kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Draak

Draak (fabeldier)

Een draak is een mythologisch wezen met het lichaam van een slang of een krokodil; klauwen en de kop van een arend, leeuw of valk; vleermuisvleugels (vlerken).

Zijn vorm en uiterlijk varieert per overlevering. In Indië vindt men olifants-draken en in China hertendraken. In de Europese middeleeuwen belichaamt hij de duivel en is zijn mond een poort naar de hel.

Enkele bekende drakendoders zijn Sint-Michaël, Sint-Joris, Perseus, Herakles, Apollon en koning Arthur.

Om zijn afschrikwekkende uiterlijk siert de draak veel wapenschilden en vlaggen. In sommige culturen is het gebruikelijk om sculpturen van draken bij tempels te plaatsen ter symbolische bescherming.

Het geloof dat een draak vuur spuwde kwam voort uit het feit dat men een vallende ster ook draak noemde. Het spoor dat een vallende ster trok werd dan geassociëerd met de vurige adem van de draak.

In Griekse mythologie wordt Echidna vaak de 'moeder van alle draakachtige-wezens' genoemd, omdat ze volgens de Grieken een verhouding met de reus Typhon had gehad: Cerberus, Orthrus, de Sphinx, de Python (en nog veel meer) waren het gevolg van deze relatie.

Er zijn verschillende soorten draken, al naar gelang de cultuur en de locatie ervan:

Aziatische draken:
. Chinese Long, Tibetaanse draak

. De Draak van India en Ethiopië is een oud fabeldier uit de genoemde gebieden. Hij zou 55 meter lang kunnen worden. Zijn natuurlijke vijand is de olifant. Jagers aasden op dit dier, omdat hij een zware, waardevolle rode diamant in zijn kop zou hebben, die alle ziekten zou genezen. In de beschrijvingen wordt verteld over scherpe tanden, maar zijn gif zou niet dodelijk zijn. Met zijn blik zou hij mens en dier kunnen verlammen. Hij doodt vooral met zijn staart. De draak leeft diep onder de grond en als hij beweegt, klinkt dit als knallend koper. Op stormachtige avonden haken 4 of 5 draken hun staarten ineen en vliegen uit over de zee. De dieren jagen meestal op olifanten. Ze gaan op een boom of rots zitten en wachten tot hun slachtoffer nadert. Dan kronkelt het beest zijn staart om de nek van zijn slachtoffer en verstikt hem. Het komt voor dat als de dode olifant omvalt, hij hierbij de draak verplettert.

. De Japanese draak is een legendarisch wezen met psychische attributen en wordt in het algemeen vrijwel hetzelfde beschreven als de Chinese en Koreaanse draken. Een verschil is dat, in tegenstelling tot de Koreaanse en Chinese draken, de Japanse draken drie klauwen in plaats van vier hebben. Japanse draken zouden minder vliegen dan Europese draken. Ook wordt verteld dat Japanse draken wensen kunnen laten uitkomen. Japanse draken hebben niet altijd vleugels, net als Koreaanse en Chinese Draken.
In de Japanse legenden speelt de draak een grote rol. Één van de beroemdste verhalen is die over de voorouder van de Japanse keizers; de Keizerdraak. (dit geldt ook voor China.) In sommige verhalen wordt beschreven dat de eerste keizer zelfs een staart als die van een vis zou hebben, als teken van de draak. Ook nu nog is de draak het symbool van de keizer, die op zijn beurt het symbool van de staat is.
Japan behoort tot één van de meest actieve vulkaangebieden ter wereld. Omdat men vroeger niet wist dat dit door de botsing tussen de Euraziatische en Filipijnse schollen kwam, wees men de draak als schuldige aan. Die zou diep in de aarde zijn schatten bewaken en zich eens in de zoveel tijd omdraaien, waardoor een aardbeving werd veroorzaakt. Hetzelfde geldt voor tyfoons en tsunami's.

. De Koreaanse draak is een wezen uit de Koreaanse mythologie. Koreaanse draken hebben vier tenen, maar als een draak te lang op de grond loopt, kan hij zijn tenen verliezen. Er zijn meerdere soorten Koreaanse draken, maar meestal wordt de Yong bedoeld. De Yong is vooral bekend als krachtige luchtdraak. Zijn lichaam zou bestaan uit de hoorns van een hert, de ogen van een konijn, het hoofd van een kameel, de nek van een slang, de buik van een kikker en voeten van een tijger.
De Yo is vooral bekend als water- of oceaandraak. Deze draak zou er hetzelfde uitzien als de Yong, maar zonder hoorns. Koreaanse vissers zeggen dat het eerder een zeeslang is.
De laatste draak is Kyo die vooral als bergdraak bekend staat.
De Koraanse draak kan men vergelijken met de Chinese draak uit de Chinese mythologie.

