kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Thomas Hirschhorn

Zwitserse, in Parijs werkzame beeldend kunstenaar (geboren in 1957).

'Ich mache arme Kunst, aber keine Arte Povera (...), Ich mache keine Installationen, ich mache Skulpture (...), Energie ja, Qualitaet nein (...) Ich will nicht politische Kunst machen, sondern ich will meine Arbeit politisch machen.'

Thomas Hirschhorn studeerde grafische vormgeving aan de Schule für Gestaltung in Zürich alvorens zich als beeldend kunstenaar te profileren.

Thomas Hirschhorn maakte in de loop van de jaren negentig naam met enorme, arbeidsintensieve, ruimtevullende driedimensionale collages van goedkoop wegwerpmateriaal. Verpakkingsmateriaal combineert hij met eigen en andermans teksten, afbeeldingen uit kranten en tijdschriften, zelfgemaakte vliegtuigjes, horloges, goudstaven, slingers en rondrijdende speelgoedtreinen. Hij richt zijn anti-blik eerst vooral op het ondermijnen van de kunstwereld zelf. Hij bouwde vergankelijke, onverkoopbare installaties van kartonnen dozen, maakte stapelingen van stukken hout of voorzag nazistisch propagandamateriaal van abstracte plakbandfiguren. Ook in de openbare ruimte becommentarieert hij onze door geld en macht gedomineerde samenleving door middel van vitrines, etalages, kiosken, altaren en ‘monumenten' en zoekt hij een opening voor een positief engagement met de sociale realiteit.

Hij ontving onder meer de prestigieuze Prix Marcel Duchamp (2001).

solotentoonstellingen:
'Bernsteinzimmer', Galerie Arndt & Partner, Berlijn (1999).
'World Airport', The Renaissance Society, Chicago (2000);
'Wirtschaftslandschaft Davos', Kunsthaus Zürich (2001);
'Pole-Self', Centre Georges Pompidou, Parijs (2001);
'Caveman', Barbara Galdstone Gallery, New York; (2002);

Spraakmakend waren Hirschhorns bijdragen aan de Biënnale van Venetië (‘World Airport' 1999) en in 2002 het ‘Bataille Monument' tijdens Documenta in Kassel waar hij samen met de plaatselijke bewoners van een arme immigrantenwijk maandenlang het monument annex café, radiostation en bibliotheek beheerde.

Hirschhorn kondigde publiekelijk aan niet meer in Zwitserland te exposeren wegens rechts-radicale tendensen in de regering. Om te protesteren tegen de benoeming van Christopher Blocher, leider van de Zwitserse populistische partij Union Démocratique du Centre (UDC), tot minister van justitie en politie in de Zwitserse regering, besloot de Zwitserse kunstenaar Thomas Hirschhorn om vanaf de verkiezingen van oktober 2003 niet meer in Zwitserland tentoon te stellen.

MRT 2005 SWISS SWISS DEMOCRACY
Bij de opening van de omstreden tentoonstelling: ‘Swiss Swiss Democracy' in Centre Culturel du Suisse in Parijs zei Thomas Hirschhorn onder meer: ‘Een kunstenaar moet een wild gebaar kunnen maken, moedig zijn. Kunst biedt weerstand. Kunst is actief noch passief, kunst valt aan – door mijn artistieke werk zal ik worstelen met de werkelijkheid in al haar complexiteit, massaliteit en onbegrijpelijkheid (…) Ik zal dapper zijn, ik zal niet in slaap worden gesust, ik zal doorwerken en gelukkig zijn.'

Hirschhorn, die sinds jaren in Parijs woont, gebruikt zijn recente tentoonstelling in het Parijse Centre culturel suisse om “het goede democratische geweten te destabiliseren”. Hij verzet zich vooral tegen een teveel aan referenda. Die hebben bijvoorbeeld al geleid tot de verwerping van de eenvoudige naturalisatie van emigranten van de tweede en de derde generatie, of zorgden ervoor dat seksuele en gewelddadige misdadigers levenslang kunnen worden opgesloten. Hij bekritiseert de Zwitserse politiek en vindt dat de Zwitserse politici het ogenschijnlijke democratische systeem misbruiken. Aan de hand van video's, cynische leuzen over de democratie en krantenknipsels, aan de muur geplakt met bruine tape, wil hij 'de democratie de-idealiseren'.

Zijn tentoonstelling Swiss Swiss Democracy ziet hij als “een belegering” van het Zwitserse cultuurcentrum in het hartje van de Marais. Zoals hij dat reeds vroeger deed in gevoelige wijken in Kassel, Avignon en Aubervilliers, werd het centrum met Hirschhorns gekende esthetiek van karton, scotch en krantenknipsels, omgebouwd in een tijdelijke propagandastand. Als deel van zijn presentatie toonde hij een burleske versie van Schillers toneelstuk Willem Tell in een regie van Gwenael Morin, waarbij een acteur pretendeert als een hond op het portret van Blocher te plassen.

