kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 04-01-2010 voor het laatst bewerkt.

Neorealisme


De internationale beweging die halverwege de jaren vijftig ontstond in Engeland en Amerika en gekenmerkt wordt door de gedachte dat de werkelijkheid wonderlijker is dan de fictie, wordt met een algemene term neo-realisme genoemd.

In het neorealisme is niet het persoonlijke gevoelsleven maar de dagelijkse realiteit een belangrijke inspiratiebron. Voor Howard Kanovitz betekent het realisme in de schilderkunst 'het herkennen van iets waar we nooit echt naar gekeken hebben, een schokkend stukje van de zichtbare en psychologische realiteit dat niet zomaar gereduceerd kan worden in de wens om dingen naar de natuur te schilderen'.

Eind jaren '60 ontwikkelde zich het Fotorealisme of Hyperrealisme als reactie op de Poptical-art en fotografie. Fotorealisten waren gefascineerd door de wijze waarop de werkelijkheid kon worden weergegeven. Alles op het schilderij was bij hun even scherp; scherpte-diepte-verschillen, als bij een foto, ontbraken. Fotorealisten hadden een voorkeur voor glimmende objecten en weerspiegelingen, hetgeen de ruimtesuggestie versterkte.

Duane Hanson gaf het Hyperrealisme vorm met zijn 3D-objecten. Van kunststof maakte hij levensgrote en levensechte figuren, netjes gekleed en voorzien van de alledaagse accessoires. De bijna tastbare echtheid veroorzaakte bij toeschouwer een schokreactie. Hanson portretteerde met zijn werk op karikaturale wijze de burgerlijkheid van de gewone Amerikaan.

De veelzijdige Gerhard Richter gebruikte allerlei stijlen door elkaar, waaronder ook het Hyperrealisme. Hij gebruikte foto's uit kranten en familie-albums die hij op een bewust onscherpe manier afbeelde. In zijn kleurige Stimmungsbilder zijn sferische landschappen, wolkenluchten, zeegezichten te zien die een provocerende esthetiek uitstralen.

Poptical-art is een van de bekendste vormen van neorealisme, maar in de kunstkritiek wordt over het algemeen de uiterste vorm van het neorealisme, het fotorealisme, direct met de term neorealisme aangeduid.

Neorealisme is echter niet eenvoudig te definieren. De voormannen van deze stijl, zelfs zij die de fotografie gebruiken, zoals de schilders hun schetsboek, maken het moeilijker. Hun creatieve werk begint reeds bij de keuze van het motief, de selecties van de foto's, die ze vaak zelf gemaakt en gemanipuleerd hebben.
De Neorealisten profiteerden wel van de verworvenheden van de naar esthetische naar autonomie strevende fotografie, maar in de vraag over in hoever zij hier afhankelijk van waren, moet je stellen, dat ook de Impressionisten reeds geïnspireerd werden door de daguerrotypen van hun tijd en de invloed van de fotografie van Marcel Duchamp en het dadaisme ook een feit is. Het is in de kunst dus heel gewoon dat nieuwe media gebruikt werden bij de keuze en voorbereiding van hun motieven.

Ook wordt er wel onderscheid gemaakt tussen het de menselijker Europese en de overdreven Amerikaanse variant van het fotorealisme (Harald Szeeman).

Kunstenaars die wel onder het neorealisme in de engere zin van het fotorealisme worden geschaard zijn o.a.; Bernard Buffet, Philip Pearlstein, Stanley Spencer, Lucian Freud, Richard Estes, Don Eddy, Ralph Goings, Robert Cottingham, Malcolm Morley, Howard Kanovitz, Chuck Close, Alex Colville, Franz Gertsch, Michelangelo Pistoletto, Jacques Monory en in de wat minder engere zin Gerhard Richter.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 1017.