kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 01-05-2008 voor het laatst bewerkt.

Neo-Dada

Neo-dada (of pre-pop of proto-pop)

Het voorvoegsel 'neo' (nieuw) wijst op de wederopbloei van een eerdere trend of opvatting. Zo werd aan het eind van de jaren vijftig de term neo-dada gebruikt ter typering van het werk van kunstenaars die teruggrepen op de oorspronkelijke dada-beweging en objets trouvés in hun schilderijen incorporeerden.

Neo-dada, de Amerikaanse tegenhanger van het Europese Nouveau realisme, kenmerkt zich door het gebruik van bestaande motieven zoals vlaggen, kaarten en getallen, populaire afbeeldingen zoals bijvoorbeeld strips en beelden uit de massamedia. De stijl wordt wel beschouwd als voorloper van de Pop art. In de kunstwerken van het neo-dada is echter geen bespiegelend element aanwezig ten aanzien van de consumptiemaatschappij. De realiteit en maatschappij worden geaccepteerd zoals ze zijn, en op een esthetische wijze in de kunstwerken ingebracht.

Met de collage en de assemblage hadden Braque en Picasso de werkelijkheid in de kunst gebracht. Die technieken werden later door dadaïsten en surrealisten gretig toegepast. Marcel Duchamp’s antikunst programma leidde de jongere kunstenaars terug naar Dada en vooral specifiek naar Kurt Schwitters. Twee leidende Amerikaanse kunstenaars, Robert Rauschenberg en Jasper Johns, waren de meer duidelijke erfgenamen van Duchamp en Schwitters. De kunst van deze belangrijke voorlopers van Pop art wordt ook wel Neo-Dada genoemd.

Tot op heden hanteert men de termen neodada en pop art door elkaar. De term neodada leidt tot verwarring, omdat de pop-kunstenaar in tegenstelling tot de dadaist onder meer een positieve en affectieve houding heeft ten opzichte van de moderne maatschappij. Ook al benadert hij zijn onderwerp soms op humoristische wijze, de pop-kunstenaar is nooit satirisch of negativistisch.

Neo Dada wordt soms ook wel gebruikt als een algemene overkoepelende term voor een aantal nieuwe Pop Art-stijlen die in de jaren vijftig en zestig opkwamen, zoals Nouveau Réalisme en in het bijzonder de beweging Funk Art (zie Kienholz).

Vertegenwoordigers neo-dada: Jasper Johns en Robert Rauschenberg.
Pop art, zeker gedurende de jaren zestig, had een zeer natuurlijke aantrekkingskracht voor Amerikaanse kunstenaars, die in een nog industriëlere en commerciëlere omgeving leefden dan de Britten. Toen ze zich de vele mogelijkheden in hun alledaagse omgeving realiseerden in het creeren van een nieuw onderwerp, was het resultaat een veel brutalere en agressievere kunst, dan die van hun Europese tegenhangers.

Rauschenberg gebruikt alledaagse voorwerpen in zijn kunstwerken, waarbij esthetische overwegingen als wel de toevalligheid van samenstelling een rol spelen. In zijn vroege werken combineerde Rauschenberg zijn eigen schilderijen met tijdschriften, opgezette dieren of autobanden. De manier waarop de objecten beschilderd waren, leek nog sterk geïnspireerd door het abstract-expressionisme. Johns legt zich toe op de vormentaal van utiliteitsobjecten en tekens.

Websites: members.home.nl/kunstna1945, home.wanadoo.nl/jensink, hagen.let.rug.nl


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 1693.