kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Saskia Olde-Wolbers

Beeldhouwer, collagekunstenaar, fotografe, videokunstenaar, woont en werkt in Londen en Amsterdam.

Naamsvarianten: Saskia Wolbers, Saskia Patricia Elianne Olde Wolbers,

Geboren te Breda, 25-6-1971

Ze studeerde achtereenvolgens aan de Saint Martin School of Art & Design in Londen, de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam (1990-1994) waarna zij een beurs kreeg voor een vervolgstudie aan de Chelsea School in Londen.

In enkele minuten roept elk werk van Saskia Olde Wolbers een hele wereld op die enerzijds vanzelfsprekend overkomt, maar anderzijds volstrekt onwaarachtig is. Stuk voor stuk verhalen de filmpjes over situaties die in de verte aan de actualiteit ontleend zijn. Na enige bizarre verwikkelingen met een soapachtige anekdotiek kennen ze steevast een tragische ontknoping. Ieder filmpje ontrolt zich op een specifieke locatie, telkens een artificiële ruimte waarvan de stilering aan film- en televisiedecors uit het midden van de vorige eeuw doet denken.

De bezoeker wordt bij het bekijken van de video's meegezogen in een onwerkelijke sciencefictionachtige wereld van vervreemdende landschappen en ruimtes. De beelden zijn niet bevolkt door mensen maar er is wel sprake van beweging. De ene keer lijkt men zich als beschouwer door de omgeving te verplaatsen, de andere keer beweegt de ruimte of het landschap zelf of is er sprake van vreemde bewegende organismen. Een voice-over vertelt met een neutraal, vrij monotoon stemgeluid, vaak met een buitenlands accent, over onwaarschijnlijke, dramatische en absurde gebeurtenissen die hem of haar zijn overkomen.

Olde Wolbers neemt haar films op in maquettes gefabriceerd van eenvoudige materialen. Ze streeft er niet naar dat te verhullen, zo lang de suspense van het verhaal maar in stand blijft. De camera tast enkel in trage bewegingen de desolate ruimtelijke decors af. In de gefilmde ruimtes herkent de oplettende kijker af en toe alledaagse voorwerpen en afvalmaterialen waardoor na verloop van tijd duidelijk wordt dat het hier om miniatuurruimtes gaat die door de manier waarop ze zijn gefilmd lijken op bizarre droomlandschappen. Waar tegenwoordig door middel van digitale beeldmanipulatie de meest waanzinnige beelden kunnen worden geschapen, schept Saskia Olde Wolbers haar hallucinerende landschappen door met vakmanschap en precisie, op ingenieuze wijze maquettes te vervaardigen en daarin met een minicamera te filmen. Een voor deze tijd zeldzaam staaltje ambachtelijkheid die eerlijke, tot de verbeelding sprekende beelden oplevert. De beelden en de gesproken tekst vormen in strikte zin geen illustratie van elkaar maar versterken elkaar wel, de combinatie van beiden brengt bij de kijker gevoelens teweeg die hem meeslepen in de sfeer van het werk.

In haar werk wordt Saskia Olde Wolbers onder meer geïnspireerd door virtual reality, een techniek waarmee de werkelijkheid digitaal kan worden nagebouwd of herbouwd: zichtbaar, hoorbaar en voelbaar. Virtual reality is een techniek (in ontwikkeling) waarmee we op een bepaalde manier de werkelijkheid kunnen nabouwen of zelfs herbouwen: zichtbaar, voelbaar en hoorbaar. We kunnen zelf kiezen wat en wie we willen zijn en waar we willen zijn, en - in theorie - communiceren met personen in een kunstmatige wereld. Saskia Olde Wolbers vindt dit een intrigerend gegeven. Voor haar maakt virtual reality het mogelijk een ruimte te creëren waarin fantasieën, hallucinaties en herinneringen ervaren kunnen worden. Zij gebruikt virtual reality om een verhaal te maken waarin herinneringen realistisch en interactief beleefd worden. Virtual reality wordt zo een metafoor voor de ruimte in je hoofd waar je eindeloos kunt ronddwalen.

Een andere bron waaruit Olde Wolbers inspiratie haalt voor haar werken vormen de media. Zowel de ‘serieuze' media zoals kranten, opiniebladen en actualiteitenrubrieken op radio en televisie als de roddelbladen en soaps leveren haar ideeën die ze door middel van een lang proces van schrijven en herschrijven, verwerkt in de verhalen en beelden die ze schept.

Saskia Olde Wolbers maakt niet veel, over een video doet ze gemiddeld een jaar, maar ze voegt elke keer een uniek, veelgelaagd werk aan het genre toe.

Groot-Brittannië, 1998 - videotape - 5.24 min - Cosmos
Erol, Een galeriehouder uit Amerika, heeft via bemiddelingsbureau Interdate'een afspraak gemaakt om het Russische meisje Sasha te ontmoeten in hotel Cosmos te Moskou. Cosmos toont impressies van de bevroren parkeergarage onder het noodlottige hotel. Om hem te imponeren doet ze zich voor als kunstenaar en vat het plan op een zeepsopsculptuur te maken in de hotelkamer waar zij elkaar zullen ontmoeten. Deze inval eindigt in een schuimvloed die het hele etablissement verstikt.