. De Perzische draak, Azhi Dahaka (Grote Slang in het oud-Iranees), is een demonisch figuur in de teksten en mythologie van Kurdisch Perzië, waar hij als één van de nakomelingen van Angra Mainyu wordt beschouwd. Andere namen voor dit wezen zijn (o.a.) Azi Dahak, Dahaka en Dahak.
Azhi Dahaka wordt vaak beschreven als een driekoppig, draakachtig monster. In andere teksten wordt hij echter beschreven als een slang, een schorpioen en meer angstaanjagende wezens. Ook wordt er verteld dat hij controle zou hebben over stormen, overstromingen en andere (natuur)rampen. Deze draak is verslagen door de held Thraetaona of Feridun, maar hij kon niet gedood worden; in plaats daarvan werd hij met een ketting om zijn poot gevangen gezet, diep in de berg Damavand.
Verder wordt verteld dat als Azhi Dahaka zal uit zijn 'gevangenis' zal ontsnappen, dit een deel van de Zoroastriaanse apocalypse is, en dat hij één-derde van de menselijke bevolking zal doden, voordat hij uiteindelijk zelf in Keresaspa gedood wordt.

Europese draken:
. Duitse draak, Keltische draak, Finse draak, Franse draak, Griekse draak, Italiaanse draak, Noorse draak, Poolse draak of Smok Wawelski, Servische draak, Sloveense draak

. De Roemeense draak komt in twee soorten voor:
De Balaur is in Roemeense verhalen bijna hetzelfde als een westerse draak, maar met een paar verschillen: een Balaur is groter, heeft vinnen, voeten en meerdere (slangen)koppen. Meestal heeft hij er drie, maar soms ook zeven of zelfs twaalf. De draak zoals wij die kennen bestaat ook in Roemenië. De Balaur is een traditioneel wezen in Roemenië, en staat voor het Kwaad.
De Zmeu, een ander wezen uit Roemeense verhalen, wordt vaak als een Balaur gezien. Hier zijn echter ook een paar verschillen: een Zmeu lijkt meer op een mens (hij heeft bijvoorbeeld menselijke armen en benen), en kan, in tegenstelling tot de Balaur, gebruikmaken van 'menselijke hulpmiddelen': wapens. In sommige verhalen kan een Zmeu vliegen en vuurspuwen, en in andere verhalen bezit hij een magische steen, die 'glinstert als de zon'. Ook wordt in sommige verhalen verteld dat hij in verschillende wezens kan transformeren. De Zmeu houdt van jonge meisjes, en ontvoert hen vaak, met de bedoeling met ze te trouwen. Vrijwel altijd wordt de Zmeu verslagen door een dappere prins of ridder. Ook de Zmeu wordt met het Kwaad geassocieerd. Tegenwoordig betekent het woord 'Zmeu' in het Roemeens vlieger.

. De Welshe draak (Y Ddraig Goch, Welsh voor De Rode Draak) staat op de nationale vlag van Wales, en is verreweg de bekendste draak in Engeland. Er zijn enorm veel legenden over Y Ddraig Goch.
Het verhaal gaat dat de draken vroeger over het gebied 'Dinas Emrys' heersten, tot koning Vortigern er komt. Hij wil een kasteel bouwen op een strategisch gelegen heuvel, maar iedere nacht vallen de pasgebouwde muren om. Vortigerns raadgevers vertellen hem dat hij een jongen zonder vader moest slachten om dit te voorkomen, dus zendt Vortigern zijn mannen om deze te zoeken. Zij komen terug met Merlijn, die zijn eigen offer voorkomt door te vertellen dat er twee draken onder de heuvel huizen, die elke nacht met elkaar vechten. Als Vortigern de heuvel laat afgraven, blijkt Merlijns gelijk. Die nacht volgt iedereen het hevige schouwspel en uiteindelijk komt de rode draak als winnaar uit de strijd. Merlijn vertelt de koning dat de witte draak de Saxen symboliseert en dat de rode de mensen van Vortigern. Nu de muren van de nieuwe stad niet meer om vallen, zullen deze laatste mensen Wales hebben gesticht.
Een ander verhaal vertelt over Lludd en Llevelys. Ook in dit verhaal vecht de rode draak met de witte. Het gebrul dat beide draken uitstoten als ze door de ander geraakt worden zorgt ervoor dat de melk van de koeien zuur worden, planten verdorren en vrouwen miskramen maken. Lludd, de koning van Engeland in die tijd, gaat naar zijn broer Llevelys, die in Frankrijk woont. Llyvelys vertelt hem dat hij een geslacht varken met bier moet vullen en in het hart van Brittannië moet begraven. De draak eet het varken op, krijgt het bier binnen en valt in slaap. Nu kan Lludd de draak gevangen nemen zonder zelf gevaar te lopen.

