kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 03-11-2008 voor het laatst bewerkt.

Nedko Solakov

Bulgaarse kunstenaar, geboren in in 1957 in Cherven Briag, Bulgarije. Woont in Sofia.

Nedko Solakov is internationaal gezien een van de belangrijkste kunstenaars uit Bulgarije. Diverse malen vertegenwoordigde hij zijn land op internationale tentoonstellingen en biënnales. Solakov is bekend van zijn schijnbare grote leegruimtes, waarin je na nauwkeurig zoeken kleine handgeschreven teksten kunt vinden.

Sinds het midden van de jaren negentig becommentarieert Nedko Solakov in talrijke installaties de kunstwereld met haar meesterwerken, verzamelaars, museumdirecteuren en tentoonstellingsmakers. Veel onderwerpen die hij aansnijdt komen voort uit de praktijk van het kunstenaarsschap, uit de relatie van de kunstenaar met instituten als musea, galeries en kunstcentra. Door middel van vertellingen die vaak meerdere lagen bevatten, dwingt hij de bezoeker tot nauwkeurig lezen. Dat dit geen zware opgave wordt, is te danken aan Solakovs luchtige en onderhoudende toon. Solakov ontmantelt actualiteit en kunst door middel van zijn gevoel voor humor en geestige, bewust naïeve blik op de wereld waarin wij leven.
Niet al Solakovs werken gaan letterlijk over de kunst en de kunstwereld, maar zijn vaak ook poëtische, en dikwijls humoristisch‐absurde reflecties op sociaal‐economische problemen. Zo maakte hij voor de laatste Biënnale van Venetië een ruimtevullende installatie die een humoristisch maar toch bijtend ironisch commentaar vormt op een wapenconflict tussen Rusland en Hongarije.

Het visuele aspect van zijn teksten is minstens net zo belangrijk als de inhoud. Geschreven, in zijn eigen kenmerkende handschrift, op muren, canvas en/of doek markeren zij een ritme in de ruimte. De toon van zijn teksten is op een lichte wijze vaak tragi-komisch. Meestal verduidelijken zijn teksten niet maar zijn zij de vertelling die in beeld overgaat en omgekeerd. Deze combinatie en montage van tekst en beeld laten het abstracte en concrete (misschien wel figuratieve) in het werk van Nedko Solakov in elkaar overlopen.

Zijn fantasie en humor stelden Nedko Solakov in staat om te ontsnappen aan de officiële greep op de kunst van het Bulgaarse communisme. Eén van zijn meest gebruikte methodes was de personificatie: hij deed alsof de dingen om hem heen gedachten en gevoelens hadden – als de fantasie wordt buitengesloten uit de kunst, vindt die wel haar weg naar het alledaagse leven. Dit leverde hem eindeloze verhalen en beelden op die buiten het officiële kunstcircuit commentaar gaven op het regime. Ook na de val van het communisme bleef hij gebruik maken van het alledaagse om zijn zeg te doen over de kunst[wereld] en de maatschappij. Opvallend daarbij zijn de spitsvondige en tegelijk ontwapenende teksten; Solakov spreekt de toeschouwer aan en nodigt hem uit tot een dialoog met zijn werk. - (Biografie
Hij studeerde in 1981 af aan de Kunstacademie in Sofia, Bulgarije.

Vanaf het begin van jaren 1990 heeft Nedko Solakov uitvoerig tentoongesteld in Europa en de Verenigde Staten. Het werk van Solakov was te zien op de Aperto '93 (Biënnale Venetië)'; de 48e, 49e en 50e Biënnale van Venetië; de 3e en 4e Biënnale van Istanbul; Sao Paolo '94; Manifesta I in Rotterdam; de 2e en 4e Gwangju Biënnale; de 5e Biënnale van Lyon; Sonsbeek 9 in Arnhem; de 4e en 5e Biënnale van Cetinje en de 1e Lodz Biënnale.

Tijdens Manifesta 1 (Rotterdam 1996) toonde hij in het Natuur-Historisch museum zijn installatie This is me, too.... Foto's, teksten en video's voerden de bezoeker mee de wondere wereld van Nedko Solakov in. Zo verhaalde een tekst van zijn ervaringen als sneeuwvlok en toonden foto's hem in een donzen wit pak.

