kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Patrick van Caeckenbergh

Belgische Conceptueel kunstenaar, beeldhouwer, keramist, collagist, geboren te Aalst, leeft en werkt in Sint-Kornelis-Horebeke, België.

Opleidingen
Keramiek aan de Academie te Aalst o.l.v. M. Muylaert (1977-1980), beeldhouwen aan de Academie te Gent (1980-1984).

Patrick Van Caeckenbergh werkt vanaf de jaren tachtig gestaag aan een barok en raadselachtig oeuvre van sculpturen en collages. Een onbedwingbare neiging tot verzamelen en ordenen spreekt uit de meer dan manshoge, absurdistische collages van afbeeldingen uit tijdschriften, waarin we monden, tepels, groenten en stukjes huid herkennen. De werken op papier vormen het perfecte decor voor de eigenaardige sculpturen van Van Caeckenbergh. Geconstrueerd uit duizenden stukjes karton of gekneed uit ongebakken (kinder)klei, lijken ze op het eerste gezicht op fantastische wezens uit volkssprookjes. Voor Patrick van den Caeckenbergh lijkt de wereld op een sprookje. Hij wil het leven zoals dat zich aan hem voordoet in beeld brengen. Niet door uit te gaan van wetenschappelijke kennis maar door zelf op onderzoek te gaan. De kunstenaar knutselt en plaatst zaken naast elkaar totdat een kakofonie van vorm en kleur ontstaat, zo kleurrijk als het leven zelf.

Van het Centre Pompidou te Parijs tot de Londense Tate Gallery, de belangrijkste musea ter wereld toonden werk van de Belgische kunstenaar Patrick Van Caeckenbergh. Toch trok de gevierde kunstenaar zich in de jaren negentig terug in een piepklein dorp in de Vlaamse Ardennen, Sint-Cornelius-Horebeke. Zonder auto, en hij rijdt niet met de auto, is het moeilijk bereikbaar. Andersom: je komt er evenmin zomaar uit.
Het leek een onmogelijke opdracht om als buitenstaander uit de grote stad in deze kleine dorpsgemeenschap aanvaard te worden. Maar het lukte de kunstenaar om het vertrouwen van de dorpsbewoners te winnen. Hij wordt door iedereen op handen gedragen en terwijl curatoren en galeriehouders smeken om nieuw werk, houdt Van Caeckenbergh zich liever bezig met het organiseren van de jaarlijkse dorpsprocessie en het in elkaar knutselen van 'kunstwerkjes' voor Jules, zijn buurman.
De liefde voor het dorp en haar bewoners is wederzijds: 'mensen vragen me waar mijn inspiratie vandaan komt maar de creativiteit die ik van deze mensen krijg zie ik als een geschenk' en 'ik kniel elke dag neer om hier te mogen leven. Het is als leven in een sprookje'.
Hij wordt een kluizenaar genoemd maar hij spreekt dat zelf fel tegen 'Ik zou een teruggetrokken leven leiden. Ik zou met niemand spreken. Terwijl ik nog nooit zoveel mensen gezien heb als sinds ik hier woon!'
Sinds Van Caeckenbergh in het dorp woont is er een rust over hem gedaald. Hij heeft geleerd te luisteren: 'Naar de oude mensen hier in het dorp, die zoveel weten. Die kennis gaat verloren, kennis over de seizoenen, smaken. Over hoe je een goed konijn kweekt. Ik luister en luister en neem het op.'

Patrick van den Caeckenbergh is een kunstenaar die álles wil bestuderen, zijn hang naar kennis is groot en onverzadigbaar. Maar de boekenkast in zijn huis is beperkt en er komt geen boek bij tenzij het de plaats kan innemen van een ander dat verdwijnt. 'Ik koester graag de illusie dat ik in die tijd, of nog eerder, zo vlak na de Verlichting, nog wel álles had kunnen weten. Nu kan dat niet meer. Er zijn zaken in deze tijd die ik nooit zal begrijpen.'
De kennis die Van Caeckenbergh opdoet, verwerkt hij in zijn collages en beelden. Bijvoorbeeld ouderwets aandoende wandplaten die een geordende wereld suggereren, maar waarin een ieder ogenblikkelijk verdwaald. Of sculpturen van wezens die, kruipend op schildpaddenvoeten of klossend op kabouterklompen, weggerukt van een andere planeet lijken. Of kastjes met honderden laatjes, bekleed met foto's van huidskleur uit tijdschriften, waarin de kennis is zoekgeraakt.