. De Lindworm-draak is een slangachtige halfdraak uit de Europese mythologie, ook bekend onder z'n Scandinavische naam 'Lindorm' of het Duitse 'Lindwurm'. Vroeger werd geloofd dat Lindwormen voornamelijk leefden in de Alpen en Scandinavië. Ze aten vooral vee en lijken, die ze van begraafplaatsen opgroeven. Tot in de 19e eeuw geloofde men dat Lindwormen echt bestonden.

Meso-Amerikaanse draken

Zuid-Amerikaanse draken

Afrikaanse draken

Overigen:
. Regendraak van China
. Drakon, een ondersoort van de draak

. De Draak van Joppa, Cetus, was een monster in het verhaal van de held Perseus. Cetus was door de Griekse zeegod Poseidon opgeroepen om het land van koning Cepheus en koningin Cassiopeia te vernietigen. Cepheus was wanhopig en hoorde van het Orakel van Delphi dat de enige remidie het offeren van zijn dochter Andromeda was. Andromeda werd aan een rots geketend, maar toen Cetus opdook kwam Perseus toevallig langs. Hij stak zonder na te denken zijn zwaard door Cetus' nek en doodde hem daarbij. Zo won hij een vrouw en redde een rijk. Deze zeedraak heeft de snuit van een walrus en twee vinnen. In plaats van voorpoten.Hij heeft ook geen achterpoten. Hij heeft wel een kam die van zijn hoofd naar zijn middel gaat. En een andere kam die van zijn achterste tot zijn staarvin gaat.
. De Hydra van Lerna is in de Griekse mythologie een veelkoppig, slang- of draakachtig chtonisch monster dat huisde in het meer van Lerna, in Argolis. Herakles (of Hercules) versloeg deze dochter van Echidna en Typhon met de hulp van zijn neef Iolaos als één van zijn twaalf werken. Iolaos' hulp was nodig omdat iedere afgehouwen kop van de Hydra telkens dubbel teruggroeide. Iolaos schroeide de nekken van de door Herakles afgehakte koppen onmiddellijk dicht om dit te voorkomen. Alleen de laatste kop van het beest was onsterfelijk. Toen greep Herakles een grote steen en gooide die naar de Hydra toe. Toen hij de Hydra had verslagen doopte hij zijn pijlen in het gif van de Hydra. Ook de adem van het beest was dodelijk.

. Wormen (worm, wurm,wyrm) zijn een fabelras van grote draken. Ze zouden wijdverbreid zijn in noordelijke landen, en diep onder de grond leven. Daar bewaken ze oude schatten. Een worm heeft schubben zo hard als staal, grote tanden en klauwen, en kan vuur spuwen. Kwetsbare delen zijn de nek en buik. Ze zijn door en door slecht en scheppen plezier in het verwoesten van het landschap.
De bekendste worm is de vijand van koning Beowulf. Hij werd uit zijn rust verstoord door een slaaf die er met één van zijn gouden bekers vandoor ging. De worm nam wraak op de mensen, maar Beowulf was snel ter plaatse en bond de strijd aan. Daarbij kreeg hij hulp van prins Wiglaf, die zijn zwaard in de hals van het monster gooide. Maar voor Beowulf was het al te laat. Worm en koning stierven zij aan zij.
De drakendoder Siegfried (Sigurd) trok, aangespoord door de kwade dwerg Regin, naar Fafnir; de bewaker van de vervloekte Ring der Nevelen. Hij verstopte zich in een put bij de grot van de worm, en toen het beest tevoorschijn kwam stak hij zijn zwaard in de zachte buik. Hij kookte het hart voor de kwade dwerg, en proefde wat van het bloed, waarna hij de taal der vogels kon verstaan.
Van zowel de kroonprins van Lambton als More van More Hall gaat het verhaal dat zij een worm versloegen, respectievelijk de worm van Lambton en de worm van Wantley. De worm van Lambton zou de kam van Worm Hill in Engeland hebben gevormd door zich er omheen te winden.

