kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 17-06-2008 voor het laatst bewerkt.

Pre-Raffaelliet

In 1848 door William-Holman-Hunt, John-Everett Millais en Dante-Gabriel-Rossetti opgerichte antimodernistische kunstenaarsvereniging, die zich spiegelde aan de kunst van de periode voor raphael ( Botticelli, Mantegna e.a.) en religieus-geestelijke verdieping met ambachtelijke nauwgezetheid verbond. Zo behoorden ook morris en Burne-Jones aanvankelijk tot de pre-raffaëlieten, voor ze belangrijke pioniers van de ambachtelijke Arts and Craft movement werden. De pre-raffaëlieten legden de basis voor de jugendstil. Hun woordvoerder was J. Ruskin. De Nederlandse naam pre-raffaëlieten is een vertaling van de Eng. naam 'Pre-Raphaelite-Brotherhood'.

Geschokt door wat zij beschouwden als de decadente staat van de Britse schilderkunst, trachtten deze prerafaëlieten de zuiverheid op te roepen van de vroege Italiaanse kunst van voor Raffael, de meester van de Renaissance. Botticelli en Lippi behoorden tot de voorbeelden. De Prerafaëlieten zetten zich af tegen de academie omdat ze het niet eens waren met de manier van het onderwijzen van kunst daar. Ze vonden dat het kopiëren van oude meesters niet de manier was. Ze vonden dat de academie daar teveel de nadruk op legde. Ze wilden niet zozeer terug naar de manier van schilderen voor de tijd van Raphaël maar eerder naar de tijd toen de betekenis het hoogste goed was en niet de uitbeelding ervan.

In bijvoorbeeld de Romaanse kunst (1000-1200) was niet de manier van afbeelden het belangrijkste maar de boodschap die het kunstwerk overbracht. Dit afzetten tegen iets en het vluchten naar andere tijden en plaatsen was niet iets nieuws in die tijd, dit kwam namelijk tot uiting in de Romantiek. Romantici waren kunstenaars die wilden vluchten uit hun tijd en omgeving, eigenlijk uit hun werkelijkheid. De aanleiding hiervoor was toenemende Industrialisatie. Deze Industrialisatie zorgde voor grote armoede en ellendigheid onder veel mensen, wat schokte. Maar ook zorgde de Industrialisatie ervoor dat kunst steeds meer een massaproduct werd en niet meer exclusief was; het kwam steeds meer van de kunstenaar af te staan.

Prerafaëlitische afbeeldingen geven vaak literaire, historische en religieuze taferelen weer en uiten vaak moralistische kritiek op sociaal gedrag en relaties. De kunstenaars maakten rijk samengestelde en gedetailleerde schilderijen die van belangstelling getuigen voor de decoratieve kwaliteiten van bloemen en geweven stof.

Thema's voor hun schilderijen kwamen veelal uit de Engelse literatuur en de Bijbel. In hun schilderijen school vaak ook een waarschuwing of moraal. Zo zie je dus weer dat de betekenis van een schilderij heel belangrijk was voor hen, daarom gebruikten ze ook veel symboliek. In de vormgeving van een schilderij is kleurgebruik een opvallend aspect. Heldere felle kleuren die ontstonden door de witte ondergrond waarop ze schilderden. Dit doet denken aan middeleeuwse technieken, hier zie je dus weer hoe ze terug wilden naar vroeger tijden en dus echte romantici waren. Een ander aspect van de vormgeving, de fragmentering die ze toepasten, had tot gevolg dat de schilderijen vaak een gemaakte, geposeerde indruk maakte. Dit nadeel was voor hen ondergeschikt omdat het voor hun meer om de betekenis ging dan de uitbeelding. De Prerafaëlieten waren geen symbolisten hoewel ze dus wel veel symboliek toepasten. Symbolisme kwam namelijk pas aan het einde van de negentiende eeuw tot bloei. Wat je misschien wel kan zeggen is dat ze in de aanloop tot het symbolisme zaten.

William Dyce was een voorloper van de Prerafaëlieten en beïnvloedde hen ook. Dyce bracht de Prerafaëlieten in contact met John Ruskin. John Ruskin (1819-1900) was naast kunstenaar ook criticus, één van de invloedrijkste van de 19e eeuw in Engeland. John Ruskin was een man die dezelfde ideeën als de Prerafaëlieten had en hij steunde hen ook. Hij zei onder andere: “De schilder is met dezelfde taak belast als de prediker; schoonheid spreekt tot ons morele besef”. Zijn boek “Modern Painters” leerde dat de natuur als een wetmatig geordend organisme was. Dit boek effende de weg voor de Prerafaëlieten.

Burne-Jones en William Morris zijn eigenlijk de tweede generatie Prerafaëlieten. Nadat het eerste broederschap ( Holman Hunt, Rossetti, Millais, Madox Brown) na een jaar of vier een beetje uit elkaar was gegroeid bliezen zij de groep, onder leiding van Rossetti, nieuw leven in. Ze ontmoetten elkaar in Exeter College in Oxford en ze werden vrienden voor het leven. Ze hielden er dezelfde ethische idealen op. Morris en Burne-Jones bewonderden Rossetti vooral erg. Ze besloten samen dus hun kerkelijke opleiding op te geven en kunstenaar te worden. Keats, Chaucer, Coleridge en Ruskin inspireerden hen, maar ze waren bijvoorbeeld ook geïnteresseerd in de sprookjes van Grimm en spookverhalen. Ze gaven een tijdschrift uit dat gebaseerd is op The Germ. De doelstellingen van de tweede bond waren eigenlijk om hun kunst en die van andere Prerafaëlieten meer bekendheid te geven en dit tijdschrift was een van de manieren om dat te doen.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 67.