tekeningen, 28 collages, 23 foto's, 5 maal acryl/olie op karton, 16 kleden, 20 plastic figuren in vitrine, 3 video's en protocol
Foto’s, teksten, video’s, tekeningen, schilderijen en objecten gunnen ons een blik op de bizarre alter ego’s van de kunstenaar: dit ben ik, ook…. Solakov probeert namelijk om andere gedaanten aan te nemen en zo zijn verhouding tot de maatschappij te veranderen: “Normaal gezien droomt iedereen ervan ‘iemand anders’ te zijn: een bekende acteur, een dappere ridder, een rijke held… Ik wil ‘iets anders’ worden – ‘iets’ wat ik ken van mijn oude schoolboeken, van de collecties van natuurhistorische musea of gewoon van de levenloze natuur.” De kunstenaar stelt zich voor dat hij op deze manier [als een opgezette eend of een sneeuwvlok bijvoorbeeld] misschien een betere relatie met zijn omgeving kan opbouwen. De teksten die Solakov zelf op de muren heeft geschreven, vormen een bepalend element in de ruimte. Ze dragen niet alleen inhoudelijk bij tot het werk, maar ook visueel: zijn handschrift brengt ritme in het geheel. De teksten zijn niet opgevat als een handleiding of iets dergelijks; ze brengen de verhalen van de kunstenaar, net als de beelden. Woord en beeld versterken elkaar. Zo vertelt een tekst over zijn ervaringen als sneeuwvlok, tonen foto’s hem in een wit donzen pak en hangt het pak zelf ook ergens in de ruimte.

1998 - In zijn werk voor de Vleeshal, 'A Quiz', is het uitgangspunt een droom. Een van de standbeelden in de Vleeshal, zo geeft een tekst op een groot doek aan, heeft de kunstenaar in diens droom een idee toevertrouwd. Al jaren is hij bezig geweest de exacte grondpositie te bepalen van de sluitstenen in het plafond. En hij kan de kunstenaar verzekeren dat dat geen eenvoudige opgave is. Hij adviseert de kunstenaar de bezoekers uit te dagen de plaats van deze sluitstenen te lokaliseren op de vloer alsof die een spiegel is. En de winnaar moet een beloning in het vooruitzicht gesteld worden: 5 kg van het beste vlees bij de beste slager b.v.
In A Quiz wordt de bezoeker daadwerkelijk uitgenodigd de ruimte aan de hand van een numerieke maatverdeling te beproeven en de gevraagde coordinaten van 4 sluitstenen op een formulier in te vullen. Hij die het juiste antwoord heeft gegeven krijgt de hoofdprijs: 4 originele tekeningen van Nedko Solakov, 5 kg van het beste vlees bij de beste slager uit Middelburg en een jaar gratis entree tot de Vleeshal. Hoewel de inrichting van de Vleeshal praktisch is en erop gericht de bezoeker zijn weg door de gestelde (amusements)vraag te laten vinden is zij tegelijk autonoom en sculpturaal. De verschillende elementen zoals de vitrine met de prijzen, het voorbeeld-touw met schietlood, de kluis voor de formulieren, de bordjes die de vloer in een raster verdelen enz. transformeren de ruimte en scheppen een sfeer waarin ernst, scherts en ironie onontwarbaar met elkaar verbonden zijn. In die mengeling is het moeilijk uit te maken wat de boventoon heeft: de ironie van het spel, de ernst van het sculpturale meten of de scherts van de handeling. De absurditeit van de vertelling maakt het werk ook tot een commentaar op de drang tot vermaak in onze samenleving.

2003 - In 'Mess', de tentoonstelling in De Appel, toont Solakov 'A (not so) White Cube', waarin hij zich zowel buiten als binnen de kunstwereld begeeft met humoristische tekeningen en commentaar die op de witte muren van de tentoonstellingsruimte worden aangebracht. Als de bezoeker de ruimte betreedt, ontstaat de indruk dat er helemaal geen tentoonstelling is, alleen vreemd uitziende knielende mensen in een lege ruimte.
- 'Wallpaper' maakt dezelfde indruk van een lege ruimte, maar met een onverwacht, kitscherig bloemetjesbehang waarop Solakov tussen de guirlandes en bloemendecoratie minuscule tekeningen en teksten heeft aangebracht.
- In zijn site-specific installatie 'Curators as Artists' zal Solakov de studenten van het Curatorial Training Programme (CTP) van De Appel in ongebruikelijke artistieke activiteiten betrekken door ze te vragen op het idee van de 'Black Box' te reageren.
- Het grootste werk, dat '20.10.2001' heet, is een werk waarin het gezond verstand afwezig lijkt. In München, Venetië, Dublin en Glasgow vonden gelijktijdig dezelfde vreemde performance-acties plaats met vier keer twee schilders die de muren beschilderden terwijl de kunstenaar in zijn atelier in Stockholm de handelingen van de schilders nabootste. Het uitgangspunt voor '20.10.2001' was zijn project 'A life (Black & White)' (1998-2002), waarin twee schilders voortdurend de muren van de ruimte zwart en wit overschilderen, dagen achter elkaar en dat gedurende de hele tentoonstelling. Maar '20.10.2001' is niet alleen een registratie van 'A life (Black & White)' op verschillende locaties: een simultane presentatie van negen mensen die een Sisyphus-achtige taak uitvoeren.

Solotentoonstellingen in het Museu do Chiado in Lissabon; Stichting De Appel te Amsterdam; het CCA in Kitakyushu, Japan; het Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofia te Madrid; het Israël Museum in Jeruzalem en het Centre d'Art Santa Monica in Barcelona.

In 2003-2005 werd een uitgebreide mid-career, "A 12 1/3 (and even more) Year Survey" gepresenteerd in het Casino Luxembourg, het Rooseum in Malmö en het O.K Centrum in Linz.

