kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Thom Puckey

Thom Puckey (1948)

Thomas William Puckey, Engelse beeldend kunstenaar (Crayford, Londen, Engeland 23-5-1948), beeldhouwer, installatie-kunstenaar, omgevingskunstenaar, die zijn inspiratie vindt in de middeleeuwse kunst en filosofie.

Puckey laat zich inspireren door de alchemie. In teksten en in tweedimensionaal werk is dat niet zo bijzonder, maar Puckey maakt alchemistische beelden met melancholische elementen. The Triumpf of Love laat ons een duivel op het toilet zien. Dat is geen postmodernistisch grapje, maar een illustratie bij een zorgvuldig geconcipieerd verhaal van de kunstenaar. Zijn assemblages zijn tableaux vivants vol geheimzinnigheden en paradoxen waar Spinoza en Bertrand Russell zich goed zouden thuisvoelen.

Thom Puckey bezocht twee kunstacademies in Londen
Slade School of Fine Art, London Royal College of Art, London (Master of Arts)

Reindeer Werk
Dirk Larsen en Thom Puckey traden van ongeveer 1976 tot 1982 onder de naam Reindeer Werk in performance op.

In Ned. sinds 1979
vestigt zich op dertigjarige leeftijd in Amsterdam.

Sandbergprijs van de Stichting [Amsterdams Fonds voor de Kunst] (1986)

Docent beeldhouwen Rijksacademie Amsterdam (1987-1995)

1990 Stedelijk Museum, Amsterdam

Thom Puckey is in het Noorden onder meer bekend van de stadsmarkering die in 1990 langs de Friese Straatweg in Groningen is geplaatst, bestaande uit een schoorsteenpijp waaruit takken groeien.

For Spinoza (1995). een variant op het bekende, klassieke beeld van Aphrodite of Venus. Deze godin wordt meestal uitgebeeld met de handen beschermend voor de edele delen. Maar Puckey laat haar schaamstreek onbeschermd en plaatst daar zelfs een grote lens voor. Zo legt hij een verband tussen de Griekse en Romeinse kunst en het werk van moderne kunstenaars als Gustave Courbet en Marcel Duchamp, die het vrouwelijk naakt zeer expliciet in beeld brachten.

Ben van Berkel) staat een bijzondere fontein. Een bronzen boom met afgezaagde takken is omgekeerd in het water geplaatst. De boomwortels reiken als een kroon rondom de hoofdwortel, sierlijk omhoog. Uit de afgesneden takken spuit het water in een boog naar beneden waardoor de takken als het ware één geheel worden met het water. Zo is een poëtisch beeld ontstaan door de omkering van de wijze waarop de boom verankerd is, zich voedt en zich naar de hemel richt.

The Cruellest (1999) bestaat uit twee keramische 'doeken' op een dik puinbed. Na de aanslagen op 11 september 2001 zag men in de twee maagdelijk witte mantels op de puinhopen ineens een monument voor de slachtoffers van de ingestorte Twin Towers in New York. Een beeld dat verre van figuratief is, maar toch voor iedereen een begrijpelijke associatie kan oproepen.

kunstacademie Minerva. Daarnaast geeft hij les aan het Frank Mohr-instituut. Deze contacten met de Groninger kunstwereld vormden de aanleiding voor de expositie in het Harmoniecomplex:

2002, 'Obscene onschuld' (beelden). Harmoniecomplex, Groningen.
Figuratieve kunst is begrijpelijke kunst, zo wordt vaak gedacht. Wie op de expositie Obscene onschuld met recente werken van Thom Puckey rondloopt, merkt al snel dat niets minder waar is. Zijn beelden bestaan uit verschillende herkenbare elementen, maar blijven raadselachtig. Zelfs de titels verraden nauwelijks iets over de gedachten van de kunstenaar. Wel is snel duidelijk dat Puckey graag citeert uit de kunstgeschiedenis. Zo roept de opengewerkte torso, waarbij twee losse handen een doek ophouden en ons zo een kijkje in de buikholte gunnen, associaties op met schilderijen van lijkschouwingen van bijvoorbeeld Rembrandt of andere Hollandse meesters. Het afgehakte hoofd dat los op de romp ligt doet denken aan de getergde beelden van Marc Quinn, die twee jaar geleden in het Groninger Museum exposeerde. Maar wie in de maagruimte kijkt, ziet niets anders dan nog meer doek. Het beeld geeft zijn inhoud niet prijs. We worden zelf geacht te interpreteren.

