kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Pawel Althamer

Pawel Althamer (Warschau, Polen, 1967)

Pawel Althamer is zowel een traditionele beeldhouwer als een radicale performance kunstenaar. Hij weet in zijn artistieke praktijk deze onderling zeer onderscheidende disciplines tot een zinvolle en intrigerende synthese te brengen. Althamer 'switched' moeiteloos van traditioneel 'sculpteur' naar regisseur, van ambachtelijk werk naar de 'sophistication' van flatscreen video-installaties. De rode draad bij al deze activiteiten is het thema van de vervreemding: het verregaande isolement van het individu in de hedendaagse samenleving.

Althamer maakt onder meer folkloristisch uitziende sculpturen in de vorm van menselijke figuren opgebouwd uit natuurlijke en organische materialen zoals hooi, varkensblaas en dierlijke testikels. Schijnbaar radicaal anders zijn Althamers sociaal geëngageerde performances, acties en evenementen waarbij hij soms acteurs maar vaker individuen die aan de zijlijn van de maatschappelijke orde staan - zwervers, alcoholisten, gepensioneerden en kinderen - een rol laat aannemen die ze in het dagelijks leven niet (meer) kunnen spelen. Hoewel deze performances een onmiskenbaar politieke ondertoon bezitten, wordt het resultaat bepaald door de mate van betrokkenheid van de deelnemers, wat vaak verrassend lichtvoetig en humoristisch uitpakt. Daarnaast ontwikkelt Althamer samen met kunstenaar en vriend Artur Zmijewski indringende videodocumentaires waarin de kunstenaar zichzelf onder invloed van hallucinogene middelen laat filmen in momenten van bewustzijnsverandering.

Van 1988 tot 1993 studeerde Althamer aan de faculteit voor Beeldhouwkunst van de Academie voor Beeldende Kunsten in Warschau, de hoofdstad van Polen.

Hij begon zijn carrière met het maken van levensecht uitziende figuren van natuurlijke materialen (haar, textiel, was, enz.) werkend vanuit thema's zoals eenzaamheid, vervreemding en afzondering.

In de jaren '90 verschuift Althamers interesse naar sociale kwesties waarbij hij vooral de rol en plaats van kunst in grote steden onder de loep neemt.

Sonsbeek 93 - Pawel Althamer kijkt graag met een zeer rustige aandacht naar wat zich om hem heen bevindt. Althamers kunst gaat over de vraag hoe je de realiteit intensief kan ervaren. Hij schatgraaft in de werkelijkheid. Voor Sonsbeek 93, in Arnhem maakte hij nieuwe bankjes, die geplaatst werden in een park. Niet met het oog op een spectaculair uitzicht maar voor inzicht in wat een park bijzonder maakt: bomen, lichtval, de wind. Eigenlijk zegt Althamer dat de werkelijkheid zoals die is al bijzonder genoeg is. Als kunstenaar hoef je daar niks aan toe te voegen. Wel moet je ervoor zorgen dat anderen de werkelijkheid beter kunnen zien en ervaren.

'Voor kunstenaars is Sonsbeek 93 een alibi om iets te maken. Dat is mijn opvatting over kunst waarin plaatsgebonden identiteiten moeten worden verwerkt. Waar plaatsgebonden critici over plaatsgebonden problemen moeten gaan praten. Kunst is transnationaal, in de goede zin ontworteld en duikt heus wel op waar ze nodig is. Kunst is tegenwoordig rizomatisch en hoeft niet tot verschijnen gedwongen te worden, zodat een stad een vermeende identiteit zou krijgen. Waarom is de stad niet tevreden met de identiteit die ze heeft?
Sonsbeek 71 bewoog zich nog binnen de zelfgekozen, geaccepteerde en begrepen grenzen van wat je beeldende kunst kunt noemen, ondanks het feit dat ze haar grenzen aan het verleggen was. Nu worden er grenzen voorgeschreven waar de beeldende kunst zich naar voegen moet. Het sociale en het milieu zijn perfecte alibi's om je tegenwoordig nog kunstenaar te noemen. Kunst wordt deel van het maatschappelijk werk. Tijdens de Wederopbouw had de kunst misschien een troostende, verzachtende functie, in de jaren zeventig een opvoedende, en nu gaan we daar weer naar terug. Kunst moet nu een uitspraak doen over hoe slecht het in de wereld is. Ik zie dat als een eindpunt, maar velen zien het als een nieuw vertrek. Het vieren van de perfecte nutteloosheid is in deze tijden van political correctness het meest perverse dat je nog kunt doen.
'
Warschau, observeerde, verzamelde en documenteerde hij voorbeelden van spontane artistieke activiteiten van buurtbewoners (BRODNO, A.R. Warsaw, 1997).

