kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Yael Bartana

Israelische videokunstenares. Geboren 1970 in Kfar-Yehezkel, Jerusalem, Israël. Yael Bartana groeide op in Israël.

Yael Bartana werkt vooral met video en richt zich in haar werk op dagelijkse situaties in Israël. In haar werk krijgen alledaagse gebeurtenissen een meervoudige interpretatie. Het vertrekpunt voor haar videofilms zijn de rituelen in de staat Israël, die vaak gerelateerd zijn aan de voortdurende aanwezigheid van oorlog en onveiligheid. Het werk gaat in op vragen over machismo, man-vrouw kwesties en menselijke relaties. Wat ontstaat, intrigeert visueel en intellectueel. Haar films draaien om een persoonlijke poëtische expressie, die ontstaat door de manipulatie van geluid, beweging en afbeeldingen. Naast videofilms maakt ze ook installaties.

Yael Bartana volgde kunstopleidingen in Jerusalem en New York.
The Bezalel Academy of Arts and Design, Jerusalem, IL (1992-1996)
School of Visual Art, Master degree Computer art department, New York, US (1999)

Design in Jeruzalem, het Experimenteel Filmfestival van Parijs en in de opgemerkte tentoonstelling 'Greater New York' in PS 1, New York.

In haar videowerk vertrekt ze vanuit alledaagse gebeurtenissen en verhalen die echter meervoudige interpretaties suggereren die voorbij het voor de hand liggende en het gewone gaan. In haar werk worden dergelijke scènes gerecontextualiseerd, waardoor een poging wordt ondernomen andere betekenissen of potentiële realiteiten te belichten. Yael Bartana is op zoek naar de alternatieve verhalen die verdwenen zijn of nog bestaan onder het oppervlak van het alledaagse leven of ontstaan in de act van het zien van de observator.

'Profile' (2000)
In de videoinstallatie 'Profile' volgt Yael Bartana een eenheid vrouwelijke rekruten in het Israëlische leger bij hun eerste schietoefeningen. De massa-scènes - in beeld gezet als een volleerde Leni Riefenstahl - waarin de handelingen van het schieten nauwlettend worden gevolgd, wisselt zij geraffineerd af met beelden van het totaal geconcentreerde gelaat van een aantal individuele soldaten. Het werk genereert vragen over de relatie van het individuele ten opzichte van het collectieve en over de verloochening van het 'zelf' in functie van het dienen (in het leger). 'Mijn werk', zegt Yael Bartana, 'onderzoekt de dynamiek van relaties tussen het individu en de staat. Als soldaat is het moeilijk je eigenheid te behouden zonder actief te weerstaan aan iemands bevelen.'

2001 De jonge Israëlische video- en performance kunstenares Yael Bartana studeert, na een verblijf in New York, aan de Rijksacademie in Amsterdam.

2001 - Caermersklooster - Tentoonstelling Yael Bartana
Profile - video-installaties

Van Yael Bartana worden een viertal werken getoond in het 'Oud Huis' en de perifere pandgangen van het Caermersklooster. Het betreft hier een eerste presentatie van haar werk in België.

2002 Gemeentemuseum Helmond Cowboys en kroegtijgers
Een keuze uit de collectie hedendaagse kunst. De tentoonstelling, die circa veertig werken omvat, vindt plaats in de Boscotondohal van het museum.
Van de Israelische kunstenares Yael Bartana is werk te zien met de titel Disembodying the national army tune (2001). Bartana onderzoekt in haar werk steeds de gespannen relatie tussen individu en staat. De installatie bestaat uit een vlaggenmast van 4 meter hoogte waaraan een speaker -in plaats van een vlag- automatisch gehesen en gestreken wordt. Uit de speaker horen we een trompetsolo zoals die gebruikt wordt bij officiële gelegenheden, nu echter geïmiteerd door een menselijke stem. Doordat het kunstwerk de handeling en de muziek uit zijn gebruikelijke context haalt, krijgt het eerbetoon - dat ieder leger met eerbied uitvoert- een absurd en hilarisch karakter.