Bronnen:
Caeckenbergh is gebaseerd op het speelse inventariseren van processen in de natuur. 'De Slak' is het prototype in zijn oeuvre waarin het motief van de spiraal zich vastbijt in bijgedachten over evolutie.

1999 Mannetjes in kamerjas in Duitsland.
review in: De Financieel-Economische Tijd (Els Roelandt)

In de komende zomermaanden organiseert de Tate Gallery in Londen de tentoonstelling Abracadabra, een groepstentoonstelling waarop vijftien kunstenaars worden uitgenodigd. Een van de centrale gasten op deze expositie is de Belgische kunstenaar Patrick van Caeckenbergh. De tentoonstelling is trouwens ook genoemd naar een van zijn werken: Abracadabra is de naam van het boek dat Van Caeckenbergh in 1990 voorstelde en zoektocht van de kunstenaar naar het begrip van de wereld verbeeldt. Van Caeckenbergh brengt op de expositie aan de hand van drie werken een summier overzicht van zijn kunstproductie van de afgelopen twintig jaar.
Een globaler zicht op Van Caeckenberghs werk brengt het Kunstverein in Bonn, waar de tentoonstelling Die Schlupfwinkel loopt, een omvattend project waarin zes totaalinstallaties van de kunstenaar worden samengebracht. Van Caeckenbergh is een kunstenaar-magiër, een semi-wetenschapper die de wereld op een hoogst fascinerende en fantasierijke manier tracht te ordenen. Dat doet hij in wonderlijke installaties die als kijkdozen of boudoirs een intimistische en volledig op zichzelf staande wereld introduceren. Elke installatie van Van Caeckenbergh wordt hermetisch afgesloten van de gewone wereld. Via een tent, een scherm of andere systemen wordt het isolement gecreëerd; binnen die gesloten wereld kan de kunstenaar zijn fantasie ten top drijven. En die fantasie lijkt eindeloos. Veelal bouwt Van Caeckenbergh zijn sculpturen op met bestaande objecten die lijken weggehaald uit een laatnegentiende-eeuwse kinderkamer. Er zijn vlinders geschilderd op houten plaatjes, speelkaarten, speelgoeddiertjes uit karton, handgemaakte draaimolentjes, . Olifanten staan op klompen naast vervormde theepotten en eigenzinnige pinguïns. Al deze vreemde wezens en constructies confronteert Van Caeckenbergh met de beeltenis van zichzelf: her en der in de sculpturen duiken kartonnetjes op met de beeltenis van een volwassen bril en baard dragende man in kamerjas. De man wordt steeds uitgebeeld in een peinzende houding, kwelt zijn geest zichtbaar met filosofische vraagstukken. Het is een grappig, relativerend en wat ontroerend beeld. Aan de ingang van de tentoonstelling wordt het oudste werk van Van Caeckenbergh voorgesteld. Chapeau! (1988-1989) is een grote buishoed die als een kleerkast of koffer open kan worden geplooid. Binnenin werd een wereldkaart aangebracht, en de oppervlakte van de kaart is keurig in honderden kleine laatjes opgedeeld. Elk laatje kan je openen met een kopspeld die er als markering is op aangebracht. Naast de hoge hoed, waarvan de schedelbeschermer bestaat uit een fietshelm, ligt een opgerold tapijt, een Zwitsers mes, kortom alle benodigdheden om op een ludieke en recreatieve manier de wereld te verkennen. Door de veelheid van combinaties en associaties straalt Van Caeckenberghs intimistische kosmos verschillende sferen uit. Er is die sfeer van negentiende-eeuwse boudoirs en kinderkamers, maar ook die van de fantasierijke semi-wetenschap die in zijn verbeelding Frankenstein voortbracht, van recreatieve wandelaars en wielertoeristen die gewapend met Zwitsers mes en korte broek al wandelend de wereld verkennen, van Oosterse magie en nomadisme. Van Caeckenbergh verbeeldt in zijn werk enerzijds de complexiteit