Een bespreking van het spektakel in de Zwitsere krant Le Matin werd opgepikt door het Duitstalige populaire weekblad Blick dat het schandaal uitlokte. Onder leiding van de christen-democraat Peter Bieri (PDC) werd de regering aangemoedigd om dit “in het buitenland misprijzend beeld van Zwitserland” te sanctioneren. Een stemming in het parlement, democratie oblige, verminderde de subsidies voor 2005 van Pro Helvetia, die de tentoonstelling subsidieerde, met 24 stemmen tegen 13, van 34 naar 33 miljoen Zwitserse frank. Volgens Hirschhorn is dit het mooiste bewijs van de machteloosheid van de democratie. De voorzitster van Pro Helvetia is gescandaliseerd. “Het zijn net zij die de cultuur van de staat en de gesubsidieerde kunst altijd scherp hebben aangevallen, die zich nu geroepen voelen om een ultradirigistische politiek te voeren, de oude machthebbers van de voormalige Duitse Democratische Republiek waardig.” Pro Helvetia onderschrijft het project van Hirschhorn, maar distantieert zich van elke persoonlijke aanval op Blocher. Verder heeft de organisatie niet de intentie de tentoonstelling te censureren. Door het “politiek debat uit de weg te gaan”, aldus een woordvoerder van Pro Helvetia, zou men “de kunst zijn slagkracht ontnemen”; en hij voegt er laconiek aan toe dat “het Parijse Centre culturel suisse het platform is van een democratisch land”.
Thomas Hirschhorn : Anschool
Bonnefantenmuseum
Niet eerder zijn zoveel van zijn werken (15) uit de periode 1992-2004 bijeengebracht in een speciaal voor het museum ontwikkelde setting. Met de zelfverzonnen term ANSCHOOL levert de politiek geëngageerde en zeer gedreven Hirschhorn wederom commentaar op onze door geld en macht gedomineerde samenleving.

De vijf zalen vullende installatie van Thomas Hirschhorn kenmerkt zich wederom door het gebruik van goedkoop verpakkingsmateriaal. Hiermee creëert Hirschhorn provisorisch uitziende sculpturale omgevingen. Zijn ideaal is een versmelting van artistieke vorm en politiek en maatschappelijk engagement.

ANSCHOOL richt zijn pijlen op de terreur van chronologie en op de verborgen machtsstructuren achter kennisoverdracht. ANSCHOOL wijst analyse, opleiding en het creëren van een ‘school' af. Daarentegen staat ANSCHOOL voor moed, nieuwsgierigheid en wilskracht. Een hele museumvleugel (1000m2) is getransformeerd in een school met klaslokalen met bijpassend interieur van stoelen, banken, lessenaars, globes en wereldkaarten, TV- en diaschermen. Deze hardware vormt het decor voor de bestaande werken, waaronder vele samengestelde collages uit karton, tape, papier en knipsels van begin jaren negentig. Deze zijn duidelijk geïnspireerd op de Russische revolutionaire avant-garde zoals Rodchenko, Malewich en Popova. Ook te zien is Hotel Democracy, een twee verdiepingen hoog poppenhuis van 15m lengte, dat eerder in de Tate Modern in Londen geëxposeerd werd.

Het zogeheten pedagogische materiaal completeert de tentoonstelling. Drukwerk, eigen teksten en andere (video)documentatie die gebruikt zijn voor vroegere tentoonstellingen worden door elkaar getoond (‘ kopflos ' in de woorden van de kunstenaar), uitsluitend Hirschhorns innerlijke logica volgend.

Met ANSCHOOL werkt Hirschhorn diverse van zijn vaste statements uit waaronder ‘Ik maak geen politieke kunst, ik maak kunst politiek'ANSCHOOL is volgens Hirschhorn geen doorsnee retrospectief. 'ANSCHOOL richt zijn pijlen op de terreur van chronologie en op de verborgen machtsstructuren achter kennisoverdracht.' Hirschhorn levert - als altijd - commentaar op onze door geld en macht gedomineerde samenleving. Zijn ideaal is een versmelting van vorm en politiek en maatschappelijk engagement. Met ANSCHOOL werkt Hirschhorn diverse van zijn vaste statements uit waaronder 'Ik maak geen politieke kunst, ik maak kunst politiek' en ‘Energie Ja, Kwaliteit Nee!

ZIe ook video RAM (begint op ca minuut 31)


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 1299.