kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 13-03-2010 voor het laatst bewerkt.

Tue Greenfort

Deense kunstenaar, geboren 1973 te Holbäk in Denemarken. Greenfort woont en werkt in Berlijn.

Greenforts aanpak is multidisciplinair en van tijd tot tijd quasi-wetenschappelijk. Gebruikmakend van diverse materialen exploreert hij ideeën over het milieu, hergebruik van materialen en kunstmechanismen. Hij onderzoekt de manier waarop de natuurlijke wereld zich manifesteert in de verstedelijkte omgeving van de grote stad. Tue Greenfort zoekt verborgen hoeken, non-plaatsen op waar de grens tussen 'natuur' en 'cultuur' vervaagt. Met simpele voorwerpen en acties onderzoekt Greenfort onze leefomgeving, vaak met een subtiel gevoel voor humor en altijd vanuit een persoonlijke bezorgdheid over het milieu.

Greenforts kunstpraktijk toont overeenkomsten met zowel postconceptuele kunst als milieubewuste stromingen in de kunst. Hij werkt vaak kleinschalig, met een zichtbaar bewustzijn voor de gevolgen van onze daden. Door middel van ogenschijnlijk simpele voorwerpen en interventies legt hij structuren die onze omgeving vormgeven bloot. Greenfort maakt in zijn werk regelmatig gebruik van dieren, een pad voor mieren dat leidt naar een zorgvuldig voorbereid maal (Social Organism, 2001), of een camera geactiveerd door vossen middels een lokworst (Daimlerstr. 38, 2001)' als metafoor voor de menselijke maatschappij.

Closed Biospheres, 2003, plastic flessen, water, organisch materiaal
Je zou kunnen zeggen dat Tue Greenfort vooral is geïnteresseerd in de complexiteit van systemen: hoe leren systemen functioneren totdat zij uiteindelijk zelfvoorzienend of duurzaam worden, en wat gebeurt er tijdens dit proces? In veel gevallen zijn deze systemen ecologisch geïnspireerd, misschien omdat de vergankelijke materialen die men in de natuur vindt (zoals water, lucht, aarde of levende organismen) onvoorspelbaar zijn en als zodanig Greenforts werk in de realiteit geworteld houden. Door met dit soort materialen te werken legt Greenfort de nadruk op mislukking en onvoorspelbaarheid. Hij heeft een fantastische neus voor dingen die misgaan, omdat dat nu eenmaal bij het proces hoort.

Verscheidene van Greenforts recente werken onderzoeken de manier waarop natuurlijke bronnen worden vercommercialiseerd en verkocht. In zijn Chaudfontaine Condensation Cube (2006), naar het werk Condensation Cube (1963-1965) van de Duitse conceptuele kunsten Hans Haacke, legt hij de nadruk op de vercommercialisering van drinkwater en het toenemend gebruik van merkwater.
Het oorspronkelijke werk is een kubus van 30,4 cm bij 30,4 cm bij 30,4 cm, gemaakt van doorzichtig plexiglas. In de kubus staat een laagje gedestilleerd water. Door het licht loopt de temperatuur in de kubus op en wordt hoger dan de temperatuur in de buitenruimte, zo ontstaat er condens. Dit proces van condensatie houdt nooit op. Haacke heeft gezegd, dat hij er van houdt dat de ontwikkeling vrijelijk veranderd, maar altijd binnen bepaalde grenzen (de grenzen van de kubus). Een interesse die Tue Greenfort met hem deelt.
Greenfort heeft de kubus nagemaakt, maar in plaats van gedestilleerd water gebruikte hij gebotteld water, verkocht door de Coca-Cola Company. Het werk is een voorbeeld van Greenforts milieubewustzijn, gecombineerd met ideeën uit de beeldende kunst.

Greenfort maakt regelmatig gebruik van dieren in zijn werk, altijd als vrije en zelfstandige deelnemers. Door middel van een onschuldige val (een koord bedekt met honing als een pad voor mieren of een camera geactiveerd door lokworst voor vossen) lokt Greenfort de dieren en toont hij hen als metafoor voor de menselijke maatschappij.

