karakteristiek pleintje, ook nu nog is vooral het koloriet sfeerscheppend in Mendelsons schilderkunst. Toch neemt de vormgeving een meer voorname plaats in, een vormgeving die geen volledigheid nastreeft doch er zich toe beperkt enkele aanduidingen te verstrekken die kenmerkend blijken voor de waarneming van de schilder. In zijn werk verschijnen nu vruchten, schepen, hemellichamen en ook de menselijke figuur.
Is de verschillende manier waarop Mendelson al deze elementen uitbeeldt, het gevolg van zijn aarzeling om een definitieve keuze te doen? In meerdere werken herkent men dezelfde tros vruchten die duidelijk wordt afgebeeld, zonder dat men evenwel van realisme kan gewagen. Een tweede motief komt even veelvuldig voor, namelijk de menselijke figuur, in enkele weken zelfs uitgebreid tot een gezin van drie personen. Die uitbeelding van de menselijke figuur wordt steeds beperkt tot de tekening van het hoofd, dat op een kleien sokkel geplaatst, een stuk uit een schaakspel gelijkt. Hieraan verwant is de wijze waarop de schilder een exkursieboot tekent of een hemellichaam op een summiere manier voorstelt. Hoe Mendelson echter de realiteit uitbeeldt, tot een gave of expressieve vormgeving komt hij vooralsnog niet. Inzake koloriet daarentegen heeft de kunstenaar niets van zijn kwaliteiten ingeboet, zoals blijkt uit de schildering van de achtergrond op enkele doeken of het leggen van een aksent. De experimenten die hij ook op dit gebied onderneemt, zijn evenmin altijd geslaagd. Tot waar deze evolutie in de kunst van Marc Mendelson zal leiden is dan ook niet te voorzien.
- (review in: De Standaard)

1971: realiseert 40 gouden sculpturen in medewerking met Galerij Lens Fine Art te Antwerpen;

Station Park: Happy metro to you – 1974 (9)
Boven de roltrappen in de lokettenzaal

1974: verwezenlijkt een reliëfsculptuur voor een metrostation te Brussel;

Dit bas-reliëf bestaat uit elementen van samengeperste houtvezel die aan twee kanten beplakt is met een laagje triplex. Het paneel vertoont het wereldje van de aquarellen van Mendelson, een wereldje van aparte wezens. ’s Ochtends zijn ze nog slaperig en als ze tegen de avond weer de metro induiken zijn ze moe. Of gaan ze na de vakantie terug naar hun werk en dromen nog.
De kunstenaar wilde een grappige en zonnige sfeer scheppen voor de talrijke ambtenaren die regelmatig langs de wijk van de Warande komen. Met de humoristische sculpturen in veelkleurig hout wilde hij de reizigers een ontspannend en grappig kunstwerk bieden. Hij wilde de metrogebruiker niet confronteren met een kunstwerk dat veel concentratie vergt.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 185.