Day-Glo uit 1999 volgt een Andalusische emigrant die in Australië een virtual-reality themapark sticht waar vurige verlangens bewaarheid worden. Day-Glo geeft een indruk van het geavanceerde themapark. Ondanks het succes besluit de tuinder het bedrijf na verloop van tijd gedesillusioneerd te verkopen. Zijn echtgenote heeft besloten voorgoed in het park te blijven waar haar droomwens is uitgekomen.
In Day Glo leidt een camera de blik van de toeschouwer door een cilindervormige, rollende miniatuurfilmset. Die bestaat uit een brede weg waarlangs vele vreemdsoortige organismen zijn geplant. In deze wonderlijke omgeving heerst duisternis, kunstmatig verlicht door kleine lampjes. De camera voert ons mee langs een alsmaar rondwentelende weg. De beelden krijgen langzaam inhoud doordat een mannenstem met een zwaar accent een brief voorleest. De brief is het verslag van een man die zijn vrouw in de ‘virtualiteit' verloor. Op een dag had deze man namelijk besloten een virtual reality themapark te openen. Zijn vrouw had over dit onderwerp eens iets op televisie gezien en was van mening dat je hiermee ‘elke herinnering kan doen herleven'. Haar man heeft wel van virtual reality gehoord maar heeft het nog nooit ervaren. Hij vormt er naar eigen idee een beeld van. In Day Glo is zijn virtual reality park een plek waar zijn vrouw lichamelijk en geestelijk kan verblijven, eeuwig, zonder terug te keren naar de werkelijke wereld. De vrouw wordt in deze nieuwe wereld opnieuw verliefd, maar dan op de jongere, virtuele versie van haar man. Ze besluit in deze virtuele wereld te blijven.

1999 - Saskia Olde Wolbers & Sigalit Landau, The Natives Are Restless
Een nieuw verhaal is geconstrueerd en wordt verteld in een fantasiewereld gecreëerd door gedeelde interesse en productieprocessen. Saskia Olde Wolbers met haar virtual reality videoprojectie, gecombineerd met de 'zoetrope installatie' van Sigalit Landau, en daaraan verbonden geluiden.

Kilowatt Dynasty uit 2000 belicht de ontvoering van een populaire Chinese tv-ster. Zij presenteert een programma vanuit een studiocomplex op de bodem van een immens stuwmeer. Als protest tegen de aanleg daarvan neemt een anonieme activist haar in gijzeling en verwekt, om het drama compleet te maken, een kind bij haar. Bij Kilowatt Dynasty krijg je het idee in de onderwaterstudio rond te dolen. Af en toe duiken echter overbekende, maar binnen deze context vreemde attributen op: boomtwijgen met bladeren in de knop, een bronwaterfles bedrukt met de houdbaarheidsdatum.

2002 - Opvallend in het werk van Saskia Olde Wolbers is de relatie tussen fictie en waarheid. Haar werk ‘Placebo' handelt over “het moment van dat je je realiseert dat alles wat je is verteld niet waar is”, aldus de kunstenaar. Uitgangspunt is het waargebeurde verhaal van een man die 18 jaar lang een schijnwereld heeft opgehouden. Hij bevindt zich in een ziekenhuis, dat als een mentale ruimte overkomt: het stelt de imaginaire wereld van de leugenaar voor die van zijn eigen leven fictie heeft gemaakt. In Placebo vertelt de minnares van de man die zich altijd voordeed als een getrouwde arts hoe ze er langzaam is achtergekomen dat hij loog, dat hij wel in kostuum door het ziekenhuis liep maar dat niemand hem kende, dat zijn naam op geen enkele deur stond. Nu liggen ze samen op de intensive care; hij heeft hen beiden tegen een boom gereden in zijn auto. Het verhaal van de vrouw wordt gevisualiseerd met een prachtig spel van witte verfklodders, in een ziekenhuisvertrek en in een zwart heelal.

2003 Sussend zijn haar video's geenszins; daarvoor zijn de verhalen die erin verteld worden te verontrustend. In Interloper (2003) ontwaakt een man in een ziekenhuis en ziet zichzelf van bovenaf in bed liggen. Geen paniek, denkt hij, dit is zo'n bijna-dood-ervaring. Hij heeft maanden in coma gelegen. Hij ziet zijn tweede ik opstaan, in een doktersjas door de gangen lopen en een keizersnede uitvoeren. Maar hij is helemaal geen dokter. ,,Ik vrees dat een deel van mij fictie is geworden'', denkt de man. Het beeld van Interloper is een beklemmende tocht langs buizen, bellen en lianen, alles in koel metallic, met als enig herkenbaar element een klein, van bovenaf gefilmd ziekenhuisbed.

Prix de Rome 2002, Film en Video basisprijs
Charlotte Köhlerprijs 2002

2003 - Saskia Olde Wolbers won met haar laatste twee films Interloper en Placebo de Baloise Basel Art Prize 2003, speciaal ingesteld voor kunstenaars en galeries die uitgenodigd waren voor de Statement-sectie van Art Basel.

Saskia Olde-Wolbers presenteerde video's en miniature filmsets op verschillende plaatsen: Pandaemonium Festival in het LUX-centre te Londen, de Bonner Kunst Verein in Duitsland en in Gallery Skuc in Slovenië, Art Now Lightbox Tate Britain Londen, Shine Boijmans van Beuningen en The Armand Hammer Museum in Los Angeles.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 1014.