kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 29-08-2011 voor het laatst bewerkt.

Maurice Utrillo

Maurice (Valadon) Utrillo

Frans schilder en Lithograaf, geboren 16-12-1883 Parijs - overleden 5-11-1955 Dax, Les Landes.

Utrillo werkte eerst in donkere kleuren. Later kwam hij onder invloed van Pissarro en Sisley. Hij vereenvoudigde zijn palet (de zgn. Witte periode, 1908-14) en schilderde hoekjes van Montmartre, in grijze en witte tonen, die de atmosfeer voortreffelijk weergeven, zoals Le Moulin de la Galette (1914), grote straat in Montrouge bij Parijs (1914), Kathedraal van Bayonne en Montmartre (1914). (Summa)

Biografie
Utrillo kwam als buitenechtelijk kind ter wereld van de schilderes Suzanne Valadon en werd in 1891 geadopteerd door de Spaanse schilder en journalist Miguel Utrillo y Molins.

Na een door drankzucht en haar gevolgen overschaduwde jeugd begon Utrillo in 1902, gestimuleerd door zijn moeder, te schilderen in de trant van Pissarro. Aanvankelijk alleen zijn directe omgeving: de Parijse voorsteden en stadsdelen Montmartre, Montmagny en Pierrefitte. Deze periode duurde tot ongeveer 1906 en wordt gekarakteriseerd door donkere, verzadigde tonen.

De meest bekende werken van Utrillo komen uit zijn zogenoemde 'witte epoque', die van ca 1907 tot 1914 duurde. Qua thema schilderde hij vooral huizen, café's en kerken waarin het landelijke karakter, het verlatene, vaak armoedige van het Parijse stadsbeeld tot uiting kwamen.

In deze periode wilde de kunstenaar een zo getrouw mogelijke weergave van de werkelijkheid geven. Dit ging zover dat hij bijv. zand en gips door zijn verf mengde, om deze materialen zo goed als mogelijk in zijn werk uit te laten komen. Hij schilderde volkomen onafhankelijk van enige andere kunstrichting.

1n 1909 exposeerde Utrillo op de Salon d'Automne.

In 1913 had hij zijn eerste solo-expositie in de Galerie Eugene Blot.

Na 1919, zijn 'Kleurrijke Periode', veranderde zijn kleurstelling en gaf hij de voorkeur aan een wat krachtiger palet.

Werken:
. Montmartre en de Sacré-Coeur, 46x34, Keulen, Wallraf-Richartzmuseum
Hier overheerst het wit in het palet van Utrillo. Een lichtend diep wit, dat noch vaal noch plaasterachtig aandoet. Een enig en toch gevarieerd wit, dat aan het doek eenheid geeft tegelijk met verscheidenheid. Schone zwarte tinten, doffe en besliste groene tonen en enige sierlijker kleuren doen dit wit nog meer uitkomen. Het schittert met een bijna hallucinerende kracht. De tekening is ietwat onzeker en beverig, maar de massa's zijn krachtig opgesteld. Zij zijn regelmatig en laten zich gelden als een geheel van ruime vlakken, die door de onbepaalde tonen modulatie juist in de lucht worden geplaatst. (Sneldia)

. De kerk Saint-Séverin in Parijs, ca. 1913, olieverf op doek, 73x54, Washington, National Gallery of Art, Stichting Chester Dale

. Moulin de la Galette, 1914,

. Quai d’Anjou, 1925, olieverf op doek, 54x72, Rome, Galleria Nazionale d’Arte Moderna
Begaafd met een aangeboren schildersinstinct werd Utrillo de portrettist van de stadswijk en zijn architectuur. De schilderkunst was hem, de alcoholist, als therapie voorgeschreven door zijn moeder Suzanne Valadon, die eerst model was en later zelf een gewaardeerd schilderes werd. De aanvankelijk sombere weergave van Parijs door Utrillo werd lichter in de volgende beroemde "witte periode", toen de schilder gips en lijm door zijn verf mengde. Het gezicht op de Quai d’Anjou met zijn zachte kleurnuances hoort bij een fase, waarin Utrillo veel naar prentbriefkaarten schilderde. (Kalender Hoechst 1993)


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 37.