kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Paul van Hoeydonck

Belgisch beeldend kunstenaar, beeldhouwer, collagekunstenaar, graficus, schilder, tekenaar; figuurvoorstellingen en non-figuratief

Geboren te Antwerpen 8-10-1925, Vader van Patrick van Hoeydonck (1959-1984), Medestichter van " G 58-Hessenhuis" en "Vision in Motion".

Opleiding avondcursus tekenen aan de Academie te Antwerpen (1941) en werkte ca 1950 in het tekenatelier van Jos Hendrickx. Leerde de graveertechnieken o.l.v. Dirk Baksteen en kreeg tevens raad en steun van Jack Godderis.

Paul van Hoeydonck studeerde tevens aan het Kunsthistorisch Instituut in Antwerpen. Hij volgde cursussen geschiedenis, evolutie en betekenis van kunst aan het Instituut voor Kunstgeschiedenis en Oudheidkunde te Brussel.

Hij zou vervolgens toch grotendeels als autodicact zoekend en tastend zijn eigen weg gaan. Onderging de invloed van het Vlaamse surrealisme en de pop art. Wordt vooral geïnspireerd door de gewone, dagelijkse realiteit: gezichten of lichaamsdelen van mannequins.

Hij debuteerde met geometrisch abstract werk, maar verliet deze discipline voor een warmere vorm- en materiaalbehandeling. Ook beoefende hij de assemblagekunst met voorwerpen die hij meestal aan de Antwerpse haven vond. Eindelijk evolueerde zijn werk naar een soort planetaire kunst, waarin spijkers en schroeven de lichtpunten vormen.

G58 Hessenhuis
De Belgische twintigste-eeuwse kunst kende verschillende wisselende tijdelijke allianties. In '58 nam Antwerpen de fakkel van de avant-garde over. In het Hessenhuis verenigde de groep G58 vertegenwoordigers van de monochromie, de assemblagekunst en de op-art. Vic Gentils en Camiel Van Breedam stellen hun kunstwerken samen uit afgedankte ornamenten en gebruiksvoorwerpen. Jef Verheyen is een schilder, maar hij mijdt elk spoor van zijn penseel op zijn monochrome doeken. Gecombineerd met overweldigende formaten levert dat een zeer etherische kunst op. Walter Leblanc en Paul Van Hoeydonck experimenteerden met driedimensionale ritmes in het monochrome vlak. Leblanc deed het oppervlak trillen met spiraalvormen, Van Hoeydonck gebruikte hoogsels van plexi in zijn witte velden. Pol Mara, Gentils en Van Hoeydonck zijn tevens een scharnier naar de Belgische pop-art. Ook bij ons deed de beeldenvloed uit de consumptiemaatschappij tijdens de jaren zestig volop haar intrede in de kunst. Gentils parodieerde in zijn assemblages de menselijke gebreken.

Tot ca 1961 maakte hij met plexiglas en diverse beschilderde materialen composities waarin de lichtspeling een belangrijk aandeel heeft.

Paul van Hoeydonck is bekend van o.m. assemblages die associaties oproepen met ruimtevaarders en robots. Na een periode van figuratieve, abstracte en monochrome schilderkunst ontwikkelde hij een passie voor de ruimtevaart. Hij gaf de planeten en de constellaties een plaats in zijn schilderijen. Hij schiep nieuwe mythes voor een nieuw tijdperk, waarin astronauten, sterrenstelsels en de kersverse ruimtevaart de hoofdrol speelden.

In 1960 maakte hij zijn eerste witgespoten reliëfs, die het onmetelijke van de kosmos symboliseerden. Gedreven door een geloof in de technologie en wetenschap assembleerde hij talrijke "Cybernetische mensen", "Robots" en "Astronauten". Soms drukt hij de idee van de mislukking uit door zijn figuren op te bouwen uit elektronische onderdelen en verchroomde ijzerplaten, die chaotisch in elkaar gemonteerd zijn. Sommige werken, zoals zijn Icarusfiguren, vertonen mythische associaties.

Tussen 1961 en 1963 maakte hij ‘planeten' en ‘villes futures', samengesteld uit onderdelen en serievoorwerpen van allerlei soort, o.m. uit het loodgietersbedrijf. De gehele compositie is vaak met witte verf bespoten.

Vanaf 1963 wordt de ruimtevaarder een met voorkeur behandeld onderwerp. Voor de figuren gebruikt Van Hoeydonck speelgoed- en ledenpoppen; sommige bouwt hij op met radio- en tv-ontvangstapparaten, plexiglas en allerlei materialen bewerkt met verfspuit en polyester, vanaf 1970 ook met aluminium, brons en chroomstaal.

Zijn Fallen astronaut, klein aluminium gestileerd beeldje, werd in 1971 door de bemanning van de Apollo 15 op de maan geplaatst.

16 x Icarus, 1981, Station Graaf van Vlaanderen, brons
Sinds een dertigtal jaar is hij geboeid door poppen. De moderne onderzoekers gebruiken ze om nieuwe mogelijkheden te testen, gaande van het domein van de auto-industrie tot de ruimtevaart, via de luchtvaart. De kunstenaar gebruikt ze in het artistieke domein. "16 X ICARUS" bestaat uit zestien personages die aan het plafond hangen. Ze worden verdeeld over verschillende hoogten in de richting van een planetarium.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 1916.