kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Robert Wilson

Amerikaanse theatermaker, regisseur en beeldend kunstenaar, geboren 4 Oktober 1941 te Waco in Texas.

Website: kunstenaar, auteur en ontwerper is Robert Wilson regisseur van zo'n honderd theaterstukken, opera's, balletten, films en videoproducties. Wilson, die in het verleden onder meer samenwerkte met Philip Glass, David Byrne, Lou Reed en Tom Waits, staat bekend om zijn bijzondere manier van werken. Zijn stukken kenmerken zich door een sobere esthetiek, grote schaal en lengte. Zo maakte hij eens een voorstelling op een Iraanse bergtop die maar liefst zeven dagen duurde. Wilson's experimenten met het tijd- en ruimteconcept resulteerden in een theatervorm die niet één bepaalde interpretatie opdringt, maar zich focust op het stellen van vragen, in plaats van het geven van antwoorden.

schets van Robert Wilson, Anna

Robert Wilson: foremost avant-garde theater artist/director

Halverwege de jaren zestig trok Wilson naar New York waar hij al snel verzeild raakte in het avantgarde theater.

The King of Spain, 1969
The Life and Times of Sigmund Freud, 1969
Deafman Glance (1971), een stille opera in samenwerking met een doofstomme jongen, zorgde voor Wilson's internationale doorbraak.
KA MOUNTain and GUARDenia Terrace, 1972
Ook The Life and Times of Joseph Stalin (1973) werd zeer enthousiast ontvangen.
A Letter from Queen Victoria, 1974

Einstein on the beach

Einstein on the Beach
Philip Glass maakte zijn eerste opera "Einstein on the Beach" (1976), één van de mijlpalen in het twintigste-eeuwse muziektheater, samen met Robert Wilson. Dit werd uiteindelijk een trilogie met "Satyagraha", gebaseerd op het leven van Mahatma Gandhi. In deze opera die viereneenhalf uur duurde zonder pauze en dramatische verhaallijn, versmolten tekst, geluid, beweging, licht en beeld zodanig met elkaar dat het een verandering teweeg bracht in de manier waarop we het theater beleven. In de daarop volgende jaren werkten Glass en Wilson samen aan verschillende projecten waaronder CIVIL WarS (Rome) (1984) - de vijfde akte van een door meerdere componisten geschreven epos gecomponeerd voor de Olympische Spelen van 1984- ; White Raven (1991)- een opera in opdracht van Portugal om diens ontdekkings geschiedenis te vieren in première gegaan bij EXPO '98 in Lissabon en in 2001 bij het Lincoln Center Festival - en Monsters of Grace (1998), een digitale 3-D opera.

Death Destruction & Detroit, 1979

Begin jaren tachtig kwam zijn tot nog toe grootste productie tot stand: the CIVIL WarS: a tree is best measured when it is down, waarvan het Nederlandse deel in 1983 werd uitgevoerd.

Sinds 1985 wordt Wilson regelmatig als regisseur en vormgever gevraagd door de grote operahuizen als de Scala in Milaan, de Opéra Bastille in Parijs en bij De Nederlandse Opera.

King Lear by William Shakespeare, 1985
Heiner Müller's Hamletmachine, 1986
Death Destruction & Detroit II, 1987
Heiner Müller's Quartet, 1987

Wilson heeft met een groot aantal internationaal gerenommeerde kunstenaars samengewerkt, zoals Alan Ginsberg, Rolf Liebermann en David Byrne. In 1989 maakte hij in het kader van het Holland Festival met Louis Andriessen de opera De Materie, die door De Nederlandse Opera werd uitgevoerd.

Samen met schrijver-dichter William Burroughs en rockzanger-componist Tom Waits maakte Wilson in 1990 bij het Thalia Theater in Hamburg de musical opera The Black Rider; The Casting of the Magic Bullets (1991), een zeer vrije bewerking van de opera Der Freischütz van Carl Maria von Weber. De voorstelling werd een nationale en internationale theaterhit. Met hetzelfde team werd in 1992 met Tom Waits and Paul Schmidt Alice gemaakt, in 1996 volgde Time Rocker (samen met Lou Reed).

Richard Wagner's Parsifal, Hamburg, 1991 [1]
Skin, Meat, Bone (with Alvin Lucier), 1994

Zijn operaproductie Four Saints in Three Acts van Virgil Thompson en Gertrude Stein ging in januari 1996 in première bij de Houston Grand Opera. Bij Gastprogrammering was in april 1996 Snow on the Mesa te zien, de choreografie die Wilson voor de Martha Graham Dance Company maakte.

Eind 1996 ontving hij, net als eerder Peter Brook en Heiner Müller, de belangrijkste Europese theaterprijs, de Premio Europa per il Teatro.

Robert Wilson was een van de centrale kunstenaars in het Holland Festival in 1997 waar o.a. zijn solo Hamlet en zijn regie van La maladie de la mort van Marguerite Duras met Lucinda Childs en Michel Piccoli te zien was.

