kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Pablo Pijnappel

Nederlandse nationaliteit, studeerde in 2003 af aan de richting VAV van de Rietveld Academie.

Zijn Eindexamenfilm, "1921-1977 1979-" (9 min), was onderdeel van verschillende filmfestivalprogramma's in binnen- en buitenland, en werd op televisie uitgezonden door de VPRO in het kader van het World Wide Video Festival.

De film is het verhaal van een jonge man die de wereld doorkruist op zoek naar zijn moeder. Uiteindelijk vindt hij zijn identiteit in een vreemd land. Vanaf dat punt gaat de film verder met de kleinzoon van de man die zijn eigen zoektocht begint. De film krijgt een bijzondere sfeer door de melancholische stem van de filmmaker die het verhaal zelf vertelt. In dit enigszins autobiografische verhaal maakt hij gebruik van oude videofragmenten uit het (Braziliaans/Nederlands) familie-archief. Pablo Pijnappel zoekt in "1921 - 1977 1979 -" naar verleden, herinnering en identiteit, maar compenseert de belegen filmvorm met enige zelfrelativering.

'Andrew Reid'
De film "Andrew Reid" (20 minuten) is een telefoongesprek tussen de hoofdpersoon (kunstenaar zelf) en een tweede persoon (stiefvader). De in Portugees gesproken gesprekken worden afgebeeld in het Engels waarbij de tekst het beeld vervangt. De personen doen de hele film door herhaalde pogingen om tot een afspraak te komen wat steeds mislukt door smoezen en uitvluchten van de tegenspeler. De tekst wordt regelmatig afgewisseld met het uitzicht vanuit de woning van de hoofdpersoon, waaruit het voortschrijden van de tijd blijkt. Ook wordt de film afgewisseld met compilaties van klassieke speelfilms die betrekking hebben op de bewogen geschiedenis van de Braziliaanse gesprekspartner. Met zijn tweede film bewijst Pijnappel dat het thema van de verloren identiteit tot een sprankelende en onverwachte film kan leiden. Andrew Reid mixt de gemankeerde communicatie tussen een stiefzoon en -vader met een beeldenkluts waarin het leven van de stiefvader al snel mythische proporties aanneemt.

2004 Galerie Fons Welters - Film te zien in Playstation.
De Rietveldstudent Pablo Pijnappel maakte een fake-documentaire over de niet-bestaande Andrew Reid.
De regisseur probeert eindeloos telefonisch in contact te komen met Reid. De film bestaat uit die telefoongesprekken, waarvan de teksten te lezen zijn tegen een zwarte achtergrond. Daarnaast zien we zorgvuldig geselecteerde fragmenten uit filmklassiekers. Zo kan in ruim een half uur toch een portret van een imaginaire vrijbuiter ontstaan.

2005 Stedelijk Museum Bureau Amsterdam (SMBA) - Felicitas (installatie) (T/m 26 juni)
Guest curator: Xander Karskens.
Felicitas is een film- en dia-installatie waarin de kunstenaar zijn onderzoek voortzet naar personen die een belangrijke rol in zijn leven hebben gespeeld. Felicitas is een persoonlijke vertelling over een enigmatische Braziliaanse vrouw, die een familievriendin was en een verketterde antropologe- naast een meeslepend biografisch document ook een onderzoek naar de grenzen van de cinematografische vertelling.

Na "1921-1977 1979-" en "Andrew Reid" is Felicitas het derde en meest omvangrijke filmwerk in Pijnappels nog jonge oeuvre. Felicitas reconstrueert het levensverhaal van Felicitas Baer (1910-2003), die tijdens de Tweede Wereldoorlog Duitsland ontvluchtte en zich in Brazilië vestigde. Al snel onderscheidde ze zich als sterk geëmancipeerde vrouw in een aantal sterk uiteenlopende disciplines – zo was ze onder andere verpleegster bij het Rode Kruis, hondentrainster, danseres en antropologe. Op latere leeftijd zou Felicitas een bekende verschijning worden in Copacabana, en een vriendschap ontwikkelen met Pijnappels ouders.

Het kunstenaarschap van Pijnappel heeft zich tot op heden voornamelijk gericht op het ontwarren van het web van feitelijke geschiedenis en persoonlijke interpretaties. In Felicitas maakt de kunstenaar gebruik van gevonden filmmateriaal en zelf gedraaide beelden, foto's uit de nalatenschap van zijn onderwerp, en interviews met mensen uit de directe omgeving van Felicitas. Pijnappel is niet uit op ontrafeling van de mythe die Felicitas rond haar eigen persoon heeft gecreëerd, maar tracht via omtrekkende bewegingen haar geschiedenis te traceren, om daarmee tegelijkertijd toegang te krijgen tot een deel van zijn eigen herkomst.

De vermenging van biografische feiten en al dan niet gekleurde herinneringen en verhalen uit de tweede hand is een belangrijk onderdeel van Pijnappels strategie, die daarmee fictieve elementen in het werk introduceert en het speculatieve aspect van biografische geschiedschrijving benadrukt. Pijnappel laat verschillende mensen uit Felicitas' omgeving aan het woord over periodes uit haar leven, waarbij vanzelf verschillende versies van de hoofdpersoon worden gevormd zonder tot één definitief personage te geraken.

De installatie deconstrueert bestaande cinematografische conventies, en is in belangrijke mate een onderzoek naar de grenzen van de non-lineaire narratieve film – found footage en zelf gedraaid filmmateriaal worden op intuïtieve wijze gecombineerd met stilstaand beeld, voice-over en ondertitels. De narratieve ruggengraat van het werk wordt gevormd door diaprojecties van foto's met ondertitels die scènes uit Felicitas' leven beschrijven. Formeel verwant aan fotoroman-films als Chris Marker's La Jetée, gebruikt Pijnappel de verbeeldingskracht van het geschreven woord tegen de achtergrond van statische foto's om een verhaal te construeren. Zo levert Felicitas een gefragmenteerde cinematografische ervaring, waarin de toeschouwer wordt uitgenodigd zijn eigen, persoonlijke versie van een hoogst particuliere geschiedenis samen te stellen.

Zie ook nieuwsbrief N° 86 SMBA en http://www.filmfestivalrotterdam.com/


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 1029.