kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Philippe Gouwy

Philip Gouwy


Studies aan:
de Academie voor Schone Kunsten te Brugge, sierkunsten (1974-1977)
de Academie voor Schone kunsten te Gent, monumentale kunsten (1977-1981)
de Rijksleergang voor technisch Onderwijs, Normaalleergang te Gent, D-Diploma
(1981-1982)

Beknopte artistieke activiteiten:
groepstentoonstellingen in: het Paleis voor Schone Kunsten Brussel, het Museum voor Hedendaagse Kunst Gent, Galerie Atelier De Gryse te Kortrijk, de zomer van Watou

individuele tentoonstellingen in: Art Gallery Jenny Vrijdag te Ronse, Galerie Ten Weyngaert te Brussel, de ASLK Galerie Gent, het Kasteel van Ingelmunster, Galerie Atelier De Gryse te Kortrijk, Galerie KoenArt te Watou

kunstprojecten zoals: ‘Binnen Muren' in het Mechels Miniatuur Theater, Technologie in de kunst, Jonge kunstenaars weven op afstand, ‘Biotoop' in Gooik, Kunst op het water in Oud-Heverlee Leuven, ‘Blauw Blauwe Toverboom': dode bomenproject in Vlaanderen, ‘Waste Wind-Dancers': project langs Vlaamse autowegen, ‘Reflecting Fairytale' op openbare wateren in steden en langs Vlaamse wegen

opgenomen in de permanentie van de galerie "Atelier De Gryse" Kortrijk, galerie “Koenart” Watou, galerie “Artforum” Antwerpen

opgenomen in openbare en privé collecties waaronder: de Nationale bank van België, Kunst in Huis, de Vlaamse Uitgevers Maatschappij

publicaties in catalogi, brochures, kranten en tijdschriften waaronder: kunsttijdschrift Vlaanderen, Lexicon van Westvlaamse Beeldende Kunstenaars VI, De Belgische Beeldende Kunstenaars uit de 19de en 20ste eeuw, de Belgische pers

verschillende eervolle vermeldingen, onderscheidingen en selecties sinds 1979
tot heden, waaronder "Jeune peinture Belge"

workshops sinds: 1988 waaronder, "arhesemanergo" aan het U I Antwerpen, "technologie in de kunst" KBC Antwerpen, "l' infini des composition possibles" aan de K U Leuven

sinds '83 docent aan de Hogeschool Antwerpen

decorateur en assistent-scenograaf in '81 en '82 o. a. aan het Nederlands Toneel
Gent (N T G), in Theater Arena Gent

studiereizen o. a. naar: Bolivia, Brazilië, Bulgarije, Duitsland, Frankrijk, Griekenland, Italië, Joegoslavië, Paraguay, Peru, Portugal, Spanje en Turkije

Hoe kan een zich steeds herscheppende geestelijke ruimte weergegeven worden waarin vrijelijk kan gewandeld worden? Waar vind je überhaupt zulke voorbeelden?
Is het niet de frustratie van de kunstenaar-levensworstelaar dat zijn voorstellingen, hoe realistisch of abstract ook, gestolde bewegingen zijn? Wordt een stilleven niet ‘nature morte' genoemd en is het mede dàt gevoel dat de 18de en 19de-eeuwse theatervorm ‘het tableau vivant' deed ontstaan?
Waar onder andere zien we duidelijk de sporen van beweging, leven, vibratie, trillingen en is dit proces nog steeds aan de gang?
Op welke manier kunnen gebieden geopend worden die voor ieder reflectie toelaat?

Mensen hebben altijd iets met stenen, aarde en water gehad, van afgrijzen en angst tot verering, bewondering en ontzag.
Van in de vroegste tijden tot in het heden heeft de steen - een stukje van de
aarde - nog niets van zijn mystieke belichaming moeten inboeten. Eerst was het een wapen en werktuig, daarna werd het onder andere een aanduiding van een heilige plaats (menhir) en een sacraal bouwsel (dolmen). Verder werden valleien, bergruggen en bergtoppen bekroond met stenen bouwsels.
Water is en blijft een symbool van leven. Overal en altijd worden geulen gegraven om water te transporteren en kuilen gedolven om water in te bewaren als waren het kelken.
Ook vandaag stapelen en ordenen we nog steeds stenen, niet alleen met mathematisch-geometrische vormen zoals architecturale bouwsels maar ook op meer organische manieren. Denken we hierbij aan de geroutineerde wandelaars die keienhoopjes stapelen om de paden aan te duiden. Iedere stapper voegt zelf een steen toe aan de stapel want de mythe beweert dat die handeling licht op hun pad brengt.
Welke reiziger heeft nog nooit een steen, kei of schelp van de grond geraapt om naar huis mee te nemen?
Dit alles zijn tekenen en sporen van menselijke aanwezigheid of van er geweest te zijn. Dat staat enigszins gelijk aan het zich toe eigenen van het betreden land
(-schap).

Een schilder is steeds op zoek om licht - een energieveld van golflengtes - in zijn verschillende facetten weer te geven. Op zoek naar mogelijkheden om het licht beter te vangen en als lichter weer te geven kwam ik uit bij de vergroting van het contrast tussen licht en donker, wat velen voor en met mij ontdekt hebben. Om dit verder uit te diepen en te versterken moest de textuur aangepast worden. Het verschil tussen glad en korrelig moest sterker worden en deed mij uitkomen bij de effenheid van papier. Omdat bij het schilderen steeds gebruik gemaakt wordt van weerkaatst licht, kan het gebruik van uiterst fijne metaaldeeltjes soelaas (verlichting) brengen.
Het uitschilderen en opensmeren van vele opeenvolgende lagen, transparante en (deels) dekkende, gekleurde materie geeft een gebonden beeld. Indien om het uur een gedachtenfoto zou genomen worden van de geschilderde huid, zou het duidelijk worden dat de geschilderde kleurenbrij als lava langzaam in beweging is. De aangebrachte kleurstoffen worden als geheel gelezen op de manier zoals figuren ontdekt worden in geaderde natuursteen.

Landschappen zijn altijd overvloedig en mysterieus geweest om door kunstenaars voorgesteld en geïnterpreteerd te worden.
Hoe de mens ook ooit een stuk land benoemd heeft, het bleef altijd onveranderd zichzelf. Bij verminking door mensenhand en vergroeid door de tijden heen, herstelt en herschikt het landschap zichzelf voortdurend. Het is een levend geheel dat elke keer opnieuw zijn evenwicht vindt. De mens is niet bij machte om meer te doen dan de naam te wijzigen, te noteren en te interpreteren.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 1042.

Tweets by kunstbus