kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 29-09-2008 voor het laatst bewerkt.

Richard Estes

Amerikaanse hyper- of fotorealist, geboren 14 mei 1936 te Kewanee Illinois.

Estes behoort tot de voornaamste exponenten van het fotografisch realisme. Hijzelf noemt de 19de-eeuwse fotograaf Eugène Atget als de vader van zijn spiegelschilderijen. Hij combineert foto's tot één voorstelling, waarbinnen soms spiegeleffecten ontstaan: winkelruiten waarin auto's worden weerspiegeld, waarvan de ruiten weer het straatbeeld reflecteren. Mensen komen in Estes’ stadswereld zelden voor en dan slechts als anonieme personen. De reële functie van de schijnbaar zo ‘natuurgetrouw’ weergegeven gebouwen en voorwerpen (een roltrap, een treinwagon) lijkt daardoor geabstraheerd te worden. (Encarta 2001)

Estes is een van de Amerikaanse hyper- of fotorealisten die werkelijke situaties weergeven, maar deze in minutieuze details overdrijven. Evenals de popart ontleent ook hij zijn onderwerpen aan het dagelijkse leven, maar neemt foto’s en ansichtkaarten als uitgangspunt. Hij gebruikt soms fluorescerende verf om de helderheid en glans van zijn schilderijen te versterken. (walther 718)

Biografie
Van 1952 tot 1956 studeert richard estes aan het Art Institute of Ciicago.

In 1959 verhuist estes naar New york.

In New york verdient richard estes zijn brood met illustraties en lay-outs.

Vanaf 1966 wijdt hij zich aan de schilderkunst.

In 1968 heeft de kunstenaar zijn eerste solotentoonstelling in de Alan Stone Gallery in New york.

In 1972 neemt Richard estes deel aan de documenta 5 van Kassel.

In 1979 heeft Estes een overzichtstentoonsteling in Washington en in 1983 in het Museum of Fine Arts in Boston.

Met het foto-realisme is er weer een nieuw hoofdstuk aan de geschiedenis van het schilderen van de werkelijkheid toegevoegd. Op zichzelf is het gebruik van foto's in de schilderkunst niet nieuw, dat werd al in de 19de eeuw gepraktiseerd. Maar het zo nauwgezet volgen van de foto betekende wel een nieuwe stap. Het is verrassend om te zien hoe stijl en uitdrukking zoveel kunnen verschillen ondanks het feit dat al deze kunstenaars naar foto's werken.

De foto (of liever de verzameling foto's) en ansichtkaart dient bij Estes om evenwicht, structuur, transparantie en lichtreflecties op elkaar af te kunnen stemmen. Soms gebruikt hij fluorescerende verf om de helderheid en glans van zijn werk te versterken.

Estes heeft niet genoeg aan het voorbeeld van de bestaande werkelijkheid en evenmin aan het voorbeeld van een simpele foto. Pas de montage van verscheidene, meestal met behulp van traditionele kwadratering nageschilderde dia's van hetzelfde object leidt tot de opgevoerde zichtbaarheid en doorzichtigheid van deze veelvoudige verschijningsvorm.

Vooral de etalageruiten uit zijn latere schilderijen sinds het eind van de jaren '60 tonen niet alleen wat daarachter is uitgestald, zoals de blik van de consument dat gewend is, maar ook wat zich daarvoor afspeelt; auto's en gevels met andere gelijksoortige vensters. Wat buiten is, doet zich binnen voor, de realiteit als illusie en omgekeerd. De bolle spiegel en glazen bollen uit de Hollandse interieurs zijn zelfstandige grootheden geworden en zijn naar buiten verplaatst, gespiegelde werelden, reflecties van de werkelijkheid, de werkelijkheid als reflex. Estes brengt het focuspunt van verschillende foto's op verschillende delen van het beeldvlak even scherp over met vervormingen, die ons oog normaal gesproken over het hoofd ziet.

Afstandsverschillen tussen voorwerp en spiegelbeeld worden gecorrigeerd, gevels van huizen worden ondanks de optiek van de groothoeklens in close-up weergegeven.Zo zijn de contouren en de volumes van voorwerpen zowel vast als transparant weergegeven en het schilderij is in gelijke mate als de afgebeelde etalageruit een oppervlak, dat men kan zien als vaste realiteit van kleuren met een eigen waarde in schilderkunstig opzicht, waar men op een illusionistische manier doorheen kan kijken. Constructie en irritatie, oppervlak en diepte van het schilderij, hetzij frontaal of diagonaal opgezet, zijn volkomen met elkaar in evenwicht.

Teruggeworpen in de anonimiteit van de ruimte verschijnen de weinige menselijke figuren op Estes' schilderijen. In zijn laatste werken heeft hij ze helemaal weggelaten. Zelfs op plekken, waar mensenmassa's zich plegen op te hopen -zoals roltrappen of compartimenten van de ondergrondse - laat hij de mensen weg. Huizen zonder bewoners, straten zonder voorbijgangers, auto's zonder chauffeur-deze abstractie van de werkelijke functies van de schijnbaar 'realistisch' afgebeelde objecten, is een verder kenmerk van veel werken door fotorealisten. Alles lijkt geabstraheerd tot situaties, waar niets gebeurt.

Zie bron: olieverf op hout, 83x61, Boston, Privé-verzameling
. Reflecties van een bus (Ansonia), 1972, olieverf op doek, 102x132, privé-verzameling
. Café express, 1975, olieverf op doek, Kansas City, Nelson-Atkins Museum of Art
. Central savings, 1975, olieverf op doek, Kansas City, Nelson-Atkins Museum of Art
. Binnenstad, 1978, olieverf op doek, 122x152, Wenen, Museum Moderner Kunst, bruikleen van verzameling Ludwig


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 23.