kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 03-03-2011 voor het laatst bewerkt.

Nancy Spero

Foto (detail) van Nancy Spero in haar atelier in New York, 1973.

Amerikaans beeldend kunstenaar geboren 24 augustus 1926 in Cleveland Ohio, gestorven 18 oktober 2009 in Manhattan.

Nancy Spero was een Amerikaanse kunstenares en feministe, wier kunst zich richtte op de realiteiten van politiek geweld.

Biografie
Nancy Spero wordt geboren op 24 augustus 1926 in Cleveland Ohio. Van 1945-49 studeert zij aan het Art Institute van Chicago, waar zij de schilder Leon Golub ontmoet, die later haar man zal worden. In 1949/1950 verhuist Spero naar Parijs, waar ze aan de École des Beaux Arts studeert en in het atelier van André Lhote.

In 1951 trouwt zij met Leon Golub, met wie zij 53 jaar getrouwd blijft tot aan zijn dood in 2004, en vestigen zij zich in Chicago. Ze krijgen drie zoons Philip en Paul, die in Parijs geboren worden en Stephen, die in Swarthmore geboren wordt. Spero en Golub reizen naar Europa op zoek naar een gevarieerder kunstwereld, een alternatief voor het abstract expressionisme, de heersende beweging in de V.S.
Van 1956 tot 1957 wonen en werken zij in Italië. In Florence en Ischia raakt Spero geïntrigeerd door de klassieke kunstbronnen zoals de Etruskische en Romaanse fresco's en sarcofagen, die haar latere werken zullen beïnvloeden.

Black Paintings
Ze verhuist in 1959 naar Parijs, waar de familie tot 1964 blijft. Spero werkt in New York, Chicago, Ischia, Florence en Parijs aan composities met vereenvoudigde vormen. In Parijs dompelt Spero zich onder in het Europese existentialisme en produceert een aantal olieverfschilderijen waar ze in Chicago al aan begonnen was, haar serie getiteld Black Paintings sombere olieverfschilderijen met als thema's nacht, moederschap, erotiek en hoeren en hybride (mens en dier) vormen. In 1962 heeft Spero haar eerste solotentoonstelling in Galerie Breteau in Parijs.

The War Series
In 1964 keert Spero terug naar de V.S. en vestigt zich in New York, waar ze enorm geraakt wordt door de beelden van de Vietnam oorlog die uitgezonden worden op de televisie.
Om vat te krijgen op deze realiteiten ontwikkelt Spero, die kunst altijd als onafscheidelijk van het leven heeft gezien, karakteristiek politiek werk. Polemisch doch symbolisch, combineert zij het tekenen en schilderen evenals technieken als collage en grafiek, zelden geassocieerd met traditioneel Westerse denkbeelden over hogere kunst en meesterschap.
Haar werk wordt een stem die de oorlog en zijn consequenties veroordeelt en zij gaat papier gebruiken in plaats van canvas. Spero schildert helikopters, swastika's, fallisch gevormde bommen en nucleaire explosie's. Verontwaardigd door de verschrikkingen van de Vietnamorlog en door de dominantie van de Pop Art en de de Minimal Art in de V.S. vervaardigt zij in de periode 1966-70 haar reeks The War Series, met zijn afbeeldingen van gevechtsvliegtuigen en helikopters als enorme fallische insecten. De serie legde een verband tussen militaire macht en seksuele roofzuchtigheid, maar omvatte ook vrouwen onder de aanvallers.
Voorts is Spero actief betrokken bij de artistieke en politieke activiteiten van de Art Workers Coalition (een mannenbolwerk).

Codex Artaud
Het jaar 1969 is ook een belangrijk jaar in Spero's carrière, het is het begin van haar werk over de Franse geesteszieke dichter Antonin Artaud, die zichzelf als outcast van de maatschappij zag.
Het introspectieve en gekwelde Codex Artaud in 1971-72, een serie gemengde beelden van gebroken lichamen en hiërogliefische monsters met transcriptische schriften van Antonin Artaud. In enige mate reflecteert het werk Spero's eigen gevoel van uitsluiting van een kunstwereld, die het karakter heeft van een mannenclub.
Met Codex Artaud plaatst zij segmenten van de auteur, getypt of geschilderd in gouache, in werken die doen denken aan Chinese rolschilderijen of Egyptische papyrusrollen.
In 1969 sluit Spero zich aan bij de groep Women Artists in Revolution een protest tegen de onderrepresentatie van vrouwelijke kunstenaars in het kunst establishment (de Art Workers Coalition).
In 1972 is Nancy Spero medeoprichtster van de eerste coöperatieve galerie voor vrouwen in New York de A.I.R. oftewel Artists in Residence.