. De tarasque is een afzichtelijke draak die in het Rhônedal in Frankrijk zouden leven. Ze zijn groter dan een os, hebben zes poten als van een beer, de kop van een leeuw en een geschubt lijf met een lange, spitse staart. Hun leerachtige rugschubben zijn bedekt met stekels.
De bekendste tarasque leefde in de Rhône bij het dorp Nerluc. Het was berucht omdat het schepen zou laten zinken en vervolgens de bemanning opat. Tevens doodde hij reizigers in het nabijgelegen bos. Op een dag liep het beest het dorp binnen en sleurde dorpelingen mee. De overlevenden smeekten Sint-Martha om hulp, die hen tot het christendom had bekeerd. Daarop gingen ze in het bos op jacht naar de tarasque. Eenmaal gevonden versloegen zij hem met een opgeheven kruis en wijwater. Het beest werd hierdoor volkomen tam. De dorpelingen bonden hem een riem om, brachten hem naar het dorp en doodden hem daar met stenen en speren. Ze noemden het beest tarasque en wijzigden hun dorpsnaam in Tarascon. Nu nog wordt de Tarasque bij feestelijke processies uitgebeeld in Tarascon, voortgeleid door een jonge Sint-Martha.
Een andere heilige, Margareta, versloeg een tarasque die haar wilde verslinden. Zij moest namelijk trouwen met de heerser van Antioch, maar weigerde. Hij liet haar martelen en in de cel gooien, om opgegeten te worden door een reusachtige tarasque. Maar ze maakte een kruisteken en loste op in het niets. Volgens een andere versie van het verhaal werd ze heelhuids doorgeslikt door de draak en sloeg daar een kruis waardoor het beest openbarstte en ze ongedeerd weer tevoorschijn kwam.

. De piasa (spreek uit: Pai-e-so) is een fabeldier dat zou leven langs de Mississippi in Noord-Amerika. Het is een draak die de Algonquinsprekende volkeren de “mensenetende vogel” noemen. Het is een afzichtelijk beest met de kop van een boze man, scherpe tanden, de baard van een tijger, het gewei van een hert, stekelige vleugels, vier vogelpoten en klauwen als van een arend. Een lange schorpioenachtige staart met aan het uiteinde een vissevin, is om zijn lichaam geslagen. Hij kan mensen en herten optillen.
Toen de Franse missionarissen Jacques Marquette en Louis Joliet de grote Mississippi verkenden, ontdekten zij een afbeelding van een piasa op een rots boven een stuk wild water (een piasa geeft gevaarlijk water aan). Deze rotsen zijn nu gedolven, maar het monster is overgeschilderd op de steile oever bij Alton (Illinois), en tegenwoordig een toeristische attractie.
De piasa zou verwant zijn aan het Gehoornd Serpent (of een ondersoort daarvan) en de uktena.

. De Nāga is het Sanskriet en Pali woord voor een klasse van bovennatuurlijke wezens in het boeddhisme en het hindoeïsme (pali: deva) die vaak de verschijning van een slang of draak aannemen. Buiten het boeddhisme en het hindoeïsme worden Naga's ook wel als een fabeldier beschouwd. De natuurlijke vorm van Naga's is die van een grote oerslang. Ze hebben echter de kracht om hun lichaam (tijdelijk) een andere vorm aan te laten nemen, en kunnen daardoor in verschillende gedaanten voorkomen: Draak,waterdraak,als veelkoppige draak, mens, half slang en half mens of mens met slangen groeiend uit het hoofd.
De naga's bezitten volgens het hindoeïsme een goddelijke parel van kennis. Naga's kunnen goed- of kwaadaardig zijn en geven je robijnen als je ze voor je wint, maar hun gif is dodelijk. Naga's worden gemakkelijk boos en hun adem en oog-blik kunnen dodelijk zijn. In het hindoeïsme en in de Jataka verhalen van het boeddhisme zijn de enorme Garoeda vogels de grote vijand van de naga's. In het boeddhisme maken de naga's deel uit van de Catummaharajika devas.
Naga's nemen vaak de functie van bewaker op zich. In India bewaken naga's de poorten van heilige oorden. Op platforms rond Asvattha bomen wordt hun beeltenis gelegd; het zou de menselijke vruchtbaarheid bevorderen. Ze bewaken ook vaak heilige relikwieen van de Boeddha of zijn disciplen.

