kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Tomoko Take

Tomoko Take (Osaka 1970)

De van oorsprong Japanse kunstenares Tomoko Take (1970, Japan), woonachtig in Nederland, werkt aan verschillende langetermijnprojecten waarin zij de rol van kunst in de publieke ruimte onderzoekt. Vanuit de overtuiging dat kleine oplossingen invloed kunnen hebben op grote problemen, raken haar projecten aan sociaal-maatschappelijke en culturele vraagstukken.

Tomoko Take verweeft het begrip in haar kunst met haar persoonlijke geschiedenis. In een videofilm uit 1998 toonde ze een levensgrote sekspop die ligt te kijken naar een video waarop haar eigen moeder vertelt over haar leven in Japan. Ze was daar prostituée en werd zwanger van een klant.

Tomoko Take groeide op bij haar grootmoeder en nadat die was gestorven, verliet ze Japan en kwam ze terecht op de Rijksacademie in Amsterdam.

1998 Dutchwife/Dutchlife tape 34 min,
Centraal in de performance staan de verschillen in interpretatie van taal en symbolen tussen de Japanse en de Nederlandse cultuur en tussen culturen in het algemeen. Uitgangspunt is de omgangsvorm van drie vrouwen met hun leven en met begrippen als lijfelijkheid, menselijkheid en de verhouding tussen beide seksen. Door de samenwerking met Easy Tune krijgen ook live geluiden een belangrijke plaats toebedeeld.

Sinds zij in 1996 naar Nederland kwam, maakte ze verschillende multi-media performances die geïnspireerd zijn op de betekenissen van de term 'Dutch Wife'. Om koel te slapen hadden Nederlandse kolonisten in Indië de gewoonte tussen hun dijen een rolkussen te leggen dat de bijnaam 'Dutch Wife' kreeg. Ook de ronde bamboemand die ze in China of Japan voor dat doel gebruikten werd zo genoemd. Tegenwoordig heet in Japan een opblaasbare sekspop een 'Dutch Wife'. En natuurlijk betekent het ook gewoon: Hollandse vrouw.

2002 Stedelijk Museum Schiedam, Performance van Tomoko Take: Dutch Wife/Dutch Life,
We zitten in de aula van het Stedelijk Museum Schiedam, een vierkante zaal die in vroeger eeuwen dienst deed als kerkruimte voor een oude-mannentehuis. Pal onder de preekstoel staan vijftien fabrieksnaaimachines, een strijkplank en een paar rekken waaraan patroondelen hangen. Het is het decor voor de performance Dutch Wife/Dutch Life van de Japanse kunstenares Tomoko Take. Zoals haar vorige video-installaties draait ook het optreden in Schiedam om de vrouw, haar lichaam en seks. De performance heeft veel weg van een ouderwetse happening die in de jaren zestig opzien baarde, maar nu wat braaf en tam aandoet. Aan het begin nemen vijftien wit geschorte mannen en vrouwen plaats achter de naaimachines. Daarna komen vijftien naakte vrouwen op, oud en jong, dik en dun, blank, bruin en zwart. Ze staan vlak op het publiek, sommigen giechelig, anderen doodernstig of quasi-onverschillig. DJ Cameron laat devote zang klinken die later zal overgaan in modernere, loungy muziek en er is het gesnor van de naaimachines. De naaiers en naaisters hullen de vrouwen in bodystockings die bedacht zijn door mode-ontwerper Alexander van Slobbe. De pakjes bestaan uit één geheel of uit losse delen, zoals kuitstukken, topjes, broekjes en buikbanden waartussen her en der kieren gapen. De vrouwen laten zich gedwee aankleden, tot ze op handen, voeten en hoofd na omhuld zijn en de zaal weer mogen verlaten. Einde performance. Het Schiedamse publiek blijkt na afloop vooral gefrappeerd door de diversiteit aan vrouwenlijven, van graatmager tot kwabbig vet. De vertoning laat zich dan ook niet makkelijk duiden. Doordat de flodderige bodystockings verre van erotisch zijn, dringt de associatie met sekspoppen zich bepaald niet op. Alleen de lome gewilligheid waarmee de vrouwen zich in hun pakjes laten hijsen, zegt misschien iets over hun positie. Tomoko Take wil in haar performances sociale systemen blootleggen. Maar die bedoeling maakt ze niet waar met deze lievige vertoning.
Tomoko Take won de basisprijs Prix de Rome Kunst en Publieke Ruimte. Hiervoor ontwikkelde zij het Homelesshome Project, waarin zij de betekenis van de termen 'thuis', 'dakloos', 'communicatie' en 'interactiviteit' onderzoekt en vraagt naar het verschil in beleving van 'huis' en 'thuis'. Homelesshome behelst het zelf maken van originele designkleding voor dak- en thuislozen en bestaat uit workshops, een café, een diner en een modeshow. Take's performance homelesshome onder een open tentdak op de Nieuwmarkt heeft een aantal dagen, verspreid in de tijd, plaatsgevonden. Het homelesshome project gaat ervan uit dat kleine oplossingen invloed hebben op grote problemen die de wereld om ons heen vormgeven. Het onderzoekt en becommentarieert de meer fundamentele zaken zoals het wezen van de mens en de diepere achtergronden van gebeurtenissen. Dit project heeft voor een groot deel betrekking op de logische consequenties van het ontbreken van een ‘thuis' die het gevolg zijn van het leven in een publieke arena.

2004 'Homelesshome Project' - Live performance van Tomoko Take op de Dam Amsterdam.
Dit project van Tomoko Take behelst het zelf maken van originele designkleding voor thuis- en daklozen en bestaat uit een workshop, een cafe en een modeshow.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 1981.