2006 rotterdam > Witte de With, Centrum voor Hedendaagse Kunst: solo-expositie: Photosynthesis
Deze tentoonstelling in Witte idee van de tentoonstelling als metaforisch ecosysteem vormt het uitgangspunt van de inrichting van de tentoonstellingsruimte, waarbij de relaties tussen zijn uiteenlopende projecten zichtbaar worden gemaakt.
Ter voorbereiding op zijn tentoonstelling verbleef Greenfort een maand in Rotterdam om nieuwe werken te maken die een directe relatie hebben met Witte de With, de stad en de gebruikte systemen van productie en afvalverwerking. Voorbeelden zijn From gray to green (2006), Public flower pollination (2006) en Fried Flower Workshop (2006).
. Voor de Fried Flower Workshop (Gefrituurde Bloemen Workshop) koos Tue Greenfort voor de locatie van de Maasvlakte, een groot industriegebied van Europoort (de haven van Rotterdam) gebouwd in de jaren 60. De Maasvlakte is aangelegd in zee en bestaat uit een ringdijk waarbinnen zand is opgespoten. Dit vormt nu de bodem van de Maasvlakte. In het zand zitten nog veel fossielen, waardoor het gebied populair is bij fossielenzoekers. Greenfort reed met een aantal mensen (in zijn bus die rijdt op plantenolie) naar de Maasvlakte. Onderweg werd bloesem geplukt van de vlierbesstruik. Vlierbes heeft niet zoveel nodig om te groeien en is dan ook overal te vinden, de bermen in Rotterdam staan er vol mee. Aan vlierbes wordt van oorsprong magische krachten toegekend en wordt veel gebruikt in de alternatieve geneeswijze. Daarnaast kan er van de bes jam, sap en jenever gemaakt worden. De bloesem wordt wel in pannenkoeken gebruikt en de Noord-Amerikaanse Indianen frituren de bloesem. Dat laatste was ook de bedoeling van de workshop: de bloemen frituren in plantenolie. Met als ultieme plaats om dat te doen: de Maasvlakte. Deze actie resulteerde in 5 foto's die te zien zijn in de tentoonstelling.
. Herbarium of Origins (2006) bestaat uit een verzameling fruitstickers, die het land van herkomst aanduiden, gecombineerd met gedroogde en geperste uitheemse planten gevonden in het Rotterdamse havengebied (onderdeel van de collectie van het Natuurhistorisch Museum Rotterdam). Dit werk maakt de relatie zichtbaar tussen de import van producten en de minder zichtbare gevolgen van wereldwijde handel, die zich over de afgelopen honderden jaren heeft ontwikkeld en onbedoeld talloze nieuwe biologische soorten naar Nederland heeft gebracht.
. In de grote installatie Public flower pollination (2006) worden regionale invloeden vermengd met zijn interesse in de maakbare natuur. Greenfort is gefascineerd door het gecultiveerde Nederlandse landschap en 'de esthetiek' van onze landbouwproductie. Met bloemen en dieren creëert hij in Witte de With ook een streng gereguleerde 'natuurlijke' omgeving. De installatie bestaat uit een levensgrote omgekeerde kas, waarin 'werkende' hommels te zien zijn. De hommels worden ingezet om gewassen te bestuiven in de commerciële bloemen- en fruitteelt en kunnen per doos besteld worden bij gespecialiseerde biologische bedrijven. De bloemen in de kas zijn een samenstelling van soorten typisch voor kruispunten in Rotterdam. Greenfort speelt hier met noties van interieur/exterieur en natuurlijk/ kunstmatig en creëert een streng gereguleerde omgeving.
. Zijn fascinatie voor het gecultiveerde Nederlandse landschap en de esthetiek van de landbouwproductie is ook terug te vinden in de reeks foto's, genomen tijdens zijn onderzoek voor de tentoonstelling (allen 2006).
. Greenfort vroeg Witte de With om, tijdens de tentoonstelling, haar energielevering om te schakelen naar milieuvriendelijke bronnen. De gesprekken met energieleverancier ENECO gepresenteerd in de tentoonstelling maken duidelijk hoeveel rompslomp er bij zo'n verandering komt kijken. Het project From gray to green (2006), onderzoekt de sociale verantwoordelijkheden van het bedrijfsleven en waardeaspecten van energieproductie: 'groene' energie is feitelijk niet meer waard dan 'grijze' energie; de extra kosten worden veroorzaakt door haar productstatus op de vrije markt. Uiteindelijk bleek het onmogelijk de energieaansluiting voor slechts zes weken om te zetten. In plaats daarvan bood ENECO aan de wijziging in 2007 door te voeren en Witte de With tegemoet te komen in de extra kosten. Hierover wordt momenteel nog onderhandeld. From gray to green zou op deze manier een jaar van toepassing zijn, al zal het als kunstwerk nauwelijks zichtbaar zijn en van minimale invloed op de dagelijkse gang van zaken.
. Designer water ? solid, liquid, gas (2006) vertegenwoordigd processen, waar in een eerdere collage met dezelfde ondertitel, naar werd verwezen. Bewerking van bestaande projecten en het aanpassen van projecten aan een nieuwe context illustreert Greenforts belangstelling in het hergebruik van ideeën.
. Nog een bewerking van een vroeger werk is Water cooler (2006). Hier wordt bevroren vruchtensap gebruikt om water te koelen dat vanuit Witte de Withs kelder, waar zich de centrale waterleiding bevindt, naar boven wordt gepompt. De interventie in de functionele architectuur van het instituut brengt de tentoonstelling voorbij de galerieruimte, het werk integrerend in de infrastructuur van het gebouw.
(zie ook Kunst in Glückstadt en Johann König gallery in Berlijn (allen in 2005). In 2006 is zijn werk te zien in de groepstentoonstelling Don Quijote de With, Apocalypse Focus Group in ALP galleri Peter Bergman (Stockholm), 4 in Anna Helwing Gallery (L.A.) en in het aankomende Momentum, Nordic Festival of contemporary art (Moss, Noorwegen). Onlangs volgde hij het 'artist-in-residence' programma van het ISP in Oslo.

