kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 21-02-2010 voor het laatst bewerkt.

Mario Sironi

Italiaans schilder, beeldhouwer, illustrator, designer en architect, geboren 12 mei 1885 Sassari, Sardinië - gest 1961 Milaan.

Biografie
Vanaf 1886 brengt Mario Sironi zijn kindertijd door in Rome. Hij begint aan een ingenieursstudie aan de universiteit van Rome, maar na een zenuwinzinking in 1903 stopt hij hiermee. Hij zal gedurende zijn leven meerdere zware depressies doormaken.

Hierna wijdt Sironi zich aan de schilderkunst en gaat hij aan de kunstacademie in Rome studeren. Hij leert Giacomo Balla kennen in wiens atelier hij lessen volgt en raakt bevriend met Gino Severini en Umberto Boccioni. Met Umberto Boccioni reist Sironi in 1908 door Frankrijk en Duitsland.

In 1914 verhuist Sironi naar Milaan en sluit zich aan bij de futuristische beweging en neemt hij deel aan de internationale futuristische tentoonstelling in Rome. In 1915 wordt hij officieel lid van de futuristen.

Na van 1915-1918 tijdens de oorlog vrijwillig in militaire dienst te hebben gezeten keert hij terug naar Milaan en wordt lid van de fascistische partij. Hij gaat als illustrator voor Il Popolo d'Italia de krant van Benito Mussolini werken, waar hij kennis maakt met Margherita Sarfatti, een journaliste, kunstcriticus, verzamelaar en een van de maîtresses van Benito Mussolini.
Sironi maakt talrijke strips voor Il Popolo d'Italia en La Rivista Illustrata del Popola d'Italia, de fascistische kranten. Hij werkt eerst als illustrator en kunstredacteur, later als kunstcriticus.

Sironi's schilderijen tonen een sterke verwantschap met de Pittura metafysica. Hij schildert verscheidene etalagepop figuren geïnspireerd op de metafysische schilderkunst. In 1919 neemt hij deel aan de tentoonstelling van de futuristen in het Palazzo Cova in Milaan.

In 1920 realiseert Sironi samen met Leonardo Dudreville, Achille Funi en Luigi Russolo het manifest "Contro tutti i ritorni in pittura". In 1922 is hij een van de oprichters van Novecento. Sironi heeft zijn eerste solotentoonstelling op de Biënnale van Venetië in 1926. In 1926 en in 1929 organiseert hij twee Novecento tentoonstellingen.

Begin jaren dertig breiden de artistieke interesses van Sironi zich uit naar het ontwerpen van decors, naar architectuur, muurschilderen, (Il Lavoro, 1933, voor de vijfde triënnale van Milaan), naar mozaïek en naar fresco. Hij is van mening dat de muurschildering een passende basis is voor een populaire nationale kunst. Sironi moedigt het muurschilderen aan en bewondert de grandeur van het oude Rome zeer met zijn Byzantijnse Mozaïeken etc., maar haalt veel van zijn onderwerpen uit de stadslandschappen van het moderne Italië.

De staat geeft hem verscheidene grootschalige decoratieve opdrachten in de jaren dertig, waaronder de muurschildering L'Italia fra le arti e le scienze (Italië tussen de kunsten en de wetenschappen) van 1935.

In 1932 neemt Sironi deel aan de Expositie van de Fascistische Revolutie. Hoewel zijn esthetiek van brute monumentaliteit de dominante stijl van het Italiaanse fascisme vertegenwoordigt, wordt zijn werk aangevallen door rechtse critici om het ontbreken van openlijke ideologische inhoud.

Mario Sironi werkt samen met de architect Giovanni Muzio aan het ontwerp en de inrichting van de Italiaanse paviljoens op de internationale tentoonstellingen in Keulen in 1928 en Barcelona in 1929.

In de jaren 1932-42 voert hij verschillende opdrachten uit voor fresco's, mozaïeken en laag-relièfs uit. In de periode 1935-40 werkt Sironi aan muurschilderingen voor de Triënnale van Turijn en voor de universiteit van Rome.

Vanaf 1943 ontwerpt hij decors en keert hij terug naar de schildersezel. Hij werkt in relatieve eenzaamheid. Na de Tweede Wereldoorlog wordt schilderwerk van Sironi somber en dramatisch, en laat hij het monumentale karakter en de verheven welsprekendheid van de afgelopen jaren achter zich.

In zijn schilderijen legde Sironi een verband tussen het Futurisme, de Pittura Metafysica en het Neoclassicisme, drie van de belangrijkste artistieke bewegingen van zijn tijd.

Als kunstenaar nauw geïdentificeerd met het fascisme, gaat zijn reputatie in de naoorlogse periode dramatisch achteruit. Toch worden zijn werken getoond op Documenta I in 1955, Documenta 2 in 1959 en Documenta 3 in 1964 in Kassel.

In 1948 verliest hij zijn dochter Rosanna door zelfmoord.

In 1956 wordt wordt Sironi erelid van de Accademia di San Luca.

Mario Sironi blijft werken tot kort voor zijn dood in 1961 in Milaan. .


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 102.