kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Pierre Huyghe

Pierre Huyghe (Parijs, 1962)

Franse kunstenaar, Geboren in Parijs. Woont in Parijs.

Pierre Huyghe (1962) is een van die kunstenaars die in de late jaren negentig installaties en films maakte als 'remakes' of refererend aan bekende films. Remake (1995) was een herbewerking van Hitchcocks Rear Window, Les Incivils (1995) bewerkte aspecten van Pasolini's Uccellacci e Uccellini. Andere filminstallaties waren Film Made Without Images (1995), waarin alleen de ondertiteling van een speelfilm werd vertoond, Blanche Neige/Lucie, waarvan de titel verwijst naar de Franse vrouw die een liedje voor Disney's Sneeuwwitje dubde en The Third Memory (2000), dat gerelateerd is aan Lumets Dog Day Afternoon.

Het opnemen en interpreteren van beeld en geluid tegelijk, gestuurd door montage, enscenering, spelregie en geluidseffecten, is een van jongsaf aan getrainde functie van het brein. Het zijn kijk- en luisterconventies die, voor zover het grote publieksfilms betreft, sinds de jaren twintig vrijwel eenvormig zijn en die we bij wijze van spreken met de paplepel krijgen ingegoten. In Frankrijk bestaat een lange traditie van filmtheorie waarin die conventies zijn beschreven en bekritiseerd. De Franse kunstenaar Pierre Huyghe anticipeert op onze kennis en verwachtingen van een film. Hij speelt met wat vrienden scènes uit Pasolini's Uccellacci e uccellini en Hitchcocks Rear Window na en monteert die in de film op de plek van de oorspronkelijke opnamen. Omdat de artistiekelingen de originele acteurs interpreteren (zo te zien uit hun geheugen), wetend dat wij de film zo goed kennen dat we de nieuwe scènes als interpretaties herkennen, ontstaat er een vreemd soort verdubbeling: we kijken naar een reproductie en zien ineens de onderliggende structuur van het origineel.

1997 Blanche-Neige Lucie (Snowwhite Lucie) 5'
Met gebruik van video en fotografie doet Pierre Huyghe onderzoek naar de verschillende relaties die de mens met de tijd en de werkelijkheid onderhoudt, met name het alledaagse leven en de representatie die daarvan gegeven wordt, fictie zowel als realiteit. Videokunstenaar Pierre Huyghe creëert niet alleen beelden maar vooral een evenement.

1999 Van Abbemuseum - Cinéma Cinéma. Huyghe L'Ellipse: twee opeenvolgende, weinigzeggende scènes uit Wim Wenders' film Der amerikanische Freund (1976), van elkaar gescheiden door een flinke tijdssprong. Huyghe vult de tussenliggende maar slechts gesuggereerde tijd op door een nieuwe scène, gespeeld door dezelfde acteur, Bruno Ganz.
Jaap Guldemond, museumconservator en samensteller van de tentoonstelling: 'De film wordt in drie delen geprojecteerd op een heel breed scherm. Je ziet Bruno Ganz links in beeld de telefoon neerleggen. Dan loopt hij midden in beeld de kamer uit, het huis uit naar buiten en vervolgens een ander gebouw in. Die opname stopt en dan zie je hem rechts op het scherm bij de lift staan. Het middenstuk, de opvuller zeg maar, is net zo gefilmd als de oude delen, zwartwit en even korrelig, maar je ziet toch het verschil. Het opvallendste verschil is natuurlijk dat Bruno Ganz ruim twintig jaar ouder is. Het zet je aan het denken over het gemak waarmee je die tijdssprongen in film voor lief neemt. Een film speelt zich immers grotendeels in ons hoofd af.'
L'ELLIPSE LEGT de onderliggende structuur van een film bloot en maakt duidelijk wat de kijker aan subjectieve bagage meeneemt de zaal in. En die kijker zal zich onderworpen blijven weten aan allerlei modellen en structuren, zo redeneert Huyghe, zolang hij zich zijn ervaringen niet eigen maakt. Door middel van kunstwerken die hem bewust maken van de kijkervaring, door de onderliggende boodschap bloot te leggen, wordt zijn persoonlijke ervaring geactiveerd en gestimuleerd.

2000 No Ghost just a Shell,
Pierre Huyghe lichtte een geprefabriceerd personage, genaamd Ann-Lee, uit een verkoopcatalogus voor makers van manga-films. In plaats van haar een echte rol in een verhaal te geven, presenteert hij haar in deze installatie als een lege huls, een personage zonder psychologie dat een beroep doet op kunstenaars om haar met hun verbeeldingsvermogen leven in te blazen. Parreno en Gonzalez-Foerster voegden hieraan hun eigen Ann Lee-interpretaties toe. No Ghost, Just a Shell is een van de vele samenwerkingsverbanden tussen Huyghe, Phillipe Parreno en Dominique Gonzalez-Foerster.

