kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 28-09-2008 voor het laatst bewerkt.

Martial Raysse

Martial Raysse (geb. 1936)

Frans beeldend kunstenaar, geb 12.05.1936 Golfe-Juan (bij Nice), schilder en object-kunstenaar, medeoprichter van de groep Nouveaux Réalistes (1960).

Martial Raysse vervaardigde assemblages met gebruik van in felle kleuren beschilderde, levensgrote foto's en o.a. plastic bloemen. Voor zijn sculpturen gebruikte hij o.a. neonbuizen, plaatmetaal en plexiglas. Ontwierp decors en kostuums voor balletten van Roland Petit.

1957 Eerste solotentoonstelling in galerie Longchamp, Nice.

Raisse trekt vooral in de jaren zestig aandacht met zijn assemblages die de consumptiemaatschappij als in een lachspiegel reflecteerde.

Martial Raysse, die net als Klein en Arman in Zuid-Frankrijk geboren is, nam vanaf het prille begin deel aan de acties van de nieuwe realisten. In 1960 Ondertekent hij het manifest Nouveau Realisme en neemt deel aan de activiteiten van deze groep,

1961 neemt deel aan de Biennale des Jeunes in Parijs en de tentoonstelling The Art of Assemblage in New York.

1962 eerste gebruk van neonlicht.

In de jaren zestig trok hij de aandacht met felgekleurde assemblage van voorwerpen uit de reclamewereld en de consumptiemaatschappij, later vooral met op linnen geprojecteerde foto's van glamourgirls en mannequins en sterk vergrote en beschilderde reproducties van schilderijen met sensuele naakten ( Ingres ); aan deze werken voegde hij vaak neonbuizen toe, bijv. om een mond aan te geven, of in neon weergegeven letters.

Solotentoonstelling in de Iolas Gallery in New York

Tussen 1962 en 1965 ontstond er een serie landschappen, strandgezichten en vrouwenportretten, veelal op fotografische basis.

Zij, 1962, fluorescerende verf op karton en foto, 183x132, Keulen, Museum Ludwig

Vergeet Tahiti niet in september ‘62, 1963, acryl, zeefdruk en objecten op doek, Humleback, Louisiana Museum
Deze assemblage bestaat uit een echte parasol, een beschilderde foto van een meisje en een echte, opgeblazen, strandbal. De idylle van deze illusionistische strandscène wordt verstoord door de opdringerige neonkleuren, die aan een reclamefoto doen denken. Raysses op het eerste gezicht kritiekloze verheerlijking van het geluk krijgt een kritische ondertoon door de al te gladde volmaaktheid en gekunsteldheid van de vormen die hij gebruikt. Het cliché wordt door de kunst boven zichzelf uitgetild: het vakantieland Tahiti - zon, zee, vakantiepret - is alleen maar oppervlakkig gezien een voorbeeld van een plaats waar het leven goed is. Het is in wezen een vlucht uit de werkelijkheid. Het aan de Pop Art verwante werk van Raysse zinspeelt in dat opzicht ook op een bezwering van "het verloren paradijs dat we altijd zoeken, maar dat niet bestaat" (O. Hahn). (Leinz 159)

1965 overzichtstentoonstelling in het Stedelijk Museum te Amsterdam.

In 1966 begon hij ook voor de film te werken.

1967 Decorontwerp voor het ballet Paradis Perdu van Roland Petit.

1968-1992 deelname aan Documenta 4, 6 en 9 te Kassel.

Na 1968 veranderde zijn werk: hij maakte kleine, magisch aandoende objecten van tere materialen (draadjes, veertjes) en begon te tekenen en te schilderen: landschappen met surrealistisch aandoende figuren en ook natuurgetrouwe weergaven van mensen en dingen in hun directe omgeving.

1969 Ontvangt de David Bright prijs op de Biennale van Venetie.

richt zich op de film (Le grand départ, 1971).

In de jaren zeventig werkt hij met eenvoudige materialen, zoals tempera op karton; schildert mythologische thema's in een tactische stijl.

Vanaf 1976 schilderde hij mythologisch-bucolische scènes. Door deze werken wordt hij wel gezien als een voorloper van de schilders die de mythologische thematiek in de jaren tachtig herontdekten.

1981 Overzichtstentoonstelling in het Centre Georges Pompidou, Parijs. .


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 889.