van een wereld die op een overdadige manier produceert, anderzijds illustreert hij de zoektocht van de mens naar zelfbescherming tegen deze wereld. In die zelfgecreëerde microkosmos tracht hij te leven en te overleven, maar uiteindelijk blijkt die fantasiewereld ook geen oplossing te bieden. Van Caeckenbergh houdt zich bezig met de meest fundamentele filosofische vragen, maar doet dat op een ontwapenende manier, zoals een kind dat doet als het s avonds de slaap niet kan vatten. Het denkt aan de ongrijpbaarheid van de sterren, de niet te vatten oneindigheid van het heelal, aan de redenen van ons bestaan.
Patrick Van Caeckenbergh, Die Schlupfwinkel (1979-1999), tot 27 juni 1999 in het Bonner Kunstverein, August-Macke-Platz 53119 Bonn.
Caeckenbergh!
Smoutebolleke woont in een zilveren hart dat naar soep geurt, midden tussen de spulletjes waar hij van houdt. Eigenlijk is ieders hart een smoutebollekes-huis: boordevol zaken die we vinden, verzamelen en koesteren. 'Stil Ne Keer' gaat over kleine onopvallende dingen. Van die kleine dingetjes die je nooit ziet en die plotseling uitgroeien tot iets wonderlijks. Inspiratiebron is kunstenaar Patrick Van Caeckenbergh die graag aan deze voorstelling wilde meewerken en hiervoor een nieuw kunstwerk ontwierp: een hartvormig huis.
Een beeldend project door kunstenaar Patrick Van Caeckenbergh en Wim De Winne, theaterdocent in de Kopergietery. Een mobiele voorstelling over het kleine en onopvallende in mens en natuur. Over het lang onopgemerkte dat plots uitgroeit tot iets wonderbaarlijks. Stil ne keer, om te kunnen ontdekken, met alle zintuigen.
Wim De Winne vertelt en speelt in een kunstwerk van Patrick Van Caeckenberg. Het kunstwerk maakt het verhaal, het verhaal het kunstwerk.
Eind 2001 bezocht Wim De Winne, theaterdocent in de Kopergietery, een tentoonstelling in het Bonnefantenmuseum en werd ter plekke in de ban geslagen door wat hij er zag. De tentoonstelling heette 'Stil Geluk' en was gewijd aan het werk van de Belgische kunstenaar Patrick Van Caeckenbergh. De tentoonstelling was opgedeeld in vier 'periodes', die zich ook aftekenen in het werk en het leven van de kunstenaar. Opvallend in zijn vroege oeuvre is de zucht naar verzamelen en ordenen, de wens om alles in deze wereld te bevatten en in 'schema's' onder te brengen. In de laatste 'periode' evenwel, die ook de titel 'Stil Geluk' kreeg, heeft de schematiseerzucht plaats gemaakt voor rust, verwondering, stilte...
Maar de bindende factor in dit oeuvre is het bricoleren, ofwel, in goed Nederlands: het knutselen. Deze 'passie' kreeg Van Caeckenbergh via zijn vader - een echte 'bricoleur' - met de paplepel ingegoten. Bricoleren staat bij Van Caeckenberg voor: met geringe middelen steeds nieuwe voorwerpen, installaties, constructies... in elkaar knutselen, uit pure liefhebberij. Omdat dit werk hem fascineerde nam Wim De Winne contact op met de maker, en bracht hem op de hoogte van zijn plan: een voorstelling te maken voor jonge kinderen, geïnspireerd op zijn oeuvre - in het bijzonder op 'Stil Geluk'.
Patrick Van Caeckenbergh wilde graag meewerken, en ontwierp speciaal voor deze solovoorstelling een nieuw kunstwerk: een hartvormige 'huis' waarin stil en intens wordt geleefd:
een plek om in te koken en om te kuisen en van waaruit men de dingen met verwondering kan aanschouwen;
een plek waar stil en intens gelukkig wordt geleefd;
een plek om te blijven, tot je er weg wil...
'Stil ne keer' van Wim De Winne en Patrick Van Caeckenbergh
spel Wim De Winne, dramaturgie Mieke Versyp


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 22.