Documenta X (1997)

Eén van zijn opmerkelijke recente acties bestaat uit het tijdelijk bewonen van een huisje hoog in de boom tegenover de nieuw geopende tentoonstellingsruimte van de Foksal Gallery Foundation (2001/02) in Warschau. Een vergelijkbaar boomhuisje bouwde hij vlakbij de ingang van de ‘Giardini' tijdens de Biënnale van Venetië 2003.

1999 - Twintig kunstenaars exposeren op en rond de Amsterdamse Wallen
Sommige kunstenaars worden verleid tot een blijde boodschap, zoals de Poolse Pawel Althamer die in deze omgeving waarin alles te koop is de liefde mist. Zijn door een priester ingezegende, kleine Mariakapel op een transformatiehuisje straalt (rood) licht over de Oudezijds Voorburgwal.

2004 De Kleine Biennale Poolse kunstenaar Pawel Althamer gaat over de vraag hoe je de realiteit intensief kan ervaren. Hij schatgraaft in de werkelijkheid die ons omgeeft. Pawel Althamer gaat voorafgaand aan de kleine biënnale samenwerken met het publiek. Dat wil zeggen, met een kleine groep kinderen. Ze gaan eerst op jacht naar materiaal. Naar de klusmarkt dus maar? Welnee, de straat op! De sloten langs! Want daar vind je de mooiste dingen met de lelijkste naam: "zwerfvuil". Hiermee gaan ze een bootje bouwen. Die moeten goed blijven drijven want met de bootjes wordt een race gehouden op het water bij het fort. Na afloop krijgen de deelnemers op het forteen diploma uitgereikt. Deze hele dag wordt gefilmd en tijdens de biënnale kan iedereen de videofilm van het project bekijken. Ook de bootjes worden daar tentoongesteld op heuse sokkels. Het zijn immers beeldhouwwerken.

The Vincent Award
2004 - Pawel Althamer is in 2003 unaniem gekozen tot winnaar van de derde editie van THE VINCENT. De jury, onder voorzitterschap van Kasper König, ziet in Althamer de ideale winnaar van deze prijs vanwege zijn bijzondere positie als traditionele beeldhouwer en radicale performance kunstenaar. THE VINCENT bestaat uit een geldprijs van € 50.000 en de productie van een tentoonstellingscatalogus. Het Bonnefantenmuseum zal van 12 september 2004 t/m 17 januari 2005 een solotentoonstelling wijden aan deze vooraanstaande jonge Poolse kunstenaar.
De kern van de tentoonstelling 'Pawel Althamer The Vincent 2004' werd gevormd door sculptuur, performance en video, de drie belangrijkste artistieke activiteiten van Pawel Althamer. De zalen van het Bonnefantenmuseum werden gevuld met Althamers recente sculpturen en met een aantal video-installaties. Althamer maakt deze documentaire-achtige video's samen met kunstenaar Artur Zmijewski.
Te zien zijn een compleet overzicht van zijn ambachtelijke sculpturen en een video-installatie bestaande uit acht portretten van de kunstenaar. Een onderdeel van de tentoonstelling is een tiendaagse workshop, voorafgaand aan de prijsuitreiking en opening, waarvan de resultaten in de tentoonstelling worden opgenomen. Tijdens deze workshop, getiteld BLOKERS, zullen tien jongens in de leeftijd van 14-15 jaar uit de troosteloze suburbs van Warschau - waaronder twee zoons van Althamer - op hún manier verslag doen van een verblijf in 'het paradijs', zoals Althamer niet zonder ironie de Zuidelijkste stad van Nederland karakteriseert.
De jury, onder voorzitterschap van Kasper König, directeur van Museum Ludwig Cologne, ziet in Althamer de ideale winnaar van deze prijs vanwege zijn bijzondere positie als traditionele beeldhouwer en radicale performance kunstenaar. Andere juryleden waren Iwona Blazwick, directeur van de Whitechapel Art Gallery in Londen (GB), Nuria Enguita Mayo, hoofdconservator van de Fundació Antoni Tapiès, Barcelona (E), Neo Rauch, schilder en winnaar van THE VINCENT 2002, uit Leipzig (D) en Alexander van Grevenstein, directeur van het Bonnefantenmuseum Maastricht (NL).
Uit het juryrapport: “Pawel Althamer is vooral bekend om zijn kleine, nauwelijks merkbare interventies, maar heeft ook grootschalige performances uitgevoerd met een groep acteurs die gewone mensen op straat naspeelden, echter nauwelijks waarneembaar, zelfs voor toeschouwers die er speciaal voor kwamen. Een rode draad in Althamers compromisloze sculpturale werk is de menselijke figuur (meestal in de vermomming van een zelfportret) in diverse organische materialen.”.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 792.