Vanaf 1974 richt Spero zich in haar kunst op het thema vrouw, op afbeeldingen van vrouwen als onderdeel van de geschiedenis en als symbolen in de kunst, de literatuur en de mythen. Op horizontale rollen, gemaakt van geplakte vellen papier, stelt zij een lexicon van figuren samen van het oude Egypte, Griekenland en India en het Ierland van voor Christus tot de hedendaagse wereld en vertoont ze in niet lineaire vertellingen. Haar werk Torture of Women (1974-1976) bestaande uit 14 delen, brengt figuren uit de oude kunst en woorden uit rapporten van Amnesty International over martelingen samen als illustratie van geweld tegen vrouwen als zijnde een universele staat. Nancy Spero zelf beschouwde dit werk als haar eerste expliciete feministische werk. Er zullen nog vele andere volgen, echter gaandeweg beeld ze de vrouwen minder uit als slachtoffer en meer als heroïsche vrije sensueel dansende personen.

Spero krijgt relatief weinig aandacht van de kunstwereld tijdens het eerste deel van haar carrière, doch in de jaren tachtig en negentig, wanneer politiek en sociaal geëngageerde kunst aan terrein wint, krijgt haar werk meer bekendheid en heeft ze solotentoonstellingen in het MOCA (Museum of Contemporary Art in Los Angeles) in 1988 en het MoMA in New York in 1992. In 1997 neemt Spero deel aan Documenta 10 in Kassel.

Inmiddels heeft haar werk aan complexiteit en variëteit gewonnen, met z'n verwevingen van afbeeldingen met tekst, zijn tijdrovende technieken van schilderen, snijden en stempelen en zijn aanpassing van aspecten van Pop Art, Minimalisme en Color Field painting, stijlen waar ze zich eerst van had gedistantieerd.
In de jaren 1980 laat Spero het gebruik van teksten volledig los en concentreert zich volledig op het afbeelden van het vrouwelijke lichaam, met werken van naakte figuren die rennen en dansen voor de kijker. In de late jaren tachtig begint ze te experimenteren met interactiviteit en lange rollen van gevouwen papier.
Vanaf de late jaren tachtig transformeert Spero het rol-format in grootschalige muurschilderingen en totaalontwerpen voor kamers, waarbij ze stempels in plaats van traditionele schildermethoden toepast.

In 1987 organiseert het Everson Museum of Art in Syracuse een reizende retrospectieve tentoonstelling van haar werk. Spero exposeerde vaak samen met haar man Leon Golub in tweepersoons tentoonstellingen.

In 2001 voltooit Spero een mozaïek-installatie voor het metrostation aan 66th Street te Lincoln Center in Manhattan. In 2006 ondanks haar pijnlijke voortschrijdende artritis die haar al jaren belemmerde, voerde ze muurschilderingen uit voor Persistent Vestiges: Drawing From the American-Vietnam War, een expositie in het Drawing Center in SoHo. Voor een gelijktijdige solotentoonstelling in de LeLong Gallery maakte ze een gedrukte-papieren fries die gevouwen werd rondom de basis van de galerie muren. Het werk getiteld Cri du Coeur (2005) en bewerkt naar een Egyptische tombe schildering, beeldt een processie van rouwende vrouwen uit.

Kiki Smith één van de vele jongere kunstenaars beïnvloedt door Nancy Spero zei eens in een intervieuw: "Toen ik Nancy Spero's werk voor het eerst zag, dacht ik, 'Je wordt vermoord voor het maken van zulke dingen; het is te kwetsbaar. Je zult direct afgewezen worden."

Nancy Spero zelf, die zowel afwijzing als succes heeft gekend zei gewoon over werk: "I am speaking of equality, and about a certain kind of power of movement in the world, and yet I am not offering any systematic solutions."

Nancy Spero sterft op haar 83ste jaar aan hartfalen in Manhattan op 18 oktober 2009.

Van 13 oktober 2010 tot 10 januari 2011 heeft Spero een retrospectieve tentoonstelling in het Centre Pompidou.

websites:
. New York Times Obituary
. Arteselleccion
. The National Women's History Project
. Facing Nancy Spero's Demons of War at the Pompidou Center, artinfo.com


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 1830.