25/08/2005 <> 10/04/2005: Galerie Tanya Rumpff - 'Garbage People, 2005'
In zijn tweede tentoonstelling bij Galerie Tanya Rumpff presenteert Nedko Solakov een serie van zeven werken van 120 x 120 cm, zwarte inkt en permanente viltstift op lambda print, bevestigd op dibond. In samenwerking met fotograaf Angel Tzvetanov nam Solakov foto's van verspreid liggend afval naast zeven afvalcontainers in de buurt van zijn appartement in Sofia. In verband met een driedaagse staking waren de containers overvol en luiers, luxe tasjes van modehuizen, sinaasappelschillen, brillen, een doos van een whiskyfles en een kunstgebit lagen op straat. Deze stillevens werden exact zo aangetroffen als ze nu in de galerie te zien zijn.
Zoals altijd het geval is bij het werk van Solakov, is ook Garbage People op verschillende niveaus te lezen. Van veraf waardeer je de werken als foto's. Als je dichterbij komt, dan blijkt er op microformaat een hele nieuwe wereld tevoorschijn te komen. De kunstenaar maakte piepkleine tekeningen op het gladde oppervlak van de zeven prints met zwarte inkt en permanente viltstift in wit, rood en zilver. In deze landschappen lijken de talloze scènes en teksten tevoorschijn te komen vanuit de plooien en de schaduwen van het afval. Solakov's verhaaltjes zijn tegelijkertijd humoristisch, cynisch en poëtisch.
Het afval krijgt een nieuw leven met de Garbage People: spijkers hebben in deze wereld een geslacht; ze zijn "male", "female" of van beiderlei kunne; een vrouw met 6 handen heeft 3 echtgenoten; er zijn hier moeders met kinderen: "if you go again in the out of focus area I tell your father"; er bevindt zich een bordeel met slechts één madame, er speelt zich "a heart-breaking story on 3 ghosts" af en er wordt over kunst gesproken: "She had this dream to be a part of Dürers' drawing". Een paar figuurtjes worden gekenschetst als "J. Bosch fans". Solakov's typische mierachtige wezentjes bevolken dit vuilnislandschap met rivieren en valleien, samen met buitenaardse wezens, geesten en winnende spermatozoïden. Drie plooien in een plastic zakje worden de grootste bergen in dit micro-universum. "The world is magnificent my dear" zegt de ene bewoner tegen de ander.

2007 Documenta 12
Een goede ouderwetse tekenaar op Documenta? Jazeker, dat kan. De Bulgaarse kunstenaar Nedko Solakov presenteert in Kassel een schitterende reeks tekeningen over alle mogelijke en vooral onmogelijke vormen van angst. Hij paart de beklemmende sfeer van een Kubin aan de virtuoze satirische inslag van de karikaturisten uit het voormalige Oostblok.
Solakov is veel meer dan een tekenaar. Hij gebruikt zowat alle media en maakt ook schilderijen, foto's en installaties. In 1990 deed hij in zijn land stof opwaaien met een installatie bestaande uit fictieve fiches, waarin hij zijn medewerking met de Bulgaarse geheime dienst openbaar maakte. Die installatie, aangevuld met een video, is deze zomer eveneens in Kassel te zien.
Solakov is er niet bepaald fier op dat hij onder het communistische regime informant voor de politie speelde en zijn medeburgers bespioneerde. Veel Bulgaren deden hetzelfde. De dossiers werden nooit vrijgegeven. Met zijn werk wilde Solakov zijn 'jeugdzonde' erkennen en het verdrongen verleden bespreekbaar maken.
Maar de echte voltreffer van deze kunstenaar is zijn reeks van 99 tekeningen over angst. Het is een dolzinnige verzameling van penibele situaties, waanvoorstellingen en ongemakken uit het dagelijkse leven.
Solakov tekent zijn 'angsten' met veel raffinement en relativeert zichzelf met satirische toelichtingen op de rand van elk blad. Zijn fantasie lijkt onuitputtelijk, zijn visie op het menselijke bedrijf is haarscherp.
Het werk van de Bulgaar valt niet alleen op door zijn kwaliteit, maar ook omdat het een van de weinige grappige bijdragen is op deze bloedserieuze Documenta. Solakov verkent de donkere kronkels van de menselijke geest, maar hij kent ook de remedie van de bevrijdende lach. - (installatie ‘The Collector of Art’ (Afrikaanse hut, compleet met rieten dak, zandbodem, zebravel en fake Afrikaanse parafernalia, waarin een volledige verzameling échte hedendaagse kunst uit de S.M.A.K.&#8208;collectie gestouwd staat. Door te suggereren dat deze hedendaagse kunst verzameld werd door een Afrikaan, neemt Solakov niet enkel de van oudsher, voornamelijk westers georiënteerde kunstwereld op de korrel, maar neemt hij in één beweging ook het clichébeeld mee dat diezelfde wereld nog steeds van Afrika heeft.

Websites:
. www.nedkosolakov.net


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 38.