De combinatie van Greenforts interesse in de natuurlijke omgeving en mogelijkheden voor hergebruik van materialen is een verrijking voor zowel de huidige discussies over duurzaamheid als voor het over-getheoretiseerde gebied van de hedendaagse kunst. Met zijn speelse kijk op de wereld benadert hij het milieu en hergebruik op een frisse en weinig pretentieuze manier, wat zijn werken toegankelijk maakt voor een breed publiek.

In zijn meest recente werken onderzoekt Greenfort de handel in water en de manier waarop de handel in openbare grondstoffen wordt georganiseerd en vercommercialiseerd. Greenfort veranderde lege flessen in drinkglazen; van afval van een museumrestaurant maakte hij een gebruiksvoorwerp voor een nabij gelegen kunstacademie. Voor een project in Londen verdieptt Greenfort zich in alternatieve manieren voor afvalverwerking voor de gehele stad en wisselt hij de aanwezige lampen in de straatlantaarns in voor een motvriendelijke variant om zo de biodiversiteit van de stad te behouden.

2007 Skulptur Projekte Münster 07 - Diffuse Einträge
It is neither the waterworks at Hellbrunn Castle nor at the Wilhelmhöhe in Kassel but on the platform by Lake Aa – a liquid manure truck shooting a jet of water far into the lake. There is nothing negative about the truck’s appearance, for when it is illuminated at night, it shines, bright silver, in the light. It is only the smell of manure that creates an unpleasant impression. Every citizen of Münster knows this smell, which is hardly surprising considering that almost 15,000 cows and 85,000 pigs are raised in the surrounding Münsterland. However, this particular manure truck is not spraying fertilizer, but rather water taken from Lake Aa and fed with a solution of iron(III) chloride before being pumped back into the lake under great pressure.

A manmade body of water, Lake Aa was created before the First World War as a reservoir for the large amounts of rain that had previously caused annual flooding in the spring and fall. In the 1970s, the lake was expanded to its current dimensions. However, because it is shallow, Lake Aa suffers in particular from the influx of phosphates from fertilizers and liquid manure, which are carried to its waters by various streams and cause recurrent algae blooms. Tue Greenfort sees his work as a critical commentary on the attempts to improve the quality of water in Lake Aa by means of these “inoculations” with iron(III) chloride, since these are little more than cosmetic measures designed to maintain the lake’s idyllic.

(zie ook www.skulptur-projekte.de en www.kunstkanaal.net


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 46.