2001 Van Abbemuseum - Interludes,
In de tentoonstelling INTERLUDES onderzoekt Pierre Huyghe de mogelijkheden om de mise-en-scène van zijn werken tot een wezenlijk onderdeel van de tentoonstelling te maken. Huyghe is niet geïnteresseerd in de normale juxtapositie van kunstwerken in een tentoonstelling, het simpelweg naast en na elkaar tonen van een aantal werken. In INTERLUDES zoekt hij naar een tentoonstellingsvorm waarbij de werken op dusdanige wijze bij elkaar gebracht zijn dat ze samen een zeggingskracht krijgen die uitstijgt boven die van de individuele werken.
In een eerdere tentoonstelling in het Musée d'Art moderne de la Ville de Paris, een samenwerkingsverband met de kunstenaars Philippe Parreno en Dominique Gonzalez-Foerster, experimenteerde Huyghe al met dit concept. In deze tentoonstelling waren het parcours en de wijze waarop de werken in de ruimte gepresenteerd werden van even groot belang als de werken zelf. In het Van Abbemuseum voert Pierre Huyghe dit concept nog een stap verder.
INTERLUDES is mede gebaseerd op het idee van suspended time. Dit begrip, dat een cruciale rol speelt binnen Pierre Huyghe's oeuvre, kan omschreven worden als 'tijd die opgeslagen ligt en door de toeschouwer opnieuw geactiveerd kan worden'. Voor Huyghe is cinema een voorbeeld van suspended time, "till we decide to use it; in this re-activation, fictional time is superimposed on real time" Het gaat dus om een tijdsbeleving die kan worden opgeroepen of bewust gemaakt, bijvoorbeeld door in een lineair geconstrueerde tijdstructuur van een film of een verhaal een extra tijdlus toe te voegen, maar ook door modellen of structuren van het werk zichtbaar te maken of door de toeschouwer bewust te maken van zijn eigen proces van interpretatie.
In de tentoonstelling INTERLUDES is het uitgangspunt van Huyghe niet zozeer film of cinema, maar wordt een centrale rol toebedeeld aan de vrijetijdsindustrie in meer algemene zin. De huidige nadruk op 'beleving' brengt met zich mee dat iedere vrijetijdsactiviteit wordt gegoten in de vorm van een 'verhaal' waar de individuele bezoeker zich deelgenoot van gaat voelen. De opzet van de tentoonstelling in het Van Abbemuseum is losjes gebaseerd op het idee van een overdekt winkelcentrum, een vroeg voorbeeld van een omgeving die het menselijk gedrag strak reguleert en daardoor pre-conditioneert. In het midden van de tentoonstellingsruimte bevindt zich een atrium waar de bezoeker zich in plaats van aan de gebruikelijke 'moderne' sculptuur of fontein kan 'laven' aan het allereerste Atari videospelletje, Pong, dat in het plafond is ingebouwd. Voortbordurend op dit element van entertainment heeft Huyghe de rechten gekocht van een bestaand 'manga' personage, Annlee, die hij als computeranimatie gebruikt, niet 'ingevuld' in een door hemzelf bepaald verhaal, maar juist als een lege huls, als een personage zonder psychologie. Het idee is om dit personage door te geven aan ander kunstenaars, filmers of vormgevers die ieder hun eigen Annlee interpretatie kunnen toevoegen. Gelet op de inhoud staat dit werk tegenover een ander werk van Huyghe: Blanche-Neige Lucie, waarin een Franse stemvertolkster van Walt Disney's Sneeuwwitje verhaalt over Disney's poging haar het recht op haar eigen stem af te nemen.

Een ander belangrijk werk op de tentoonstelling is The Third Memory, een werk dat Huyghe produceerde in samenwerking met Centre Pompidou in Parijs en de Renaissance Society in Chicago. Het is gebaseerd op Sidney Lumet's film Dog Day Afternoon met Al Pacino in de hoofdrol, een film die op zijn beurt weer gebaseerd is op een waar gebeurde bankoverval die live op televisie te volgen was. In The Third Memory laat Huyghe de echte bankovervaller, John Wojtowicz, bijna dertig jaar later zijn eigen overval naspelen en navertellen in een setting die enerzijds gebaseerd is op de echte plaats van de overval, maar anderzijds duidelijk een filmset is. Hiermee creëert Huyghe een 'derde geheugen' dat niet alleen de bankovervaller zelf de mogeljkheid geeft om zijn eigen plaats weer in te nemen in het door de media toegeëigende verhaal van zijn leven, maar tegelijkertijd de beschouwer de mogelijkheid geeft om suspended time te re-activeren.

In de tentoonstelling INTERLUDES toont Pierre Huyghe in totaal een zevental voor het merendeel recente werken. Al deze werken worden in een speciaal voor deze tentoonstelling ontworpen samenhang getoond. Het interieur van het tijdelijke museumgebouw aan de Vonderweg werd voor de laatste keer ingrijpend gewijzigd om deze tentoonstelling tot een 'memorabele vrijetijdsbeleving' te maken. Wederom voldoet het geheel aan een uitspraak die Huyghe ooit deed over een van zijn tentoonstellingen: "Alles wat men bekijkt, elk denkbaar object of beeld, is het voorwerp van grondige afweging, keuze en enorme activiteit geweest."
Huyghe won in 2002 de Hugo Boss Prijs

Block Party - France (2002) 10'
Een documentaire over hip hop, met Africa Bambaataa, GrandMaster Flash en Grand Wizard Theodore.

