kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Susan Philipsz

Susan Philipsz

kunstenaar, geboren in 1965 in Glasgow. Woont en werkt in Berlijn.

De schotse kunstenaar Susan Philipsz is geinteresseerd in de manier waarop geluid herinnering kan triggeren, en hoe stemmen en muziek de sfeer op bepaalde plekken bepalen en beinvloeden. Met heel eenvoudige middelen weet ze een intense en tegelijkertijd intieme ervaring op te roepen.

Het werk van de Susan Philipsz vertrekt vanuit de relaties tussen geluid, ruimte en subjectiviteit. Philipsz is geïnteresseerd in de emotionele en psychologische eigenschappen van klank, vooral in de populaire muziek en hoe deze het individuele bewustzijn kan veranderen. In haar werk gaat ze op zoek naar manieren om een subjectieve herinnering bij de luisteraar los te maken en na te bootsen. De eenvoudige melodieën veranderen tijdelijk het beeld dat de luisteraar van zichzelf in een bepaalde tijd en ruimte heeft. Vaak gebruikt ze in de geluidsinstallaties haar eigen stem, waarbij een bekend popnummer of volkslied het beginpunt is, wat zowel gevoelens van nostalgie als verwarring oproept. Haar werk wordt vaak in openbare ruimtes tentoongesteld, zoals een busstation, tunnel, supermarkt of tuin. Deze keuze voor de lokatie geeft een extra betekenis aan het kunstwerk. nummer I'm so Lonesome I Could Cry zingt en een vrouw die naar de bus naar Guadalupe vraagt. Dit geluidswerk was oorspronkelijk in een Texaans busstation te horen. Het is een verhaal over de wens naar onbekende plekken met exotische namen te willen reizen en herinnert aan verlangens en de drang om te willen vluchten. In dit geluidswerk wordt gerefereerd aan het zoeken naar een plek die nooit gevonden kan worden.

Songs sung in the first person on themes of release, sympathy and longing, 2003, geluidsinstallatie, ca. 1.30 min. - 2.30 min. (met vaste tussenpozen zijn de nummers te horen)
Voor deze installatie heeft Philipsz vier populaire nummers van Gram Parsons, Soft Cell, Teenage Fanclub en The Smiths a cappella gezongen en opgenomen. Dit geluidswerk refereert aan de wens stiekem te luisteren en het onbedoeld horen van andermans geheimen. Het gaat over het luisteren met je ziel, niet met je oor.

2005 'Radio Waves Goodbye' Radio Waves Goodbye' werd ontwikkeld op uitnodiging van Kunstenaarsinitiatief Paraplufabriek in Nijmegen, in het kader van het internationale kunstproject 'Hidden Rhythms' Radio Waves Goodbye' bestaat uit een live radio-uitzending in samenwerking met Observatorium Westerbork. Tijdens de uitzending kunnen mensen in Nijmegen afstemmen op de sterren en luisteren naar radiogolven die worden uitgezonden door een pulsar, een donkere ster. Pulsars zijn ronddraaiende neutronensterren die tijdens het draaien krachtige radiogolven de ruimte in slingeren. Toen wetenschappers dit voor het eerst ontdekten, dachten ze dat buitenaards leven contact probeerde te leggen met de aarde.
De Westerbork Radio Telescoop richt zich speciaal voor deze gelegenheid op pulsar PSR B1933+16, zo geheten naar de coördinaten waar ze te vinden is. Deze pulsar is ongeveer 26.000 lichtjaren van de aarde verwijderd, en is bijna 1 miljoen jaar oud.
Vanuit Westerbork zal het signaal van de pulsar worden doorgestuurd naar een vergeten en vervallen meelfabriek in de Nijmeegse benedenstad, waar een radiozender ervoor zorgt dat het geluid in de Nijmeegse huiskamers te horen is. De fabriek (eigenlijk een silo) is het voormalige onderkomen van 'Radio Lokaal', een Nijmeegse radiopiraat die haar laatste uitzending had in het jaar 2000. De fabriek, die midden tussen de behuizing is geplaatst, kan niet meer via de straat bereikt worden en heeft geen officieel adres. Medewerking van Stichting Oude Stad maakt het niet alleen mogelijk de radio-uitzending vanuit de fabriek te organiseren, maar ook om de lokatie tijdens de uitzending te bezoeken.
Zoals in het merendeel van Philipsz' werk, draait het ook in 'Radio Waves Goodbye' om de relatie tussen geluid en architectuur, en met name om een verandering in hoe de luisteraar zichzelf ervaart ten opzichte van de plaats en het specifieke moment waarin hij of zij zich bevindt. Het samenspel van de in dit werk aanwezige elementen van tijd en plaats roepen een veranderde beleving op van het 'zelf', in een werk dat in 'de oudste stad van Nederland' het historische bewustzijn en het begrip vergankelijkheid in een breder perspectief plaatst.

2005
De installatie ‘The Dead’ reflecteert over het vergaan van de tijd, zichtbaar gemaakt in de strepen van het verslijtende zwarte filmbeeld. Ondertussen leest een stem voor uit ‘The Dead’, het laatste verhaal dat James Joyce ooit schreef, dat in 1987 tot een film werd herwerkt door John Huston (ironisch genoeg ook zijn laatste).

2007 Skulptur Projekte Münster 07: The Lost Reflection (Das verlorene Spiegelbild)
... An aria sounding from under the Torminbrücke at Lake Aa: Susan Philipsz sings “Lovely night, oh night of love, smile upon our joys!”, the barcarole from Jaques Offenbach's The Tales of Hoffmann. The score is based on The Story of the Lost Reflection by the German romantic writer E.T.A. Hoffmann. It is the story of the seductive yet unfortunately vicious charm of the courtesan Giulietta, whose spell men cannot resist, thereby losing their own reflection, so that neither their wives nor their children are able to recognize them...
Geluidskunstwerk onder een brug bij het meer de Aasee. Er hangen twee luidsprekers waaruit de stem van de zingende Philipsz klinkt.

(zie www.skulptur-projekte.de en www.kunstkanaal.net )


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 338.