O Corvo Branco, (with Philip Glass), Teatro Camões (Lisbon), 1998

scene uit Monsters of grace

1998/99 Monsters of Grace
Voor het eerst sinds Einstein on the Beach in 1976 hebben componist Philip Glass en theatermaker, regisseur en beeldend kunstenaar Robert Wilson weer samengewerkt aan een nieuw grootschalig project. Glass en Wilson gaan met Monsters of Grace de uitdaging van de nieuwe technologie aan. In deze eerste digitale driedimensionale opera worden geavanceerde technieken gebruikt die tot dusverre alleen in films als Jurassic Park toegepast werden. Hiervoor werd de hulp ingeroepen van de meesters van de computer graphics, Jeff Kleiser en Diana Walczak, bekend van o.a. Michael Jackson's HIStory album en special effects in films als TRON en Clear & Present Danger.
De muziek van Philip Glass wordt live uitgevoerd door zijn eigen ensemble. Vier zangers vertolken liefdespoëzie van de 13e eeuwse Perzische dichter, de eerste wervelende derwisj, Jalaluddin Rumi. Georkestreerd voor versterkte 'live' muziek en een viertal stemmen, ontvouwt Monsters of Grace zich in adembenemende driedimensionaal computergestuurde 70mm filmbeelden, geprojecteerd op bioscoopformaat. Toeschouwers krijgen 3D brillen uitgereikt om de voorstelling te kunnen zien.
Gezet op een libretto dat gebaseerd is op het werk van de 13e eeuwse dichter Jalaluddin Rumi bevat Monsters of Grace beelden van jungles, steden en woestijnen die bewoond worden door de computer-gegenereerde personages, de zgn. 'Synthespians' van Kleiser-Walczak. Net zoals Einstein probeert Monsters of Grace zin en betekenis over te brengen door middel van een meditatieve benadering, in plaats van een lineaire, verhalende aanpak. "Het ging ons niet om een verhalende verbinding tussen beelden, tekst en muziek", zegt Glass. "We wilden iets meer raadselachtigheid waarbij er geen wezenlijke verbinding bestond tussen tekst en beeld." (zie volledige tekst op Bertolt Brecht 's The Oceanflight for the Berliner Ensemble, 1998
The days before - Death Destruction & Detroit III, (with Ryuichi Sakamoto), Lincoln Center 1999
Richard Wagner's Der Ring des Nibelungen, Zurich Opera

POEtry (2000), geïnspireerd op Edgar Allan Poe, maakte Robert Wilson weer samen met Lou Reed bij het Hamburgse Thalia Theater. (Persephone

Hot Water (with Tzimon Barto), 2000
Persephone, 2001
The Tempation of St. Anthony (2001)
Georg Büchner's Woyzeck (with Tom Waits), 2002
Richard Strauss's Die Frau ohne Schatten, Opéra National de Paris (Opéra Bastille), 2002
I La Galigo, 2004
Jean de La Fontaine's The Fables, 2005
Henrik Ibsen's Peer Gynt, 2005 (in Norway)

2005 Holland Festival - 2 lips and dancers and space
Voor 2 Lips and dancers and space gaat Robert Wilson de samenwerking aan met het Nederlands Dans Theater III, een uniek gezelschap met dansers van boven de veertig jaar die allen een indrukwekkende danscarrière achter de rug hebben. Hun kwaliteiten krijgen bij NDT III een extra dimensie door de ervaring die zij in het theater én in het leven hebben verworven.
In het minimalistische toneelbeeld van 2 Lips and dancers and space (‘2 lips’ verwijst naar de Nederlandse tulpen) ontstaat een surrealistische sfeer door de verschillende elementen die Robert Wilson erin brengt: repeterende teksten, bizarre kostuums en speciaal gecomponeerde muziek. De teksten zijn afkomstig van Christopher Knowles (1954), een autistische dichter die op 19-jarige leeftijd door Wilson werd ontdekt. Zijn gedichten werden door hem in zijn avant-garde opera Einstein on the Beach gebruikt.
De dansers hullen zich in meerdere creaties van modeontwerpers Viktor & Rolf. Zij zien er excentriek uit met zwarte nauw aansluitende leren pakken, felgekleurde gezichten en bovenlijf, en bizarre accessoires die variëren van dierenkoppen tot pruiken en een hoofdkussen. De barokachtige muziek is gemaakt door componist en violist Michael Galasso, die zijn carrière begon met het een compositie voor Wilson’s Ouverture (1972). Galasso componeert voor theater, dans en film en maakt ook geluidinstallaties, waaronder het ‘Giorgio Armani retrospectief’ voor het Guggenheim Museum in New York. (Robert Wilson voor het Oerolfestival, dat weer onder regie van Joop Mulder staat, een vijf uur lange theatrale wandeling maken. Dat doet hij samen met de jonge Nederlandse theatermakers Theun Mosk en Boukje Schweigman. Het locatieproject heet 'Walking' en sluit goed aan bij het thema van dit jaar: de tijd.

Websites: http://en.wikipedia.org/wiki/Robert_Wilson_(director)


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 31.