kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Thomas Raat

Nederlandse kunstenaar, Woont en werkt in Leiden,

Hij studeerde in 2001 af aan de KABK.

2003 Centrum Beeldende Kunst Leiden
It's only human

THOMAS RAAT zijn werken op papier zijn quasi luchtige varianten op agressieve beelden uit de media en actualiteit. Het zijn fragmenten waarin een context ontbreekt. De koortsachtige kleuren en het gebruik van goedkoop tape geven de werken een bijna cynisch en banaal karakter dat op intrigerende wijze contrasteert met de filmische suspense van de beelden.

Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst 2003

Centrum Beeldende Kunst Leiden
Thomas Raat: Cold Sweat
6 maart t/m 10 april 2004

Thomas Raat (1979) won in 2003 de Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst. Zijn werk viel op door inventief materiaalgebruik en een sterke, geëngageerde beeldtaal. Het CBK Leiden presenteert nu zijn eerste solo-tentoonstelling met zeer recent werk.

Werk van de jonge schilder Thomas Raat was te zien in de zomer van 2003 tijdens een door het CBK georganiseerde tentoonstelling in het Leidse Waaggebouw. Hierin toonde Raat zo op het eerste oog luchtige varianten op agressieve beelden uit de media en actualiteit. De koortsachtige kleuren en het gebruik van plakplastic gaven de werken een bijna cynisch en banaal karakter dat op intrigerende wijze contrasteerde met de filmische suspense van de beelden. Het waren deze werken waarmee hij enkele maanden later de Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst van 2003 won. De jury schreef daarover: "Raat slaagt erin op een quasi journalistieke manier beelden te verwerken. Raat wordt nergens expliciet, maar 'je voelt' zoals een van de juryleden opmerkte, 'de Sars door zijn schilderijen heen.' "

COLD SWEAT - de eerste solotentoonstelling van Raat - toont nu een aanzienlijk aantal werken dat eind 2003 en begin 2004 is ontstaan en waarin architectuur centraal staat. Allen zijn voornamelijk opgebouwd uit plakplastic. Door het over elkaar aanbrengen van dit materiaal krijgen ze een gelaagdheid die niet te realiseren is in verf en een sterk effect teweegbrengt. De verschillende tape-soorten en stickertjes worden gecombineerd met getekende vormen en versterken elkaar. Een ander direct gevolg van het 'schilderen' met dit materiaal is dat het werk een kwetsbaar uiterlijk krijgt. Soms lijkt het beeld letterlijk uit elkaar te vallen.

Toch kun je Thomas Raat, ondanks het gebruik van onconventionele materialen, een echte schilder noemen. Raat: "Schilderen is het rangschikken van kleur. Ik rangschik met de tape ook de kleur. Het nadeel van het schilderen is dat de mogelijkheden oneindig zijn. Met het gebruik van tape leg ik mezelf een beperking op, ik ben gebonden aan de eigenschappen van het materiaal".

Raat heeft zeker ook de blik van een uitgesproken eigentijdse schilder. Voor hem moet schilderkunst concurreren met beelden uit het echte leven, met de enorme beeldenstroom uit onze huidige beeldcultuur. Zijn werken vinden hun oorsprong in het echte leven, maar ontstijgen de werkelijkheid van het moment. Aanvankelijke collectieve beelden plaatst hij in een nieuwe artificiële werkelijkheid. Contexten ontbreken; feiten en fictie lopen door elkaar heen. Raat verzamelt en 'samplet' beelden die de suggestie wekken dat er iets loos is en isoleert ze van hun omgeving. In feite creëert hij een 'tussenwereld' waarin het schilderij als een venster op een niet bestaande werkelijkheid fungeert. Hoewel de werken visueel krachtig en helder zijn, lijken ze tegelijkertijd - door de koortsachtige kleuren en het decoratieve karakter van het plakplastic - op hallucinerende dromen. Landschappen en ruimten zijn ontheemd; figuren identiteitloos. Een "decor voor suspense" waaraan de kijker zich enerzijds aan de intense kleurenpracht en krachtige vormen kan vergapen en waarbij hem tegelijkertijd het 'koude zweet' kan uitbreken.

Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst 2004
Thomas Raat ontving de Koninklijke prijs voor de tweede maal. Thomas Raat, die voor de tweede achtereenvolgende keer als winnaar uit de bus kwam, zei dat de koningin zijn werk dit jaar vele malen aantrekkelijker vond dan vorig jaar.

"Viezig en rommelig was vorig jaar het werk van Thomas Raat, die toen ook bij de winnaars hoorde. De mannen in maanpakken van De Wit figureerden vorig jaar in een doek van Raat met zwarte en fel neonkleurige slierten plakband en opeenhopingen van ronde plakkertjes, die deden denken aan zwermen enge insecten. Dit jaar zet Raat zijn tape in om een gebouw te creëren met roodgapende deuren en ramen, in een explosie van felle neonkleuren. Hij recyclet geen beelden meer uit de media, maar schept een vreemd onheilspellend bouwsel." - Machteld Leij in NRC

Zie ook Fries Museum Pretty-Pretty In Buro Leeuwarden
Raat – virtuoos op het gebied van schilderen in plakplastic - kon zich op vrijdag 1 oktober voor het tweede achtereenvolgende jaar een van de winnaars noemen van de Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst. In Buro Leeuwarden is naast recent werk ook nieuw werk van Raat te zien.

Thomas Raat (1979) schildert met tape. Hij brengt het in zwierige lijnen aan op het papier. Voor figuren en vlakken gebruikt hij plakplastic van gevarieerde grootte en vorm. Waar nuanceringen in kleur nodig zijn, voegt Raat een extra laagje plakplastic toe. Accenten worden aangebracht met restjes plakplastic of een stickertje. Hier en daar hangt nonchalant nog een stukje tape onder aan het doek, alsof de verf van een penseelstreek is uitgelopen en opgedroogd nog voordat de druppel van het doek kon vallen. Raat is een virtuoos op het gebied van het schilderen met plakplastic.

Maar het is niet alleen de techniek die de aandacht trekt. Ook de voorstellingen zijn eigenaardig. De belangrijkste oorzaak daarvan is de dreiging, de ‘suspense' die er in aanwezig is. Voor zijn ‘schilderijen' kiest Raat krantenfoto's of tv-beelden als uitgangspunt. Dat kan een beeld zijn waarop mannen in isolerende witte overalls zijn afgebeeld of een kale zakelijke ruimte met een leeg bed. Raat haalt de voorstellingen uit hun context, laat wat dingen weg en voegt er wat aan toe. De vrolijk gekleurde plastic vormen en lijnen zijn extra vervreemdende elementen in het beeld. Ook het grote formaat waarop hij werkt, speelt een rol bij de beleving van de ‘schilderijen'. Je moet afstand nemen om goed te kunnen zien wat er gebeurt. Op afstand wordt ook duidelijk dat er een grote mate van dynamiek in de werken zit. De lijnen lopen soms van het midden uit het beeld en de plastic snippers dwarrelen er tussendoor, alsof er een explosie heeft plaatsgevonden.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 791.