. De regenboogslang is zowel een echt bestaande slang, zie Xenopeltis unicolor, alswel een fabeldier, zoals beschreven in dit artikel. Het serpent zou de mooiste aller draken zijn, met strepen in alle kleuren van de aarde en de hemel, en over de hele wereld voorkomen. Er zou een regenboogslang in de oceaan leven; Als het beweegt, ontstaan de golven. Andere leven in de aarde of in plassen en rivieren. Tijdens het regenseizoen komen ze naar boven en drinken ze vocht uit de lucht, dan dalen ze weer af en drinken het water van de aarde. De regenboogslang wordt geassocieerd met regen en vruchtbaarheid. De regenboogslang zou overeenkomsten vertonen met de niet bestaande Midgaardslang, de oude ouroboros en de regendraken van China.
In de Australische Droomtijd, toen alles nieuw was en de Voorouders alle levende dingen schiepen en namen gaven, gleed de regenboogslang over de grond en vormde rivieren en bergen. Opgerold rustte hij in een meer en terwijl hij sliep verdroogde de aarde. Een van de Voorouders maakte het beest wakker tijdens het vissen. Boos schoot hij omhoog, waardoor het meer overliep en het land overstroomde. Doordat het ging regenen, kwam het water nog hoger. Zo veroorzaakte de regenboogslang de Zondvloed. Als nu een sjamaan van de Aboriginals naast een slangenpoel gaat zitten en van zijn geest wordt vervuld, krijgt hij geneeskundige en voorspellende gaven.
De regenboogslang van West-Afrika was het eerste wezen dat door de scheppingsgod Nana-Buluku werd gemaakt. De slang droeg de god op zijn rug en kronkelde over het land; zo vormde hij de rivierbedding. Daarna rolde het dier zich op de zeebodem op, met zijn staart in zijn bek, en zo droeg het de aarde.

. De slangdraak is een fabeldier dat geboren zou zijn uit het bloed uit de ogen van de Gorgon. Hij is de dodelijke koning der slangen. De witte kam op zijn kop lijkt op een kroon. Het beest is ongeveer 30 centimeter lang, maar elk levend wezen verschrompelt onder de dodelijke blik van zijn rode ogen (net als bij de Catoblepas). Vogels die over hem heen vliegen, sterven door zijn stank. Het gif van de slangdraak is zo sterk dat iedereen die gebeten wordt sterft. Als de as van slangdraken in tempels wordt verstrooid, spinnen giftige spinnen er geen web. De slangdraak zou verwant zijn aan de basilisk.
De grote vijand van dit monster is de wezel. Als dit dier het hol van een slangdraak binnengaat, slaat hij op de vlucht, maar de wezel jaagt hem op en doodt hem. Een ander dier dat fataal is voor de slangdraak is de haan. Van zijn gekraai krijgt het beest stuiptrekkingen en sterft. Reizigers in de Libische woestijn nemen vaak hanen in hun bagage mee om een veilige reis te garanderen.
Bij een belegering van een stad door Alexander de Grote stierven veel van zijn mannen zonder dat ze gewond waren. Er bleek een slangdraak op de stadsmuur te zitten, die de soldaten doodde met zijn boosaardige blik. Alexander liet een spiegel tussen het monster en het leger plaatsen. De slangdraak wierp een blik op zichzelf en stierf onmiddellijk. Ook Sint-Joris hield zijn schild zo dat de slangdraak stierf bij het zien van zijn eigen blik.
In een verhaal kroop het gif van een door een ridder verwonde slangdraak langs de speer omhoog en doodde zowel de ridder als zijn paard.

