kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Markus Muntean

Markus Muntean en Adi Rosenblum

Oostenrijkse kunstenaars,

Markus Muntean (Graz, Oostenrijk, 1962) en Adi Rosenblum (Haifa, Israel, 1962), die in Wenen wonen, werken sinds 1992 met elkaar samen.

Muntean en Rosenblum combineren schilderijen van adolescenten, ontleend aan beelden uit mode- en lifestylebladen, met teksten uit een steeds groeiend archief dat de kunstenaars bijhouden. Op deze manier probeert het duo 'een gevoel van spiritualiteit te destilleren uit het oppervlakkige, vervreemdende schouwspel van de consumentencultuur, waarin het alleen maar gaat om 'aangepast gedrag', om iedereen die hetzelfde doet.'

Het werk van het kunstenaarsduo Markus Muntean en Adi Rosenblum is een intrigerende combinatie van schilderijen, fotografie, sculpturen en performances. Het kunstenaarsduo combineert sculpturen met schilderijen, en de foto's in hun tableaux-vivants zijn niet alleen een platform van performances maar ook een visuele documentatie van een actie. Zowel in hun schilderijen, foto's en 'levende beeldhouwwerken' (bewegingloze acteurs die op de personages in de schilderijen lijken) spelen adolescenten de hoofdrol: jonge mensen op de drempel van volwassenheid, gekleed in sport- of vrijetijdskleding, afgebeeld op stedelijke non-plekken of in interieurs. De kunstenaars ontlenen beelden aan mode- en lifestylebladen om ze vervolgens te transformeren tot figuren zonder identiteit die met hun voorkomen herinneren aan christelijke iconografie.

Spreuken en kreten staan in de marges van hun schilderijen opgetekend. Ze fungeren als onderschriften bij het werk en zijn afkomstig uit een steeds groeiend archief dat de kunstenaars bijhouden. Een witte kantlijn, een belangrijk onderdeel binnen de beelden van Muntean/Rosenblum, impliceert dat het werk niet geheel ontleend is, dat er sprake is van relativering en dat het niet compleet is.

Muntean/Rosenblum's manier van beeldcompositie suggereert dat hun schilderijen in een aantal onzichtbare stukken is verdeeld, zoals in digitale fotografie, waar schaduwen niet corresponderen met de figuren, en een omtrek of ruimte tussen elk lichaam of oppervlak bijna niet waarneembaar is. Elk element binnen het schilderij bestaat binnen zijn eigen ruimte, vreemd geïsoleerd van de context eromheen. Muntean/Rosenblum proberen een gevoel van spiritualiteit te destilleren uit het oppervlakkige, vervreemdende schouwspel van de consumentencultuur, waarin het alleen maar gaat om 'aangepast gedrag', om iedereen die hetzelfde doet. Constructie en transformatie zijn daarbij de magische woorden: de werkelijkheid is niet toegestaan te direct te zijn of te dichtbij te komen.

Muntean en Rosenblum waren tussen 1995 en 1998 mede verantwoordelijk voor tentoonstellingen in Bricks & Kicks, een alternatieve ruimte in Wenen. Het Weense Secession toonde hen in in 2000 met 'Where else'. Het Londense ICA presenteerde afgelopen jaar Muntean/Rosenblum in de tentoonstelling 'City racing'. Muntean/Rosenblum namen in hetzelfde jaar deel aan de 2e Biënnale van Berlijn.

In hun installatie voor De Appel gebruiken Muntean/Rosenblum het ruimtelijke karakter van de zalen op de eerste verdieping: ze verbinden de ramen aan de voorkant met de ramen aan de achterkant door een buitenproportioneel trimapparaat te maken, dat de gehele ruimte transformeert tot een fitness studio. Terwijl de aan het plafond hangende monitors beelden vertonen van een wereld van een volmaakt welzijn en eilandjes met handdoeken en planten een paradijs creëren van lichamelijke ontspanning, confronteren de schilderijen en films vol beelden van parkeerterreinen de kijker met de trieste realiteit van het hedendaagse stadsleven.

Zie ook valse harstocht en emotionele handelingen zien. De illustraties hebben een niveau van onverschilligheid bereikt; tekens; ze staan voor niets in het bijzonder; ze hebben alle betekenis verloren. Desalniettemin zijn ze sterk verbonden met subjectiviteit, met de handelingen van een subject. Dit is nou precies wat ons interesseert. En dan wordt onze schilderkunstige benadering daaraan toegevoegd. Door zulke foto's als uitgangspunt te nemen kunnen wij het schilderen op een speciale manier toepassen want schilderen berust, zo te zeggen, sterk op een bepaald niveau van subjectiviteit of een anonieme hoffelijkheid. Wij stellen dergelijke spanningen op prijs.

AR: Wij gebruiken met opzet materiaal uit tijdschriften. Het is een onderdeel van onze benadering om afbeeldingen te vervreemden en ze op een nieuwe manier samen te voegen.

MM: Wij zijn geïnteresseerd in oppervlakkigheid. Life-style tijdschriften richten zich erg op glossy oppervlakkigheid. De oppervlakkige kwaliteit is van belang, maar wij zijn niet op zoek naar lineaire leesbaarheid. De witte kantlijn speelt een belangrijke rol in onze beelden. Deze marge impliceert dat het werk niet geheel ontleend is, dat er sprake is van relativiteit en dat het niet compleet is. Het schilderen geeft de life-style- en modefiguren een aura en charisma dat alleen bij hun hoort en dat alleen door schilderen kan worden bereikt.

AR: Wij verzamelen tamelijk banale dingen of teksten uit boeken of tijdschriften. De teksten zijn net als de figuren uit fragmenten samengesteld. Het is ook belangrijk dat de figuren uit tijdschriften absoluut geen eigen identiteit bezitten. Maar we kunnen ze wel iets individueels laten overbrengen door teksten en verf te gebruiken. En er is nog een idee: het tonen van de niet-individuele jeugdcultuur waarin het alleen maar gaat om iedereen die hetzelfde doet.

MM: De teksten zijn niet een 1 op 1 verklaring van de afbeelding. Soms zijn het aforismen, tegenovergesteld aan de moderne clichÈs van het beeld.

AR: Uiteindelijk gebruiken wij traditionele thema's in ons werk: liefde, dood en het verlangen naar onsterfelijkheid. Onze boeken passen ook bij dit onderwerp, 16 tot 20 apart geschilderde bladen worden, als in een verhaal, door een narratieve structuur gebundeld.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 1409.