GNEEZAH (2002)

2002 Manifesta 4 Frankfurt am Main ''Trembling Time''
Yael Bartana's Trembling Time is een mooie, Bill Viola-achtige video van auto's op een nachtelijke snelweg, die met koplampen als witte ogen in de richting van de camera bewegen en dan tot stilstand komen. Geluid en beeld zijn vertraagd en vervormd. Wat ze filmde was de één minuut stilte die in Israël op Soldiers Memorial Day in acht wordt genomen. ,,State organised memorials [...] are powerful and therefore dangerous phenomena'', schrijft Bartana.
In haar werk zoekt ze naar manieren om de relatie tussen het volk van Israël enerzijds, en de daden die het land pleegt anderzijds, weer te geven. Het is soms moeilijk daar een genuanceerd beeld van te schetsen, zeker als je zelf bent opgegroeid met het militaire vertoon van de staat en de emoties die dat oproept.
Eén van de door de staat Israël bedachte herdenkingsmomenten is Memorial Day. Door het hele land klinken dan sirenes. Mensen herdenken gevallen soldaten en en passant denken ze na over de tradities van hun geboorteland. Het gevoel van nationalisme moet een opkikker krijgen tijdens deze dagen. De meeste mensen zien de herdenking als een soort collectief bewustzijn en laten zich gewoon meevoeren door de jarenlange traditie van herdenken, en nemen het militaire vertoon voor lief. Zij gehoorzamen eigenlijk blind aan wat de staat hen voorschrijft. Bartana ging op Memorial Day in Tel Aviv op een viaduct staan en filmde de auto's op de snelweg. Hoe ze afremmen en hoe uiteindelijk de uitgestapte mensen op die snelweg stilstonden. Het geeft, vanwege het hoge filmstandpunt, een tamelijk objectief beeld van de gebeurtenissen. Bartana legt vast, maakt geen deel uit van deze groep mensen. Op deze manier veroordeelt zij ze niet, maar stelt eenvoudigweg vragen over hoe dingen gebeuren. Bartana kon de afstand tot de gebeurtenissen nemen omdat ze al vijf jaar niet meer in Israël woont. Ze bekijkt het land nu vanuit een ander perspectief. De beelden in slow motion zijn indrukwekkend en hypnotiserend. Het is het bevriezen van tijd, van stilstaan in een realiteit die niet meer die van de kunstenaar is.

2003 Annet Gelink Gallery
In deze tentoonstelling staat de Joodse feestdag Purim Centraal. Dit jaarlijkse festival vindt plaats in de maand van Adar (maart) en herdenkt een tijd dat de in Perzie levende Joden van uitroeiing werden gered. Bartana maakte een video-soundinstallatie Purim Spiel dat midden in de ruimte van de galerie komt te staan. Naast dit werk worden twee andere, speciaal voor deze tentoonstelling gemaakte videowerken getoond.

2004 ‘Just a Minute'-project: SHORT MEMORY Duitsland

2005 genomineerde Prix de Rome Yael Bartana toont videowerken die gefilmd zijn in Israël en de thematiek van sociale- en staatsrituelen uitdragen. Ze zijn vaak gerelateerd aan religie en de voortdurende aanwezigheid van oorlog en onveiligheid. De twee video's die zij maakte voor de Prix de Rome spelen zich af tegen een Israëlisch decor.
Bartana filmde een fanfare orkest waarbij de tieners helemaal uit hun dak gaan en niet spelen wat ze moeten spelen maar enkel kabaal voortbrengen. Hierbij gaat het bij haar om het idee van ‘ het kwijtraken van spanningen: losing tension through the act of blowing...'
In de tweede film verhoudt zij zich tot de jonge generatie Israëliërs en hun perceptie van de politiek. Specifieker gezegd: over evacuatie. De video brengt de tweestrijd in beeld van het historisch lotbepaalde leven en de wens om als een individu te worden gezien. In deze video oefenen jongeren hoe ze zich kunnen verzetten tegen de ontruiming van nederzettingen. De video wordt vertoond op twee grote schermen die met de achterkant aan elkaar vastzitten. In het 'spel' zitten kinderen met armen, benen, polsen en handen in elkaar verstrengeld. Tegen het decor van een ongerepte groene vlakte verandert het aanvankelijk idyllische kinderspel langzaam maar zeker in een ware strijd.

2e prijs Prix de Rome 2005 € 20.000


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 764.