kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Tom Claassen

Tom Claassen (1964)

Denemarken.

Opleiding
Academie St. Joost, Breda (1984-1989)

Prijzen
Prix de Rome 1992, Beeldhouwen/beeldende kunst en Openbaarheid (selectie)
Aanmoedigingsprijs Stad Amsterdam, Stichting [Amsterdams Fonds voor de Kunst] 1993
Charlotte Köhler Prijs 1994

Beeldhouwer Tom Claassen 's (1964) dierenbeelden zijn gewild. Voor de gemeente Tilburg maakte hij een meer dan levensgrote kwijlende hond. 'Fonteinen zijn eigenlijk stomme dingen, want ze spuiten altijd omhoog. Daardoor kun je nooit je handen wassen zonder jezelf onder te spatten. Daarom besloot ik het gat te verbergen in de bek van een beest. En waarom ik er nou een beest van heb gemaakt… dat zal wel komen doordat je met beesten gemakkelijk contact kunt leggen, dat je er net als bij een mens eigenschappen aan kunt toedichten'.

In Utrecht plaatste hij een groot paard op een voormalig slachthuisterrein, in Haarlem zitten op een richel bij een bejaardentehuis vier vogels met een gouden ketting om hun nek en voor het postkantoor bij de Jaarbeurshallen in Utrecht maakt hij een reuzenkonijn, met een hoogte van bijna vier meter. Ook in Utrecht maakte hij speciaal voor de expositie Panorama 2000 -kunst vanaf de Domtoren- een mus van zo'n vijf bij acht bij vier meter, die op het dak van een huis aan de voet van de toren zat. Geen dieren, maar al even aimabele figuren maakte Claassen voor de vertrekhal van Schiphol, waar twee reusachtige poppen als verloren kinderspeelgoed wachten op een eerlijke vinder.

Het oppervlak is het hoofdthema in het werk van Claassen, de huid. Zoals bij een enorme opgepompte rubberen bal, of het gietijzeren paard in Utrecht dat zich helemaal vol lijkt te zuigen tot hij openbarst. Sommige werken zien er juist uit alsof ze zijn leeggelopen. Het werk nodigt uit tot aanraken en is altijd oog in oog met de beschouwer geplaatst, vrijwel nooit op een sokkel. De karikatuur keert ook steeds terug, de vormen zijn overdreven, soms stripachtig.

Bij Fons Welters exposeerde hij een in rubber afgegoten tent. Hij groef een tentvormige kuil in de vloer van zijn atelier, goot daar rubber in en haalde de tent eruit, met het zand nog aan het rubber gekleefd. Hij maakte volgens dezelfde methode ook een tapijt. 'Ik was nieuwsgierig naar het zand onder de stenen vloer van mijn atelier'. Hij heeft de klinkers opgelicht en er een afdruk gemaakt in latex. Twee toiletten in de voormalige kazerne, waar hij zijn atelier heeft, besmeerde hij aan de binnenkant met latexrubber, stroopte het als een huid en hing het op bij Fons Welters (1991). Waar het werd aangekocht door Kröller-Müller.
Het rubber waarin Tom Claassen vaak werkt is zo kwetsbaar, zo vertelt galeriehouder Fons Welters, dat het op zijn hoogst 20 jaar meegaat. Vandaar dat hij een certificaat (o.m. bij het tapijt, dat in het Centraal Museum in Utrecht is) meelevert waarin een gebruiksaanwijzing staat, hoe je het object zelf nog een keer kan maken, eventueel onder supervisie van de kunstenaar, als die nog leeft, tegen productiekosten.

Tijdens de biennale van Istanbul in 1995 had Claassen zes leeuwinnen in speelzand plat op de vloer geboetseerd op een kerkvloer, waar een kat hardnekkig overheen bleef lopen. Die leeuwen maakt hij steeds opnieuw, steeds op een andere manier. 'Het is prachtig en goedkoop materiaal. (…)zand ligt uit zichzelf. Daarom is het voor veel mensen zo'n uitdaging om het rechtop te laten staan. Bijvoorbeeld in zandkastelen. Ik wilde juist de aard van het materiaal repekteren. Ik koos voor die leeuwen, omdat ze ook altijd liggen . Ze slapen 7/8 van de tijd. (…) en bovendien is het zand geel net als de leeuwen. Ik wil voorkomen dat mensen alleen maar naar de techniek kijken. Dat ze alleen maar denken 'dat is knap gemaakt'.

Beeldhouwer Tom Claassen over kunst in de openbare ruimte: 'Je probeert het toegankelijk te maken, als de mensen er niets van begrijpen heb je je doel gemist en is het ook niet leuk. Een beetje lief, dat mag best. De omgeving is dus heel erg belangrijk en ik kan het niet nalaten om het ook leuk te maken.'
Dat geldt voor de rubberboot waar je op kan zitten, de kwijlende hond waaronder je je handen kan wassen, het paard op het voormalig slachthuisterrein in Utrecht, zijn eerste werk in de openbare ruimte, waar de bewoners ontzettend blij mee zijn. Zo blij dat Claassen binnenkort moet gaan onderhandelen of hij het beeld tijdelijk mag weghalen voor de wereldtentoonstelling in Hannover in het jaar 2000.
Door een flesje bier over het kolossale paard van Tom Claassen (Breda) leeg te gooien, doopte de toenmalige burgemeester Ivo Opstelten het zes ton wegende gietijzeren beeld. Sindsdien zijn het in de volksmond naamgenoten. Ivo staat op het plein van De Plantage, een voormalig slachthuisterrein dat is omgevormd tot een woon- en winkelgebied. Hoewel er volgens een voormalig werknemer van de slachterij helemaal niet zo veel paarden zijn geslacht, verwijst het beeld naar de vroegere functie van de locatie. Het paard staat onverstoorbaar en standvastig in een hoek buiten het centrum van het plein, dat in hoefijzervorm is opgezet. Hij staat met zijn vier benen stevig op de grond en heeft het hoofd in drink- of graashouding naar beneden gericht.

polder raast.

2004 Voor Sluis 2008 op IJburg heeft de bekende Nederlandse beeldhouwer Tom Claassen (1964, Heerlem) een levensgroot nijlpaard uit rubber gemaakt. Het kunstwerk is in opdracht van het [Amsterdams Fonds voor de Kunst] ontstaan. Het kunstwerk heeft een omvang van 6 x 3 meter en drijft mee met de waterstand in Sluis 2008.

VPRO De Plantage De beesten van Tom Claassen


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 179.

Tweets by kunstbus