kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Tacita Dean

Geboren in Canterbury, Engeland. Woont en werkt in Londen.

Tacita Dean (1965, Canterbury) studeerde aan de Slade School of Fine Arts. Haar prijswinnende werk is te zien geweest in een groot aantal groepstentoonstellingen. Witte de With organiseerde in 1997 een grote solo-expositie van haar werk. In 1998 werd ze genomineerd voor de Turner Prize. Actief als: regisseur

Tacita Dean behoort, samen met kunstenaars als Gilliam Wearing, Steve McQueen en Sam Taylor-Wood, tot de generatie van jonge Britse film- en videokunstenaars die de laatste jaren aandacht krijgt. De fascinatie voor film is overigens niet tot Engeland beperkt en wordt mede gevoed door de komst van nieuwe, digitale technieken. Door de grote veranderingen die in het medium plaatsvinden worden kunstenaars uitgedaagd om de filmische mogelijkheden en eigenschappen als het ware opnieuw te ontleden. Ook in het werk van Tacita Dean zijn verwijzingen naar de praktijk en de traditie van de film herkenbaar, terwijl zij tegelijkertijd nieuwe narratieve en associatieve mogelijkheden ontwikkelt.

Kenmerkend voor Tacita Dean is haar aandacht voor de relatie tussen beeld en geluid. In Disappearance at Sea I is het geluid van de vuurtoren een dragend element achter de beelden, waarbij de waarneming van dat geluid ook voor de kijker van realiteit naar verbeelding lijkt te verschuiven. Soms is geluid het directe onderwerp van Dean's werk. Een werk als Foley Artist (1996) bijvoorbeeld, concentreert zich op het verschijnsel van de 'soundtrack' en op het uitstervende ambacht van het kunstmatig produceren van filmgeluid. Het is een complex werk waarin verschillende verhaallijnen door elkaar lopen en waarin je tegelijkertijd twee geluidskunstenaars aan het werk ziet, die de bij de beelden behorende geluiden tot stand brengen. Ze doen dat op basis van een script en met behulp van simpele attributen als stokken, natte kranten en lappen textiel - zaken die, op bijna komische wijze, ver van de 'realiteit' van de filmbeelden verwijderd zijn.

Naast films en foto's maakt Tacita Dean tekeningen, die zij in recente werken in onderlinge samenhang presenteert. Ze zijn met kalk op schoolbord gemaakt en hebben zowel de functie van storyboard als van still, van vastlegging achteraf. In Der Jungbrunnen geeft een schoolbordtekening het verband met het gelijknamige schilderij van Lucas Cranach uit 1546 aan, terwijl de tekening tegelijkertijd de idee van ruimte en beweging voor de film Gellért verkent. Deze film werd opgenomen in het thermale vrouwenbad van Hotel Gellért in Boedapest en vormt onderdeel van de installatie. Cranach's verwijzing naar de genezende en verjongende kwaliteiten van het water - Der Jungbrunnen laat zich vertalen als 'bron van eeuwige jeugd' - krijgt bij Dean een fascinerende parallel in de robuuste beelden van de badende vrouwen. Door de onderlinge samenhang van tekening, foto's en film binnen de installatie, komt het thema van de tijd op verschillende manieren naar voren: Cranach's tijd tegenover de huidige tijd, het filmische verloop tegenover het statische en momentele van de fotografie en tenslotte, het tijdloze van de handelingen van het baden zelf.

Zie volledige bron: www.depont.nl


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 100.

Tweets by kunstbus