kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Paul Kooiker

Geboren in Rotterdam. Woont en werkt in Amsterdam.

Opleiding
Koninklijke Akademie van Beeldende Kunsten, Den Haag
Rijksakademie, Amsterdam

Vanaf 1996 heeft Paul Kooiker o.a. solotentoonstellingen in de Praktijk Amsterdam, Paris Photo, Gemeente museum Den Haag, FOAM Amsterdam, de Kunsthal Rotterdam, Montevideo, het Fries Museum en de Vleeshal gehad.

Vanaf 1995 geeft hij ook les aan de Gerrit Rietveld Akademie, Amsterdam.

Winnaar Prix de Rome Fotografie (1996)
Het werk van Paul Kooiker bestaat vooral uit verzamelingen, waarin de beelden betekenis krijgen als onderdeel van een geheel. Opvallend in zijn fotoreeksen is de anonimiteit van de afgebeelde personen. In de fotoserie waarmee Kooiker in 1996 de Prix de Rome won, heeft dit vorm gekregen door de onscherpte van het beeld. Het werk bestaat uit een veertigtal foto's van een bos, steeds een ander bos en op verschillende momenten van de dag gefotografeerd. Op sommige foto's is een figuur te herkennen die aan het plassen is. Het werk toont een erotisch verlangen dat nauw verbonden is met het kijken en het observeren.

In 1999 verschenen twee boeken met het werk van Kooiker "Hunting and Fishing" en "Utrechtse Krop".

Gemeentemuseum Den Haag 2001
Gerard Fieret, Paul Kooiker, Arno Nollen
Op de eerste tentoonstelling van de Fotokabinetten van het Gemeentemuseum is werk zien van Gerard Fieret, Arno Nollen en Paul Kooiker. Drie fotografen die in hun foto's een bijna surrealistisch verlangen naar de vrouw in beeld hebben gebracht.
De foto's van Fieret (1924) zijn spontaan gemaakt, zonder opsmuk, bestudeerde pose of artistieke belichting. Arno Nollen (1964) let daarentegen op allerlei details als belichting, pose, uitsnede en compositie. De blik van de kijker wordt door hem zowel gestuurd als gekleurd. Paul Kooiker (1964) lijkt op het eerste gezicht wat de poses en entourage van zijn modellen betreft een positie in te nemen tussen het spontane van Fieret en de overwegingen van Nollen. Maar bij nader inzien zijn zowel achtergrond, modellen, als poses heel precies gekozen.

2001 - Paul Kooiker 'Modelstudies' - Galerie Van Zoetendaal
Zie ook: Amsterdam toont `modelstudies' van fotograaf Paul Kooiker. In deze serie van 68 op klein, vierkant formaat afgedrukte kleurenfoto's leeft Kooiker zijn fascinatie met vrouwelijk bloot uit. Kooiker laat al zijn modellen zich uitkleden, zet ze daarbij neer in vreemde, weinig erotische rek- en strekhoudingen en maakt overvloedig gebruik van kant en voile en panty-stoffen die niet verhullen, maar juist helpen bij het onthullen. De gezichten van de vrouwen interesseren de fotograaf minder dan hun forse borsten, buiken en billen. Hoofden snijdt hij veelal uit beeld, maar de lijven onderzoekt hij zo nauwkeurig en stijlvast dat je er gaandeweg een paar gaat herkennen. Zoals de dame met wie Kooiker naar de Alpen is gereisd. Op een foto hangt ze loom uit een wit raamkozijn met bloemetjesgordijnen en kijkt uit over een weide, dennenbomen, bergen. Het is zonnig. De vrouw heeft een witte lap op haar hoofd, verder is ze bloot. De foto begint bij haar brede, bleke billen, die je op een ander plaatje boven een wandelpad ziet hangen voor een onbekommerde plas in het wild. Het naakt is zo grappig en onnadrukkelijk in beeld gebracht dat je alleen maar denkt: fijn, vakantie. De dikste dikkerd komt ook op meerdere foto's voor. Plat op haar buik ligt ze op een witte tafel en probeert zichzelf op te heffen een immense klus, waarbij het vet op haar heupen en billen zich ophoopt tot een woest landschap van plooien en putten. Ondanks de inspanning blijft haar buik als een zak aardappels op de tafel liggen, maar de vrouw zet door. Ze is een toonbeeld van verbetenheid, en moed. Op een andere foto ligt ze als een met touwtjes ingesnoerde rollade van wit vlees op een bank in een smoezelig ingerichte kamer. Haar hoofd wordt aan het zicht onttrokken door een van haar enorme, achterover hellende borsten. Vingers en teentjes herinneren eraan hoe haar lijf misschien ooit bedoeld was: klein en fijn. Hoe is ze dit geworden? Hoewel ze geen van allen aan het gangbare schoonheidsideaal voldoen en Kooiker ze nergens spaart, worden de vrouwen niet te kijk gezet. De meesten tonen juist trots hun waar, of ze zijn zo bezig dat ze er geen erg in hebben dat ze poseren: eentje gespt haar schoen, een tweede raapt iets op van de vloer, nummer drie pakt iets van de tafel waar ze in haar nakie tegenaan zit. Al die doe-houdingen stralen kracht uit, en actieve begeerlijkheid: niet eentje van `pak me', maar van `kom maar op als je durft'. De enige die er slecht vanaf komt, is ook het enige magere model uit de serie. Zij staat in een kale ruimte op een betonnen vloer met alleen een grote onderbroek aan. Haar kromme rug, zichtbare ribbenkast en harige armen zijn felwit uitgelicht, haar knokige voeten met knalrode tenen wijzen schuchter naar binnen. Deze vrouw is zielig, en de foto is wreed. Kooiker houdt duidelijk meer van vlees.

Fotofestival Breda Photo 2003
Voor 'Remind' brengt Kooiker drie verzamelingen bij elkaar: een verzameling foto' van internet, een verzameling van zelf gemaakte foto's en een verzameling van in opdracht genaakte foto's.

Amsterdam, 15 september 2004
Kunstroute Staatsliedenbuurt
FLASH RIGHT, TURN LEFT
Volgens fotograaf Paul Kooiker (1964) geldt 'de schoonmaakster' als een universele mannenfantasie. Kooiker was juist bezig met een film over dit onderwerp, toen bleek dat zijn model over een tuin én een grasmaaier beschikte. Hij paste zijn concept onmiddellijk aan, en dit heeft geresulteerd in zijn eerste film, getiteld 'Grasmaaier'. Tijdens FLASH RIGHT, TURN LEFT toont Kooiker een drietal handgekleurde stills uit zijn film. Deze stills fungeren als autonome beelden, maar vormen samen, omdat ze kort na elkaar zijn ontstaan en minieme verschuivingen ten opzichte van elkaar tonen, ook een soort film.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 48.