kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 13-06-2011 voor het laatst bewerkt.

Willem Oorebeek

Willem Oorebeek (1953, Pernis) zet in zijn werk de grafische techniek in om een zelfstandig kunstwerk te maken. In het algemeen zou je kunnen zeggen dat het ordenen en drukken bij Oorebeek onderwerpen op zich zijn, en dat hij daarnaast een grote thematische interesse heeft in de verhouding tussen de werkelijkheid, de waarneming en de mogelijkheden van het woord en de beeldtaal.
Oorebeek is een van de meest vooraanstaande Nederlandse kunstenaars. Hij kreeg bij een groot publiek bekendheid door onder meer zijn deelname aan de Biënnale van Venetië in 1997 (samen met Aernout Mik) en zijn Blackouts, gedrukt materiaal (bijvoorbeeld uit tijdschriften) waarover hij een laag zwart drukt. Dit proces moet gezien worden als iets positiefs, het verandert de manier waarop de beelden gelezen worden. Ze worden gered, in Oorebeeks woorden, 'van een tweedimensionale manier van kijken.'

In 1988 Prix de Rome Grafiek.

Willem Oorebeek heeft, samen met Aernout Mik, Nederland vertegenwoordigd op de Biënnale van Venetië in de zomer van 1997.

1996 - Museum Boijmans Van Beuningen - Muren - semi permanente installatie, 'Muren' van Willem Oorebeek en de beelden en de woorden van Chris Will.
Het project 'Muren' van Willem Oorebeek is gemakkelijk te herkennen door de stippelpatronen die op verscheidene wanden in het museum zijn aangebracht. Op sommige van die muren zijn in dit patroon de contouren zichtbaar van werken uit de collectie. Op andere plaatsen heeft Oorebeek kaders uitgespaard voor brokken tekst die ook refereren aan de kunst in het museum. Aldus brengt Oorebeek met beelden en woorden aspecten van het museum letterlijk onder in een ander patroon, die je overal in het gebouw onverwacht, maar niet opdringerig, kunnen confronteren. Bovendien krijgt om de twee maanden telkens weer een andere museummedewerker de gelegenheid om, met kleine presentaties tegen de muren van Oorebeek, in dialoog te gaan met het werk.

bigger, higher, leader!, Alan Greenspan

Educatief conservator Chris Will werd op een idee voor zulke presentaties gebracht door Oorebeeks combinatie van beelden en tekst. Boeken lezen en verzamelen, afbeeldingen bekijken en zelf schrijven behoren tot het werk en de liefhebberijen van Will. Voor zijn bijdrage koos hij onder meer voor een emblemenboekje van Visscher, een Japanse houtsnede, een tekst van Vondel en enkele grafische werken. Naast emotioneel beladen ensembles, zoals een gedicht met foto van Willem Kloos en een kaart van Bas Jan Ader, heeft Will ook de relativerende noot de ruimte gegeven met bijvoorbeeld een dertiende eeuwse handleiding voor het vangen van een olifant.

Het zwarte stippenraster is het handelsmerk van Oorebeek. Het stippenraster refereert aan de typografie, aan krantenfoto's en aan druktechnieken, en aan productmatige serialiteit.

Het gebouw Hoop, Liefde en Fortuin van architect Rudy Uytenhaak heeft aan de voorkant, de noordzijde, een lange, schuin oplopende monumentale gevel. Oorebeek bracht op deze noordgevel een stippenraster aan. Het rasterpatroon, bestaande uit zwarte matte keramische ronde tegels, aangebracht in een witte ondergrond van beton met wit Noors marmersplit, stelt de gebruikte vlakken voor als schaduwpartijen, die aan de noordzijde normaal gesproken niet erg duidelijk aanwezig zijn. Aan de zuidzijde van het woningbouwcomplex worden de glazen delen van de balkons en keuken voorzien van grafische uitsnedes, in een rasterpatroon van krant- en tijdschriftfoto's. In de portieken van de woningen wordt een rasterpatroon op tegels aangebracht. Ze hebben drie onderscheidelijke niveau's, bestaande uit een balkon, een net binnen de gevel hangende keukenwand en daaronder de eigenlijke portiekwoning. Door middel van verschillende rasterpatronen accentueert Oorebeek deze drie 'scherpte-diepte niveaus', zoals hij ze noemt. Oorebeek heeft wel eens gezegd dat hij liever ruimte schept dan ruimte in beslag neemt. Dit is precies wat hij met zijn werk 'Kunst, Hoop, Liefde en Fortuin' bereikt. Door een schaduw aan te brengen verleent hij aan de vlakke gevels optisch reliëf en diepte.

2005 Artis Den Bosch - 'Met Zonder Kop' - Samenstelling: Willem Oorebeek
MET ZONDER KOP bevat bijdragen van: Koenraad Dedobbeleer, Christoph Fink, Rita McBride, Asier Mendizabal, Karolin Meunier, Willem Oorebeek, Keiko Sato, Jochen Schmith, Joëlle Tuerlinckx
Tijdens de opening wordt een nieuwe publicatie van Willem Oorebeek gepresenteerd, die hij realiseerde in het kader van het Artis-programmaonderdeel 'Postproductie'. Op 22 januari sluit Artis de tentoonstelling af met een dag rondom het thema 'Postproductie'. Te gast zullen zijn: Sven Augustijnen, Anny De Decker, Camiel van Winkel en Roger Willems. Ook vindt op die dag een gesprek plaats tussen Ludo van Halem (conservator Stedelijk Museum Schiedam) en Willem Oorebeek.

Oorebeek, wiens werk zich altijd focust op 'het tweedimensionale', nodigde voor zijn tentoonstelling in Artis een aantal kunstenaars uit (aan sommigen gaf hij ooit les, met anderen werkte hij al eens eerder samen), die aan deze 'Willem Oorebeek-tentoonstelling' ruimtelijke componenten toevoegen. Bij wijze van experiment beweegt Oorebeek zich op deze manier verder dan de condities die zijn eigen werk sinds jaar en dag bepalen hem normaalgesproken toelaten.
Van Oorebeek zelf is een groot wandtapijt te zien, dat hij in 1994 ontwierp voor twee zalen van het Paleis van Justitie in 's-Hertogenbosch. Hiervoor gebruikte hij een collage van gedrukte stukjes foto, van publiek bij allerlei evenementen en gebeurtenissen. Door uitvergroting van het puntraster en de weeftechniek is van dit publiek niet veel meer over dan een hoeveelheid vage 'koppen'. Het tapijt is doorgaans alleen zichtbaar voor mensen die bij toeval in één van de twee zalen een rechtzaak (moeten) bijwonen.

Rondom dit tapijt toont Oorebeek werken die de tentoonstelling een 'inversief' karakter verlenen. Enkele voorbeelden: van Rita McBride wordt een aantal van haar zogenaamde Middle Managers getoond, een soort grijze kastjes met een sterk gesloten, administratieve uitstraling. Het driepersoons collectief Jochen Schmith realiseerde geen beeld, maar deed een aanpassing aan één van de condities van de tentoonstelling, de ruimte zelf. Van Christoph Fink wordt een selectie van zijn enorme verzameling televisieweerberichten (uit allerlei Europese landen) geprojecteerd op een Blackout van een oorspronkelijk beeld van Marcel Broodthaers, een zwart scherm dat eigenlijk licht nodig heeft, aldus Oorebeek.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 59.