kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Veron Urdarianu

Roemeense kunstenaar, geboren 25 september 1951 in Boekarest, Roemenië. Woont en werkt in Amsterdam.

Gerrit Rietveld Academie, Amsterdam (1972-1976)

1980 Museum Fodor
1984 Stedelijk Museum, Amsterdam
1985 De Beyerd, Breda
1994-1999 Galerie Nouvelles Images, Den Haag
1996 Museum Boijmans-van Beuningen
2000 KunstRAI, Lumen Travo

2001 Galerie Lumen Travo: Transformations

2003 GEBEURTENISSEN Galerie Lumen Travo Veron Urdarianu (Boekarest
1951) architectonische vormen voor. Zijn belangstelling hiervoor ontstond
echter niet vanuit het driedimensionale werk dat hij maakte - de kunstenaar
is zijn artistieke carrière als beeldhouwer begonnen - maar vanuit het
tekenen, vanuit de bijna kinderlijke verbazing hoe eenvoudig het is om op
het platte vlak ruimtelijkheid te suggereren, alleen al door bijvoorbeeld
met twee vlakken te schuiven.

Urdarianu laat de architectonische vormen echter nooit als statische
objecten zien. Zelfs wanneer hij deze op doek schildert lijken de gebouwen
eerder in de ruimte te zweven, te bewegen, dan dat ze als objecten in de
vaste grond lijken te zijn verankerd. Dat we naast bouwwerken ook caravans
en carrousels afgebeeld zien, is dan ook niet verwonderlijk. Vooral in zijn
driedimensionale bouwmodellen zien we dat het bij Urdarianu juist om
veranderbaarheid, om transformatie en beweging gaat. Droom van de architect
bijvoorbeeld is een bouwwerk dat door uitklapbare delen en uitschuifbare
wanden 30% in oppervlakte kan worden vergroot. De vorm verandert van
gesloten en compact naar open en naar alle kanten zich uitstrekkend. Dit
laat tevens een ander belangrijk aspect van het werk zien: het spelelement.
We zien het terug in de kleine bouwmodellen omringd door speelgoedautootjes
en ansichtkaarten van landschappen en echte bouwwerken, alsof een kind hier
bezig is geweest al spelend een eigen wereld te creëren, enerzijds een
wereld waarin die van de volwassenen lijkt te zijn geïmiteerd, anderzijds
zijn de architectonische vormen zo anders dan de werkelijke, dat duidelijk
een fantasierijkere wereld dan de echte opgeroepen wordt. De autootjes
maken echter ook de schaal van de gebouwen duidelijk zichtbaar. Sommige
bouwwerken kunnen op zijn kop worden gezet waardoor een geheel ander type
gebouw tot stand komt. Juist deze veranderlijkheid biedt een alternatief,
hoe idealistisch ook, voor de onveranderbare menselijke leefomgeving, een
alternatief dat feitelijk veel meer bij de menselijke aard past, bij zijn
behoefte om zijn directe omgeving aan zijn veranderende behoeften snel te
kunnen aanpassen.
Veelzeggend is de wijze waarop zowel de schilderijen als de
driedimensionale structuren zijn gemaakt: op het eerste gezicht op de
houtje-touwtje-wijze van de bricollage bij de bouwmodellen, en losse
collage-techniek en een onconventioneel verfgebruik bij de schilderijen.
Urdarianu past allerlei verfsoorten in een werk toe, of mengt naar
hartenlust - maar steeds gebaseerd op grondig onderzoek - verschillende
verftypen door elkaar, naar gelang het beoogde effect. De kleuren zijn
steeds ingetogen. Wie ze goed bestudeert zal echter grote verschillen
waarnemen. Het ene werk ziet er schraal uit, een ander is zeer geraffineerd
van kleurstelling. Dan laat zich ook de rijkdom van kleur,
materiaalgebruik, werkwijze en vormen pas goed openbaren. Een schilderij
van een zich schoonlikkende kat bijvoorbeeld, is geheel opgezet in de
zachtroze kleur van de kale huid van een kat. Het is een monochroom werk
waaruit met enige moeite de contouren van een kat te zienn is.

De tentoonstelling is niet zomaar een losse opstelling van sculpturen en
schilderijen. De schilderijen zijn zo opgehangen dat ze als het ware het
uitzicht vormen vanuit de ramen van de architectonische modellen, als
gebeurtenissen die plaatsvinden wanneer de denkbeeldige bewoner uit deze
merkwaardige bouwwerken uit het raam naar buiten zou kijken.

Gebeurtenissen maakt duidelijk zichtbaar dat in Urdarianu's werk de grenzen
tussen architectuur, sculptuur en schilderkunst volledig zijn weggevallen.
Ook hierin vinden we in feite de basisidee van transformatie tot
uitdrukking gebracht.

Gemeentemuseum Den Haag Van 16-10 t/m 20-2-2005
Veron Urdarianu: Huis voor de geest

In het werk van Veron Urdarianu lijken de grenzen tussen architectuur, sculptuur en schilderkunst volledig te zijn weggevallen. In de Projectenzaal laat de kunstenaar zien hoe zijn schaalmodellen van villa's de basis hebben gevormd voor zijn nieuwste schilderijen. Zijn driedimensionaal werk en zijn schilderijen communiceren zo goed met elkaar dat ze moeiteloos in elkaar overgaan.

De architectonische sculpturen van Veron Urdarianu vallen op door hun speelse karakter en multifunctionele mogelijkheden. Het zijn zogenaamde 'actieve huizen' waaruit blijkt dat verandering, beweging en transformatie belangrijke elementen zijn in Urdarianu's werk. In het Gemeentemuseum toont Urdarianu zowel architectonische sculpturen als schilderijen. Centraal staat het bouwsel Museum voor een kunstenaar/Droom van een architect dat met zijn uitschuifbare en uitklapbare delen dertig procent groter kan worden gemaakt. Ingeklapt is het gesloten en in zich zelf gekeerd. Uitgeklapt is het open en licht. De bewoner kan naar gelang zijn stemming het huis veranderen. Met deze bouwsels schaart Urdarianu zich in de rij van kunstenaars die eveneens utopische bouwsels hebben gemaakt als Constant, Thomas Schütte en Jan van de Pavert. Maar bij Urdarianu houdt die wereld niet op bij de beelden. Ze loopt moeiteloos over in de schilderijen die in dezelfde ruimte worden getoond. www.gemeentemuseum.nl


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 39.