kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 01-04-2011 voor het laatst bewerkt.

Takis

Vassilakis Takis, Franse beeldhouwer en kinetisch kunstenaar van Griekse afkomst, geboren 29 oktober 1925 in Athene.

Naamsvarianten: Takis Panayidis Vassilakis, Takis Panayotis Vassilakis.

Vanaf 1946 maakte Takis zijn eerste sculpturen. Hij was geïnteresseerd in natuurlijke fenomenen, zoals de stenen die worden gevormd door de tijd en het rivierwater. Hij is de uitvinder van artistieke expressie gebaseerd op de exploitatie van de natuurwetten. In 1958 ontdekt hij de magnetische velden, welke de basis van zijn oeuvre vormen. Zijn muzikale sculpturen zijn gebaseerd op het simpele concept van het gebruik van magnetische golven veroorzaakt door electriciteit als een middel om herhaalde muziekgeluiden te activeren.

Biografie
Vassilakis Takis, geboren 29 oktober 1925 in Athene, is autodidact kunstenaar. In 1946 ontstaan zijn eerste beelhouwwerken. Takis is geïnteresseerd in natuurlijke fenomenen, zoals de stenen die worden gevormd door de tijd en het rivierwater. Zijn eerste stukken zijn van hout en gips, gevolgd door abstracties van menselijke vorm, sommige in smeedijzer.

Takis verlaat Griekenland in 1954 en reist door Europa en de Verenigde Staten. Hij verbreekt echter nooit de banden met zijn geboorteland.

Van 1954 tot 1959 woont hij in Parijs de Cote d'Azur en Londen. In 1955 heeft hij zijn eerste solotentoonstelling 'Figures of plaster and iron' in de Hanover Gallery in Londen en heeft hij zijn eerste solotentoonstelling in de Galerie Furstenberg in Parijs.

Vanaf 1954 maakt Takis zijn eerste Signaux, staven van pianosnaren die muzikale vibraties creëren wanneer ze elkaar raken door de wind. Ze worden in 1958 in de Hanover Gallery in Londen geëxposeerd.

In 1956 neemt hij deel aan de eerste internationale expositie van de 'Plastic Arts' in het Musée d'Art Moderne de la Ville de Paris.

In 1957 transformeert Takis zijn Signaux in Signaux Feux d'Artifice. Met deze Feux d'Artifice verricht hij happenings op de straten van Parijs. Hij creëert zijn eerste bronzen Sphères en bronzen planten.

In 1958/59 begint Takis met magnetische velden te werken en in 1959 presenteert hij zijn eerste télémagnétiques sculpturen in de Galerie Iris Clert. Ze bestaan uit zeer eenvoudige materialen, een magneet en een naald; de naald wordt aangetrokken door de magneet en balanceert in de lucht met behulp van een draad. Vanaf dit moment vormt telemagnetische beeldhouwkunst de basis van zijn esthetische expressie.

In dezelfde periode raakt de kunstenaar gefascineerd door licht. In Telelumières nodigt hij het publiek uit de werking van een elektromagneet te bekijken: kwiklampen, geformeerd in een varieteit aan vormen, zijn verbonden aan elektromagneten, waarvan het functioneren variaties in de lichtintensiteit veroorzaakt.

In 1960 krijgt hij van het Franse Ministerie van Economische Zaken een patent op een Télésculpture en een Télésculpture électromagnetique. Hij experimenteert met de Ballets Magnétiques.

Eveneens in 1960 presenteert hij zijn vliegende man, een performance getiteld The impossible: man within space in de Galerie Iris Clert, waarbij het menselijk lichaam door een magneet midden in de lucht blijft hangen.

In 1961 heeft hij een solotentoonstelling in de Iolas Gallery in New York met zijn Sculptures Télémagnétiques. Hij ontmoet Marcel Duchamp in de V.S.

In 1963 creëert Takis in samenwerking met Earl Brown zijn eerste muzikale werk getiteld Sound of The Void. Deze wordt een jaar later geëxposeerd in de Cordier-Ekstrom Gallery in New York onder de titel 'For Eyes and Ears'. Het presenteerde voor het het eerst het herhalingsconcept van zijn muziek, welke een origineel en substantieel deel van zijn werk uitmaakt. Takis muzikale sculpturen zijn gebaseerd op het simpele concept van het gebruik van magnetische golven veroorzaakt door electriciteit als een middel om herhaalde muziekgeluiden te activeren: de muziekgeluiden zijn iedere keer te horen, wanneer een naald aangetrokken door een magneet een snaar aanraakt.

In 1965 exposeert Takis voor het eerst zijn Sculptures Musicales in de Alexandre Iolas Gallery in Parijs en in New York.
In 1966 schrijft het tijdschrift The New Scientist in een artikel getiteld 'The sounds of tomorrow', dat Takis, Yannis Xenakis en John Cage de meest veelbelovende musici van de eeuw zijn.

Eveneens in 1966 horen duizenden kijkers in Berkeley University voor het eerst het herhalingsconcept van zijn muziek. Sindsdien is zijn werk tentoongesteld in andere belangrijke centra zowel in Londen als in New York: In 1967, 1969 en 1970 in de Howard Wise Gallery in New York, in 1969 in het Massachusetts Institute of Technology, eveneens in 1969 neemt Takis deel aan de tentoonstelling 'The Machine as Seen at the End of the Mechanical Age'(De machine aan het einde van het mechanische tijdperk) in het Museum of Modern Art in New York
in 1972 heeft hij een retrospectieve tentoonstelling in het Centre National d'Art Contemporain in Parijs, in 1974 in het Kunstverein van Hannover, en in 1968 en 1977 op Documenta 4 en 6 te Kassel. Hij heeft een solotentoonstelling in 1978 in het Musée Municipale d'Art Moderne de Paris. In 1981 neemt hij deel aan de tentoonstelling '3 totems- Espace Musical' in Centre Pompidou, in 1984 neemt hij deel aan de expositie 'The Century of Kafka' in het Centre Pompidou en in 1985 geeft het Centre Pompidou opdracht voor een Mur Magnétique voor de ingang van de Galeries Contemporaines. In 1983 creëert Takis de muziek en het decorontwerp voor Elektra van Sophokles, geregisseerd door Michael Kakoyannis, in Epidaurus

websites:
. Medusa Art Gallery


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 2081.