kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Wim Oepts

Wim Oepts (1904-1988)

Nederlands schilder, landschapsschilder, beeldhouwer, graficus, tekenaar, geboren 22 december 1904 in Amsterdam - overleden in maart 1988 te parijs.

Wim Oepts woonde het grootste deel van zijn leven in Zuid Frankrijk. De schilderijen die hij daar maakte, fascineren door het rijke kleurgebruik en monumentale composities.

Biografie
Willem Anthonie Oepts volgde lessen aan de Rijksakademie, maar rondde deze opleiding niet af. Hij is dus vrijwel autodidact. Wanneer Charley Toorop in 1924 zijn eerste tekeningen en houtsneden ziet, is zij diep onder de indruk en stimuleert zij de jonge Wim Oepts om met olieverf te gaan schilderen. Onder invloed van "kunstmoeder" Toorop schildert Oepts realistische taferelen en exposeert deze in het Stedelijk Museum van Amsterdam.

Begin jaren dertig – jaren van economische crisis waarin Oepts zelf tot de vele steuntrekkers behoort - gaat Wim Oepts op zoek naar een bevrijding uit de hem benauwende sfeer in Amsterdam. Na een eerste overweldigende kennismaking in 1931 reist hij regelmatig naar Parijs. Hier maakt hij kennis met de Franse moderne schilderkunst en wordt hij in het bijzonder geraakt door de schilderkunst van Pierre Bonnard en André Derain.
Hij volgt lessen aan de Vrije Academie van Emile-Othon Friesz en komt aan het einde van de jaren dertig tot de conclusie, dat kleur voor hem het meest wezenlijke aspect is van het schilderen met olieverf. Net als zijn leermeester Friesz vat hij een schilderij op als een "orchestration colorée". Wim Oepts ziet de kleuren op het doek niet los van elkaar, maar als één geheel.
In deze periode ontstaat een wig tussen Wim Oepts en Charley Toorop. Oepts stelt zichzelf ten doel om met olieverf een unieke sfeer te creëren en dit vindt hij interessanter dan de meer theoretische schilderkunst van Charley Toorop. Zijn uitgangspunt sluit nauw aan bij de zuivere schilderkunst van de Franse kunstenaars Bonnard en Derain. Ook heeft dit uitgangspunt van Wim Oepts verwantschap met de klassiek-moderne schilder- en beeldhouwkunst van zijn Nederlandse kunstenaarsvrienden Joop Sjollema, Bertus Sondaar en Han Wezelaar.

Schilder van het zonnige zuiden
Na de oorlog ontwikkelde hij zich in Zuid-Frankrijk tot een colorist, en na de jaren zestig ontstonden zijn verabstraheerde landschappen.
In de jaren vijftig beperkt Wim Oepts zich tot het schilderen van het Zuid-Franse landschap: de glooiingen, velden, boomgaarden, dorps- en havengezichten. Hij experimenteert daarbij met het schilderen van kleurvlakken en hij zoekt naar manieren om tot een vereenvoudiging van de compositie te komen. Oepts is geen landschapschilder in traditionele zin. Hij schildert de landschappen niet op locatie direct naar de werkelijkheid, maar hij monteert ze in zijn Parijse atelier op basis van tekeningen die hij op locatie in Zuid-Frankrijk heeft gemaakt. De schetsmatige indrukken op papier versmelten op het doek tot een essentie van het Zuid-Franse landschap.

Aan het begin van de jaren zeventig bereikt zijn schilderkunst een hoogtepunt. Dan weet hij het juiste evenwicht te bereiken tussen monumentaliteit en detail. Zijn vlakverdelingen zijn dan het meest onvoorspelbaar en zijn kleurstellingen het meest gevarieerd. Al deze kwaliteiten zijn terug te vinden op het 'Landschap, Zuid-Frankrijk' uit 1971 in de collectie van het Museum Henriette Polak. In de jaren die volgen behoudt de schilderkunst van Wim Oepts dit goede niveau.