2002 Vormgeving: M/M Paris
Gelijmd, ca 160 afbeeldingen (kleur en z/w), 200 pagina's, formaat: 22 x 28 cm
Tekst in Frans en Engels, ISBN 2-84066-086-5, prijs: € 32
Van Abbemuseum i.s.m. Le Consortium, Dijon
Distributie: Les presses du réel, Dijon
Twee tentoonstellingen van Pierre Huyghe uit 2001 liggen aan de basis van de publicatie Le Château de Turing: Interludes, de allerlaatste entr'acte-tentoonstelling in de tijdelijke huisvesting van het Van Abbemuseum, en de presentatie in het Franse paviljoen op de 49ste Biënnale van Venetië de daarop volgende zomer.
In de publicatie worden beide tentoonstellingsmodellen in de bredere context van het werk van Pierre Huyghe gesitueerd. Zo is er een uitgebreid overzicht van zijn projecten tot en met eind 2002 en schreven twee beeldend kunstenaars, David Robbins en Joe Scanlan, een uitgebreid essay.

2001 Pierre Huyghe vertegenwoordigt Frankrijk tijdens de 49ste Biënnale van Venetië.
Pierre Huyghe kan zich met zijn kernachtige video meten met Wallinger. Hij laat de ramen van twee hoge, in het duister gehulde flatgebouwen een lichtchoreografie uitvoeren. Er is geen mens tussen of in de flats te bekennen. En wie zich ter plekke net zo wil isoleren als die flatbewoners op de wand, verandert met een druk op een knop de transparante deuren van het paviljoen in ondoordringbaar melkglas. Een ideale vondst voor binnenhuisontwerpers.

Kunstenaars/ auteurs: Jean-Claude Ameisen, Henry Barande, Angela Bulloch/ Imke Wagener, François Curlet, Kathryn Davis, Lily Fleury, Liam Gillick, Dominique Gonzalez-Foerster, Pierre Huyghe, Pierre Joseph/ Mehdi Belhaj-Kacem, Maurizio Lazzarato, Molly Nesbit, M/M Paris (Mathias Augustyniak en Michael Amzalag), Hans Ulrich Obrist, Melik Ohanian, Philippe Parreno, Richard Philips, Maurice Pianzola, Israel Rosenfield, Luc Saucier, Joe Scanlan, Rirkrit Tiravanija, Anna Lena Vaney, Jan Verwoert.
Vormgeving: Yolanda Huntelaar, Richard Niessen i.s.m. Pierre Huyghe en Philippe Parreno
Gebonden, geïllustreerd (circa 130 kleurafbeeldingen), 336 pagina's, formaat: 29 x 22,4 cm
Tekst in Engels, ISBN: 3-88375-664-4, € 48,00
Van Abbemuseum, Eindhoven i.s.m. Kunsthalle Zürich, Institute of Visual Culture Cambridge en Verlag der Buchhandlung Walther König, Köln.
De publicatie No Ghost Just a Shell bundelt voor de eerste keer alle kunstwerken die tussen 1999 en 2003 met en rond de virtuele figuur AnnLee zijn gemaakt. Het is bovendien het afsluitende object in de totale serie van 26 kunstwerken. Naast een interview van Hans Ulrich Obrist met de initiatiefnemers Pierre Huyghe en Philippe Parreno, hebben negen schrijvers een bijdrage aan de publicatie geleverd. Pierre Huyghe zegt hierover in een inleidend interview: "The authors of the book add on the list of artists who have already taken the character into their hands. They share equally in the project (…) The book No Ghost just A Shell is an anthology of the sign AnnLee. It's a technical book, a book exploring the different facets of the project, ideas that had been observed in the course of the project's constitution."
Verder bevat de publicatie het nu al legendarische contract waardoor AnnLee zelf eigenaar wordt van de auteursrechten. Zo zal het in de toekomst onmogelijk zijn om AnnLee nog artistiek of economisch te exploiteren, en is deze publicatie onmiddellijk ook het laatste AnnLee boek.

Met de expositie "No ghost Just a Shell" stelt het Van Abbemuseum een expositie voor, door voor de eerste keer een verzameling van 18 projecten te presenteren die gerelateerd zijn aan het manga figuur AnnLee, waarvan de rechten zijn verkregen in Japan door de Franse artiest Phillipe Parreno. AnnLee is het hart van het gezamelijke project geworden, waaraan Gonzalez-Foerster, Pierre Huyge, Melik Ohanian en Liam Gillick meewerkten.
Een robot, ontworpen door Pierre Huygen en Phillipe Parreno, projecteerd met tussenpozen diverse artisieke bijdragen op de vier muren van deze expositieruimte.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 702.

Tweets by kunstbus