. De Amphisbaena (Grieks voor "gaat twee kanten op") wordt zowel een fabeldier aangeduid als een groep van echt bestaande dieren aangeduid, de wormhagedissen. Dit artikel beschrijft het fabeldier.
De amphisbaena is een giftig serpent met een kop aan beide uiteinden van het lichaam. Zijn ogen gloeien als kaarsen. Het zou één van de dodelijkste slangen zijn, geboren uit het bloed van de Gorgo Medusa nadat Perseus met haar druipende hoofd boven de Libische woestijn had gevlogen. Zijn pijnlijke gif doodt het slachtoffer snel. Het dier zou veel in de woestijn voorkomen, waar hij op de loer ligt voor argeloze dieren of reizigers. De amphisbaena wordt ook wel de Moeder der Mieren genoemd, omdat hij ze regelmatig eet.
De koppen zijn volgens sommige bronnen even groot als de rest van het lijf; ze kunnen beide eten en bijten. Als de ene slaapt, waakt het andere. Door een cirkel te vormen kan de amphisbaena als een hoepel rollen. Ook kan hij, kronkelend als een paling, snel vooruit en achteruit kruipen.
Het fabelgeslacht amphisbaena wordt ook wel opgedeeld in verschillende ondersoorten: De Jaculus of Amphiptere, De Scytale, De Seps en De Dipsa.

. Een griffioen is een gemengd schepsel (zie ook Centaur en Draak), samengesteld uit verschillende dieren, die het meest een beroep deden op de fantasie: Lichaam van een leeuw, hoofd en vleugels van de adelaar, oren van een paard; daarbij voegt zich een wonderlijk en interessant deel: een hanenkam gemaakt van vissenschubben.
De griffioen komt oorspronkelijk uit de mythologie van de Skythen en het Oude Griekenland; sinds de Middeleeuwen komt het ook in West-Europa voor, onder meer in de heraldiek. Ook is het symbool voor de wereldlijke en geestelijke macht van de kerk.
Het is wel verondersteld, het eerst door paleontoloog Jack Horner, dat de mythe van de griffioen die in de woestijnen van Azië goudzoekers zou verslinden afkomstig is van mensen die aldaar fossielen van Protoceratops hadden aangetroffen, welke dinosauriër ook een vogelachtige kop met snavel bezit.

. De Wyvern is een gevleugeld legendarisch reptiel, dat vaak gevonden wordt in Middeleeuwse verhalen. Het wordt meestal staand afgebeeld. De Wyvern lijkt op de normale Europese draak, maar er waren verschillen. De Wyvern had maar twee poten, wat het meer op een vogel deed lijken, en die poten werden ook vaak als vogelpoten afgebeeld. Hij kon geen vuur spuwen en had een gevorkte staart, net als de afbeeldingen van de duivel soms, of een slangenstaart. De Wyvern is vergelijkbaar met de Cockatrice, die weer vergelijkbaar is met de Basilisk, en het is ook wel een beetje vergelijkbaar met de Griffioen qua uiterlijk. De Wyvern maakt een fluitend geluid.
Een van de varianten van de Wyvern is de zee-wyvern. De Wyvern zouden de meest katachtigen van alle draken zijn, met hun katachtige intelligentie en humeur. In de Middeleeuwen zouden ze de nuttigste drakensoort zijn voor tovenaars en heksen, omdat ze de unieke kracht hadden om met spreuken om te kunnen gaan.

. De Kosmische draak (Tiamat)(ook Ghanna) is de oergodin in de Sumerische en Babylonische mythologie en speelt een centrale rol in het Enuma Elish scheppingsverhaal. Ze is de personificatie van het principe van zoutwater oceaan als tegenpool van haar gemaal Apsu, principe van zuivere zoetwater oceaan.
Nadat de jonge goden, hun kindskinderen, haar en Apsu met hun lawaai en bedrijvigheid gewekt hebben, wil Apsu de rustverstoorders tenietdoen. Maar nadat hij zelf door Enki/Ea gedood wordt, zweert Tiamat wraak en gaat een verbond aan met haar zoon Kingu, aan welke jonge god ze grote macht verleent. Samen met een leger van monsters wil ze nu haar kindskinderen bekampen. Maar die sturen Marduk, de zoon van Enki/Ea er tegenaan.
Veel draken worden ook wel ingedeeld bij de serpenten. De termen worden vaak door elkaar gebruikt. Hierboven zijn ook de serpenten genoemd.
Deze overwint Tiamat in een tweekamp, splijt haar lichaam in twee en maakt uit de twee helften het firmament en de wereld (scheppingsdaad).


Copyright, This article is licensed under the GNU Free Documentation License. It uses material from the Wikipedia article http://nl.wikipedia.org/wiki/Draak_(fabeldier)
Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 1296.