De afgelopen jaren is de belangstelling voor deze modern-klassieke schilderijen sterk toegenomen en groeit de schare liefhebbers van het werk van Oepts gestaag. Dit in tegenstelling tot enkele decennia geleden. In de jaren zestig van de twintigste eeuw stond zijn werk, net als de modern-klassieke schilder- en beeldhouwkunst van zijn vrienden Joop Sjollema en Bertus Sondaar, niet erg in de belangstelling van de Nederlandse musea. Zonder deze kunstwerken werkelijk te analyseren werden ze in de hoek geplaatst van de figuratieve – in die tijd equivalent voor 'niet interessante' – kunst.

De volgende musea hebben werk in hun collectie:
Museum Henriette Polak, Zutphen
Museum voor Moderne Kunst Arnhem (MMKA), Arnhem

Tentoonstellingen:
1984 Op zijn 80ste jaar kreeg Willem Oepts een tentoonstelling in Parijs in het Institut Néerlandais
1987 te Zutphen in het Henriette Polak Museum.
1991 grote overzichtstentoonstelling in het Singermuseum te Laren. Ook verscheen er een monografie over Oepts van de hand van Dolf Welling (Waander, Zwolle, 1991).

2006 - Wim Oepts: Peinture, c'est le principal, Overzichtstentoonstelling Wim Oepts (1904-1988)
Van 11 februari tot en met 14 mei is in Museum Henriette Polak een tentoonstelling te zien van het werk van de eigenzinnige landschapsschilder Wim Oepts. Het museum bezit een aantal olieverf schilderijen van hem die zonder enige twijfel tot de topstukken van het museum behoren.
Oepts was nauw bevriend met Joop Sjollema. Dit is de reden, dat Oepts ruim vertegenwoordigd is in de collectie van het Museum Henriette Polak en is nu voor het Museum Henriette Polak tevens de aanleiding om dieper op zijn kunstenaarschap in te gaan.
Op de tentoonstelling worden naast een beperkte keuze uit het vroege oeuvre van Wim Oepts circa veertig schilderijen getoond, die een goed beeld schetsen van zijn werkwijze. Deze werken zijn grotendeels afkomstig uit particulier bezit en derhalve slechts zelden in combinatie te zien.

De schilderijen zijn het resultaat van een langdurig zoeken naar een intrigerend evenwicht tussen abstractie en werkelijkheid. Oepts experimenteert ook met de verflaag en krast die soms in met de achterkant van zijn penseel. Op de tentoonstelling wordt ook ruimschoots aandacht besteed aan de werkwijze van Oepts door middel van een presentatie van de fotoanalyses van vier schilderijen.

Laag over laag:
Omdat het Museum Henriette Polak nieuwsgierig was naar de onderlagen van de schilderijen van Wim Oepts, heeft het vier schilderijen uit haar collectie onderzocht met behulp van speciale fotografische technieken. De verschillende röntgen- en infrarood-recflectieopnamen van de schilderijen laten de associatieve werkwijze van Wim Oepts goed zien. Onder de uiteindelijke afbeelding op een schilderij liggen vaak verschillende andere schilderingen. Sommige lagen laat Oepts meespreken in het uiteindelijke beeld. Andere overschildert hij zodanig, dat ze geheel onder een nieuwe verflaag verdwijnen. Het maken van een schilderij duurt een langere periode. "Dus ik begin en dan is het een beetje knullig. Later zie ik: nee dat kan niet. Dan zet ik het een tijd weg en dan ga ik weer verder, totdat de spanning er in komt."[…] "Ik maak wel tien schilderijen op één schilderij."
De resultaten van de infrarood-reflectieopnamen van het schilderij 'Compositie' uit 1979 waren het meest spectaculair. Onder de blauwe verf van dit schilderij kwam een stadsgezicht te voorschijn, een thema dat Oepts na de Tweede Wereldoorlog eigenlijk niet meer kiest.

Naast zijn schilderkunst zal er ook aandacht zijn voor de houtsneden die Oepts vooral in de jaren dertig maakte.

Peinture, c'est le principal
Ter gelegenheid van de tentoonstelling verschijnt het boek 'Peinture, cést le principal', Wim Oepts (1904-1988) geschreven door Lies Netel, conservator van het Museum Henriette Polak. De publicatie is het vijfde deel van de Henriette Polak Reeks.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 193.

Tweets by kunstbus