2004 - Galerie De Praktijk
Thom Puckey en Gijs Frieling: Snowballs in Hell

Thom Puckey en Gijs Frieling ontmoetten elkaar voor het eerst in de zomer van 1991 tijdens een voorgesprek voor het eindexamen aan de Gerrit Rietveld Academie. Gijs deed eindexamen en Thom was rijksgecommitteerde.
Gijs was net teruggekomen van een werkperiode in Berlijn. Hij was drie maanden te gast in het Bethanienhaus atelier van Waldo Bien. Het Dahlem museum in Berlijn heeft een mooie afdeling met islamitische kunst waar hij een grote stapel tekeningen had gemaakt waarin hij probeerde de specifieke vormentaal op de enorme hangende tapijten te doorgronden. In de stapel zaten twee of drie andersoortige tekeningen waaronder een van een zittende zwangere vrouw en een hurkende man die haar dikke buik met zijn vlakke hand, met gespreide vingers voorzichtig aanraakt.
Thom was niet zo lang geleden een nieuwe weg ingeslagen met zijn werk en had op de KunstRAI 1990 zijn plassende vrouw met omhelzende clown gepresenteerd. Gijs, die de abstracte mystiek van bijvoorbeeld Puckey's ‘Silent Motor' zeer bewonderde, was door het beeld oprecht geshockeerd geweest. Nadat de gecommitteerde de tekeningen had doorgekeken had hij met een zekere afstandelijkheid opgemerkt dat het waarschijnlijk een soort “onderzoek” was, waarbij het woord onderzoek werd uitgesproken op een manier die duidelijk maakte dat dat een voor kunstenaars minderwaardige bezigheid was. De tekening met de zwangere vrouw had Puckey apart gelegd en daarover zei hij:”deze tekening raakt me, ik heb zelf ook een keer een beeld gemaakt dat erover gaat hoe moeilijk het is om iemand aan te raken”.

Dertien jaar later, wederom aan het begin van de zomer, exposeren Puckey en Frieling samen in De Praktijk. Puckey presenteert gebeeldhouwde scenes waar vrouwenfiguren nog steeds een grote rol spelen. Geweld en intimiteit vloeien ongehinderd in elkaar over. Figuren gaan een sensuele en dodelijke relatie aan met de aarde. In zijn meest recente beeld steken marmer en polyester tegen elkaar af in schril contrast. Het lijkt op een groot stilleven, maar de afwezigheid van een ‘hoofdrolspeelster' is voelbaar tussen de babymatrassen, autobanden en geknutseld wapen in.
Frieling baseert zijn schilderijen nog steeds op decoratieve tradities. Geen schilderij lijkt zonder bloemen of planten te kunnen. Er is een schilderij van een stoep met duiven en een bijna leeg bakje patat. Er zijn verschillende schilderijen met vazen met rozen, irissen, appelbloesem. Er zijn borden met moten zalm en borden met kippensoep. En er zijn twee geschilderde hommages aan Donald Judd.

Willem de Kooning zei: ”content is a glimpse”. Als een gezamenlijke tentoonstelling een gezamenlijke noemer nodig heeft, dan misschien dat beide kunstenaars niet geloven in “eerst het idee en dan het medium dat daar het beste bij past”. Tegenover dit moderne cliché staat de praktijk en de ervaring van het metier als bron en ijkpunt, als een gulle moeder en een strenge vader.
SNOWBALLS IN HELL is een tentoonstelling waarin de menselijke omgang met materie als het geheim van de kunst wordt bewaard en verdedigd.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 1958.